My Blue Sky

نمی دانی اشکال کار کجاست، نمی دانی باید به دنبال چه چیز بگردی، به دنبال چه کس ... نمی دانی ...همه چیز یک ایرادی دارد، ایرادی که در هاله ای از ابهام فرورفته است و درکش نمی کنی... به زندگی دیگران نگاه می کنی، تمام آن چیزهایی که آنها را به آرامش می رساند تنها برای چند لحظه تورا آرام می کند و باز همان هاله ی مبهم ذهنت را فرا می گیرد...زمان می گذرد تا اینکه روزی جرقه ای زده می شود ... واژه هایی چون کودک ، والد و بالغ گوشت را نوازش می کند....کنجکاو می شوی ... خودت را وسط می گذاری و آنها را معنا می کنی ... از خود می پرسی " کودک درون من کجاست؟" با نشانه هایی که داده بودند به دنبالش می گردی اما پیدایش نمی کنی ، متعجب باز می پرسی

کودک درون من کجاست؟

با چشمانی گشاده تر به دنبالش می گردی تا اینکه در گوشه ای تاریک کودکی کز کرده را می یابی که چشمان نگرانش تو را نیز نگران می کند، " چه بر سرت آورده اند؟!" ، به یاد آن هاله ی مبهم و ایرادهایی می افتی که نمی توانستی درکشان کنی...

چه راه درازی در پیش داری