Argentina

´Afscheid nemen bestaat niet.´

Nog even en het grote avontuur is echt voorbij. Wel een beetje raar, 2 maanden is best lang en ben ook blij dat ik over een paar dagen weer thuis ben maar toch is de tijd hier voorbijgevlogen. ´s Avonds zitten Karin en ik vaak te praten over iets wat we hier meegemaakt hebben en dan blijkt elke keer weer dat we echt heel veel hebben gezien en meegemaakt maar vooral ook veel gelachen.

Het afscheid in Cordoba was toch iets lastiger dan ik van te voren had bedacht. Ondanks dat het maar goed is dat ik niet permanent bij Norma in huis woon, heeft ze het wel altijd heel goed met me voor gehad en heb ik heel veel om haar moeten lachen. Zo moest ik in de taxi naar de bussenterminal toch even wat traantjes wegslikken. Deze traantjes sloegen al snel weer om in stress omdat er voor de zoveelste keer weer opstanden in de stad waren en een deel van de stad afgesloten was en ik bang was mijn bus te missen. De stad Cordoba zal ik ook echt niet missen. Gelukkig was ik op tijd en zit ik nu al drie dagen in Puerto Iguazu, een dorpje in de provincie Missiones, dichtbij Brazilie en de Iguazu watervallen. Je merkt hier meteen dat je hier dichtbij Brazilie zit, het klimaat is hier tropisch (heb al in bikini kunnen zitten!) en het is hier ontzettend groen. Ik voel hier me echt prima! De watervallen waren ook zeer indrukwekkend. Ondanks dat ze er een toeristisch pretpark van gemaakt hebben kan ik het iedereen aanraden daar heen te gaan als je in de buurt bent. Ik ben aan de Argentijnse kant geweest en dan kan je heel dichtbij de watervallen komen. Vanaf de kant van Brazilie zie je de watervallen van een afstand. Maar het hoogtepunt van de dag was met een boot de watervallen in varen! Dit was echt helemaal te gek! We gingen er vol in en iedereen was aan het eind van de tocht dan ook helemaal doorweekt.
Gisteren zijn we zelf een stukje de jungle ingelopen en zijn ook bij zo´n dorpje geweest waar de mensen in hutjes wonen en de kinderen op een modderveldje aan het spelen zijn. Niet te lang want wij zijn wel de rijke toeristen en je weet gewoon niet hoe de mensen daar zijn maar bijzonder was het zeker wel. Bovendien heb ik hele bijzondere dieren gezien, een toekan, coatis, veel vogels en hele bijzondere vlinders.

¿Maar wat heb ik nu eigenlijk geleerd in Argentinie? ¿Was het wel nuttig? Zeker wel! Ik weet:
- hoe cocabladeren smaken en dat ze heel goed zijn voor de gezondheid
- verschillende soorten wijnen beter van elkaar te onderscheiden
- dat Fernet met cola het drankje van Cordoba is en dat ik dat ontzettend smerig vind
- dat het eten hier verrukkelijk is
- dat ik niet met een Argentijn ga trouwen

Maar natuurlijk is ook:
- mijn spaans heel erg vooruitgegaan
- heb ik heel veel over de argentijnse geschiedenis geleerd
- heb ik heel veel over argentijnse gebruiken geleerd
- heb ik heel veel geleerd van alle culturele uitstapjes
- heb ik hele mooie natuurcreaties mogen aanschouwen
- heb ik er een goede vriendin bij (he fea!)
- en heb ik natuurlijk weer een bepaalde levenservaring opgedaan

Nou tot snel!
Chau,
Laura

Hey,

Eindelijk weer een berichtje uit het verre Argentinie. Het gaat nog steeds goed al ben ik wel een beetje moe aan het worden van al die nieuwe indrukken, reizen en een pittige studie daarnaast. Over deze 3 zinnen ben ik ook al minstens drie minuten bezig omdat ik uit vermoeidheid steeds typfouten maak haha.
Vorige week hebben we wel een hele interessante les gehad over forensische antropologie van de ´desaparecidos´, de vermiste personen tijdens de militaire dictatuur rond 1975. We hebben een documentaire gezien over een massagraf die in Cordoba is ontdekt en het proces om erachter te komen wie deze personen waren zodat nabestaanden wat rust konden vinden. Diegene die dit onderzoek leidt was ook aanwezig en je kon hem al je vragen stellen. Deze onderzoeken zijn begin jaren 80 begonnen en nu nog steeds aan de gang aangezien het om duizenden mensen gaat en het heel lang duurt voordat ze de identiteit kunnen achterhalen. Een erg indrukwekkende en interessante documentaire.
Donderdagavond zijn we vertrokken naar Mendoza waar we vrijdagochtend aankwamen. ´s Ochtends hebben we de stad verkend en ´s middags zijn we een tour gaan doen langs 2 bodegas (wijnboerderijen), een olijvenbedrijfje en een familiebedrijf in likeuren. Bij de bodegas werd ons helemaal uitgelegd hoe wijn en champagne wordt geproduceerd waarna we natuurlijk een aantal wijntjes mochten proeven. Ik was niet echt onder de indruk van deze wijnen dus heb niks gekocht. Jeffrey, bij een van de bodegas was het mogelijk wijn naar Europa te laten verschepen en ik heb het even nagevraagd maar je mag dan maximaal 28 flessen laten verschepen en dat kost al bijna 500 dollar, daar komen dan nog allerlei andere kosten bij. Ik denk dat er nog wel andere manieren moeten zijn om aan argentijnse wijn te komen. Ik heb in ieder geval wel al een favoriet en dat is de Norton Malbec (rood), daar zou ik zeker wel eens een kistje van willen laten verschepen haha. Bij het olijvenbedrijfje mochten we olijven en olijfolie proeven (jammie!) en bij het likeurenbedrijfje mochten we likeur proeven (ook heerlijk). Ik heb een flesje chocolade bananenlikeur meegenomen maar ik weet niet of die het red tot aan Nederland...
Zaterdag hebben we de hele dag in het Andesgebergte doorgebracht en heb ik eindelijk weer eens fatsoenlijke sneeuwballen kunnen gooien (en dat in augustus)! We gingen met een klein busje de bergen op, af en toe wel een beetje spannend aangezien de wegen op de berg niet zo breed zijn en vol met stenen liggen. Toen we bij een dorpje in de bergen aankwamen konden we daar even ontbijten en skikleren huren. Vervolgens zijn we naar het skigebied gegaan en hebben we de skilift omhoog genomen om bovenaan nog even een goed sneeuwballengevecht te houden. Helaas was ik na 3 keer rennen al kapot, laten we het er maar op houden dat het door de hoogte komt... Was wel echt supermooi, ontzettend mooi berggebied met veel sneeuw en veel zon! Daarna hebben we de Puente del Incas bezocht in dit gebied. Dit is een rotsformatie die een natuurlijke brug vormt. Vervolgens zijn we tot aan de grens met Chili gereden en hebben we daar uitgebreid gegeten. Om Chili zelf te bezoeken hadden we helaas niet genoeg tijd, ik denk dat ik later nog een keer terugmoet om ook een bezoekje te brengen aan Chili. Ik wil namelijk ook nog heel graag het zuiden van Argentinie en Chili nog eens zien...
Saludos,
Laura

Hey allemaal,

Het gaat hier nog steeds goed, heb nog steeds geen griep ! Vind het trouwens wel superleuk dat ik op deze manier ook nog wat van jullie in Nederland hoor. Door het lezen van de reacties op mijn blog weet ik dat jullie mij gelukkig nog niet vergeten zijn en dat het met jullie ook goed gaat.
Ik heb het hier nog prima naar mijn zin maar, alhoewel ik mezelf totaal niet materialistisch vind, begin ik bepaalde luxes nu na ongeveer een maand toch wel een beetje te missen... Het feit dat ik in een vilawijk woon wil niet zeggen dat het allemaal luxe is wat de klok slaat. Dit land is namelijk continue in een crisis en iedereen moet zijn best doen om op een redelijke manier te kunnen leven. De waarde van de peso daalt op dit moment weer elke dag ten opzichte van de dollar, een paar dagen geleden was 1 dollar 5,30 peso. Voor ons heel gunstig, uit eten gaan bijvoorbeeld kost bijna niks, maar voor de mensen hier is het erg vervelend. In 2001 hebben veel mensen hier supermarkten overvallen omdat ze niet meer in staat waren eten te kopen om te kunnen overleven. ´Mijn moeder´ zet sindsdien ook geen geld meer op de bank omdat ze bang is dat het weer zo erg wordt en ze al haar spaargeld (weer) verliest. Hollanders staan bekend om hun zuinigheid maar ik denk dat het meer opgaat voor Argentijnen. Door alle die economische problemen zijn ze echt superzuinig. Half uitgeknepen citroenen belanden weer in de koelkast, van de keukenrol wordt geen velletje afgescheurd maar er wordt een stukje van 1 velletje afgescheurd, lampen staan zoveel mogelijk uit, mijn familie heeft 1 tv met drie zenders, geen internet en misschien nog wel het ergste, geen automatische wasmachine.. Niks mis met zuinigheid natuurlijk maar een wasmachine en internet zijn voor mij geen overbodige luxes. Ik kan af en toe bij anderen even op internet of in een hostel maar vandaag heb ik een uur gelopen om bij een internetcafe te komen, en dit moest echt want ik heb dinsdag een presentatie in het spaans(!)waarbij ik internet echt nodig heb. En de wasmachine, tja, het is een grote trommel waar je een paar kledinstukken tegelijk in kan doen, die daarna een kwartiertje gaat draaien, vervolgens moet je al je kleren uitknijpen, het hele proces nog een keer over doen met water zonder wasmiddel en vervolgens ophangen en de natuur zijn werk laten doen want er zit natuurlijk ook geen centrifuge op. En die ene keer dat het hier regent, hingen mijn kleren natuurlijk buiten. Tja niks aan toe doen, zei Norma (´moeder´), gewoon wachten tot de zon weer gaat schijnen. Ach zo erg is het allemaal niet maar ik moet ook nog veel doen voor school en ben dus ook veel tijd kwijt met dit soort dingen dus ben af en toe wel weer een beetje in de stressmodus.
Gisteren ben ik naar het huis van Che Guevara geweest en dit was voor mij echt de slagroom op de taart. Ik vond het echt geweldig en heb echt elke milimeter van het museum/huis in mij opgenomen. Ik heb namelijk een, zeg maar gerust obsessie ontwikkeld voor Cuba, de Cubaanse Revolutie, Che Guevara, de relatie met de Verenigde Staten en alles wat daar verder mee samenhangt. Ik heb daarom ook een aantal boeken gelezen en weet er al best veel van wat het natuurlijk helemaal interessant maakt. Ik was helemaal in mijn ´nopjes´ haha. Het is ook een heel nieuw museum, het bestaat pas een aantal jaar en in 2006 zijn Fidel Castro en Hugo Chavez hier ook geweest. Het is ook nog steeds zo dat ik hier in Argentinie een geweldige tijd heb maar dat Cuba dat plekje in mijn hart nog steeds bezet houdt. Het liefst zou ik na mijn avontuur in Argentinie nog even een weekje naar Cuba gaan maar ja, je kan niet alles hebben.
Nou ik moet nu echt aan de bak, informatie zoeken op het net voor mijn presentatie joepie!
Chau!

Hola chicos y chicas,

Hier mijn eerste berichtje uit Cordoba en het gaat hier prima. Vrijdag na een reis van 10 uur aangekomen op het busstation in Cordoba en meteen kwamen de moeders van Karin en mij op ons af en we vertrokken meteen naar hun huis. Wel gek, je verlaat plotseling je reismaatje en gaat met een wildvreemde mee naar huis in een stad die je totaal niet kent. Mijn moeder is een vrouw van rond de zestig met drie kinderen en een kleinkind. Haar dochter van 28 woont nog thuis en in het huis zit ook een frans meisje die hier studeert. Als ik het goed begrepen heb (commuiceren in het spaans verloopt vooralsnog niet vlekkeloos) komt er dit weekend ook nog een meisje uit de Verenigde Staten, waarschijnlijk zal ik dan wel mijn kamer met haar moeten delen. Maar de mensen zijn hier superlief, heb nog geen heimwee en voel me hier prima thuis. Er zitten wat medestudenten in de buurt die ik regelmatig op zoek want het is wel heel fijn om af en toe lekker nederlands te praten en al je gedachtes op een normale manier te kunnen verwoorden haha.
Verder is het weer hier totaal anders dan in Buenos Aires, het is hier begin 20 graden, gisteren zelfs 26 graden! en de zon schijnt elke dag. Mijn schaap (sjaal) heb ik hier dus voorlopig niet nodig alhoewel de Cordobeses me raar aankijken omdat ik in een t-shirt loop, voor hun is het echt winter...
Ik zit wel in een rijke buurt, grote huizen, mooi straten en veel hekken! Om elk huis zit een enorm hek en voor de ramen zit tralies. In de buurt zitten ook buurtwachters om alles in de gaten te houden. Voor mij wel een beetje raar want het is voor mijn gevoel een van de veiligste wijken waar ik in gelopen heb, maar misschien is dat wel doordat ze zoveel waarde aan de veiligheid hechten. Het zijn ook wel enorme villas en het huis van Karin heeft ook een zembad in de tuin.
Hier in Cordoba moet ik mij verplaatsen met de bus om bij het centrum en school te komen, dit is misschien wel het grootste avontuur in heel Artgentinie. Je moet namelijk zo snel mogelijk in stappen, deur staat altijd open, de buschauffeur rijdt al als je nog in de deuropening staat, je moet je meteen ergens aan vastpakken en ook opletten waaraan want de bussen zijn zo brak dat alles vaak half loshangt. Bovendien weet je vaak niet precies waar je er uit moet want er staan nergens bordjes oid. Maar goed, als ik een keer verdwaal kan ik altijd een taxi pakken.
Vandaag voor het eerst naar school geweest. Was wel leuk, leuke leraren, goede school. En het is wel fijn dat je weer een beetje geleerd wordt wat wel en niet goed spaans is want tijdens gesprekken die ik heb met ´mijn familie´ ben ik maar een beetje aan het aanmodderen. Er onstaat ook ontzettend veel miscommunicatie (heel irritant) en de zin ¿Entiendes? (begrijp je me?) heb ik al heel vaak moeten horen. Toch denk ik dat het begrijpen iig wel ontzettend snel vooruitgaat en mbv school zal het spreken ook wel snel vooruitgaan.
Deze week hebben we maar 2 dagen school (feestdagen in Cordoba), 4 dagen weekend en daarom gaan we dit weekend weer reizen. We vertrekken morgenavond al naar Salta waar we donderdagochtend zullen aankomen. In Salta zullen we ook nog afreizen naar Jujuy, allebei in het noorden van het land, Jujuy bij de grens met Bolivia. In Salta zijn de enorme zoutvlaktes te zien en in Jujuy inheemse bevolking. Dit deel schijnt heel anders te zijn dan de rest van Argentinie dus ik ben benieuwd!
Nou ik hou jullie weer op de hoogte, later!
Beso, Laura

Hola,

Het gaat hier heel goed, heb de afgelopen dagen al weer ontzettend veel gedaan en meegemaakt. Dinsdag hebben we het stadscentrum verkend en hoogtepunten gezien als de Obelisk en de Plaza de Mayo. Een heel bekend plein in Argentinie mede door het volksverzet van de madres (moeders) van de plaza de Mayo die een beweging vormden voor de desaperecidos (verdwenen personen) tijdens de militaire dictatuur.
Daarna zijn we naar La Recoleta gegaan, dat is een familiebegraafplaats waar ook Evita Peron ligt begraven. Dit was ook erg indrukwekkend want die graven zijn enorm. Het zijn meestal huisjes waar je binnenin de kisten ziet liggen. Sommige bouwwerken waren echt enorm, hele rijke mensen dus.
Woensdag zijn we een dagje naar Uruguay geweest met de boot. We zijn daar naar het koloniale gedeelte geweest waar de invloed van de Portugezen nog heel duidelijk aanwezig is. Een heel mooi en rustig stadje, heel anders dan Buenos Aires wat ontzettende druk en luidruchtig is. Ik zit hier ook al vanaf half 8 want iemand in de straat besloot een boom om te zagen oid...
Gisteren hebben we een hele andere wijk in Buenos Aires opgezocht en zijn naar de dierentuin geweest (erg leuk!). Daarna zijn we naar de paardenraces geweest waar ik 5 pesos heb ingezet op nummer 13. Maar helaas ik ga niet als een millionair naar huis, nummer 13 was bijna laatste...
Gisterenavond hebben we een mooie tangoshow gezien terwijl wel een heerlijk wijntje dronken. Misschien dat ik in de loop van de week ook nog wel een tangolesje ga volgen.
Het weer hier is iets minder warm als in Holland ben ik bang. De temperatuur schommelt hier meestal tussen de 8 en 15 graden. Wel fris dus. Ik heb in Uruguay zo´n grote en dikke sjaal gekocht dat het lijkt of ik een schaap om m´n nek heb hangen maar het is wel lekker warm! Maar verder is het weer prima, de zon schijnt meestal wel volop en mijn gezicht wordt wel bruin.
Verder valt het op dat ze hier echt rijden als gekken, een totaal andere rijstijl als in Nederland. Het is vaak levensgevaarlijk, voor zowel automobilisten, voetgangers als fietsers. Automobilisten gaan vaak precies op 2 rijbanen tegelijk rijden zodat ze, op de rijbaan die het snelts vooruitrijdt, zich er makkelijk tussen kunnen proppen. Fietsers rijden hier niet zoveel maar je hebt hier ook geen fietspaden, fietsers verplaatsen zich door het bovenstaande verkeer. Als voetganger moet je vaak letten op het stoplicht van de paralelle rijbaan zodat je weet dat als zij doorrijden, jij ook redelijk veilig kunt oversteken, maar nog steeds opletten dus.
Het verschil tussen arm en rijk is hier ook duidelijk aanwezig. Argentinie doet aan als een redelijk westers land maar ondertussen staan elke avond mensen de vuilniszakken leeg te halen en stikt het hier van de straatverkopers. Zo ook mensen die op een drukke rijweg gaan jongleren en stilstaande auto´s voor een stoplicht om geld vragen. In de metro lopen mensen ook allerlei producten te verkopen, in het kwartiertje dat wij in de metro hebben gezeten hebben we minstens vier verkopers moeten afwimpelen.
Het gaat hier dus hartstikke goed, mede door het ongelooflijke orientatie vermogen van Karin waardoor we meestal in 1 keer naar de juiste plaats lopen. Ik ben er weer achter dat mijn orientatievermogen ietsje pietsje minder is. Af en toe gaat Karin stiekem achter me lopen om te kijken of ik wel goed loop en vervolgens hoor ik haar lachen en weet ik weer hoe laat het is als ik zelfs in de straat van het hostel de verkeerde kant op loop. Maar goed dus dat ik hier niet alleen aan het rondlopen ben.
Nou tot later!
Hasta Luego!