My Blue Sky

چه ساده ترا می شکنند و هیچ کس صدای شکسته شدنت را نمی شنود، هیچکس ترک های عمیقی که در وجودت نقش می بندند را نمی بیند...
چه ساده حرمتت را می درند و هیچکس درد و سنگینی این دریدن را حس نمی کند...
گویی درون یک جمع عریانت کرده اند،احساس ناامنی وجودت را پر می‌کند و تو فرو رفتن چنگال هایش را در درونت ، با تمام وجود حس می کنی....
تمام آن تصورات زیبا بخار می شوند، به خود می گویی هیچ چیز تغییرنکرده است ، و نا امیدانه دور می شوی دور و دورتر...
و نقاب هایت را صیقل می دهی تا دوباره بازی کنی ؛ تاتصور کنند همه چیز آنگونه شد که می خواستند، آه که چه ساده می اندیشند و ترا چه ساده می پندارند!