نوشته های ستاره قطبی

آیا شده در لحظه ای گرفتار شوی که عقل و احساست با هم نخوانند و تو درمانده در میانشان نظاره گر باشی...
این یکی رو متاسفانه خیلی شده!
البته تو اون لحظه یا زمان عقلم به کل از کار افتاد نمی دونستم چی کار کنم. بعد هم پشیمون شدم! ولی الان هم حتی نمی دونم تو اون موقعیت باید چی کار می کردم!!! خیلی برام سخت بود

آری ،آنان که درکشان لحظه ایست سعی دارند در افق کمتر نگاهی بیاندازند، آنهم بر خورشیدی که لحظه ها را درنوردیده است و در پی شکار زمان از شفق سربرآورده ،سقف آسمان را برمیدارد بر زمین می تابد ،و چون خسته و کم سو سر بر بالین افق مینهد هنوز امید به چشمی دارد که او را نظری بیفکند ،اما نه ، این بار نیز بیهوده است.
این نه از عقل است و نه از احساس، که همه عشق است. عشقی که حد و مرز نمی شناسد ، در نگاه او زمان و مکان بی معناست. اما تو زمان او را محدود به روز و مکانش را در پشت شب ساخته ای. بی تو نامش آفتاب است ، گر تو با او باشی اما، او نقطه ثقل این کهکشان است. آیا این همه ،عشق نیست ؟ که او می تابد اما میداند، این به قیمت اتمامش است. اگر عاقلانه به خود فکر کند ،دیگر تو زنده نمی مانی و اگر احساساتش رو شود ،تو را به نگاهی میسوزاند.
او بین عقل و احساس ،عشق را برگزیده است . تو نیز چنین کن. گرچه تو نیز مثل من انسانی.!

این نه از عقل است و نه از احساس، که همه عشق است
او بین عقل و احساس ،عشق را برگزیده است
.
.
.
shayad baazi vaght'ha harfe delat ra yek rahgozare ashna be zaban mi avarad, va che ziba!!

che ghashang.