STICKY POST
Monday, 4. June 2007, 10:24:49
ब्लॉग
आपले या ब्लॉग बद्दलचे मत कृपया येथे खालील लिंकवर (Comments) नोंदवा.

Wednesday, 4. June 2008, 08:13:50
नमस्कार मंडळी! काय, कसं काय चालू आहे? मी त़सा ब-याच कालावधी नंतर उगवलोय माझ्या ब्लॉगवर. या आधीची पोस्ट ७ जानेवारीला टाकली होती. त्यानंतर आत्ताच. म्हणजे, कुंभकर्णाच्या खालोखाल माझ्या ब्लॉगचाच नंबर लागणार म्हणायचा की! खर सांगायचं झालं तर मला कंपनीच्या कामातुन वेळच मिळत नाही ब्लॉगवर काही लिहायला. मध्यंतरी तर इतका व्यस्त होतो की विचारुच नका. त्यातुन आता मी आमच्या कंपनीच्या हिंजवाडी ऑफिसला असतो. हे ठिकाण घरापासुन सुमारे २५ कि.मी. अंतरावर आहे. येण्याजाण्यातच कमीत कमी अर्धा तास जातो. आणि सोबत रहदारी... वैताग येतो हो नुसता... फ़ुफ़ाट्यात जाउन पडल्यासारखं वाटतय. तरी मी आता परत थोडा थोडा वेळ काढायला सुरुवात केली आहे. बघुया काय होते पुढे ते. तोपर्यंत राम राम!
Wednesday, 4. June 2008, 08:10:36
नमस्कार मंडळी! काय, कसं काय चालू आहे? मी त़सा ब-याच कालावधी नंतर उगवलोय माझ्या ब्लॉगवर. या आधीची पोस्ट ७ जानेवारीला टाकली होती. त्यानंतर आत्ताच. म्हणजे, कुंभकर्णाच्या खालोखाल माझ्या ब्लॉगचाच नंबर लागणार म्हणायचा की! खर सांगायचं झालं तर मला कंपनीच्या कामातुन वेळच मिळत नाही ब्लॉगवर काही लिहायला. मध्यंतरी तर इतका व्यस्त होतो की विचारुच नका. त्यातुन आता मी आमच्या कंपनीच्या हिंजवाडी ऑफिसला असतो. हे ठिकाण घरापासुन सुमारे २५ कि.मी. अंतरावर आहे. येण्याजाण्यातच कमीत कमी अर्धा तास जातो. आणि सोबत रहदारी... वैताग येतो हो नुसता... फ़ुफ़ाट्यात जाउन पडल्यासारखं वाटतय. तरी मी आता परत थोडा थोडा वेळ काढायला सुरुवात केली आहे. बघुया काय होते पुढे ते. तोपर्यंत राम राम!
Monday, 7. January 2008, 09:26:33
ब्लॉग, मराठी, कथा
आमचा एक स्नेही एके दिवशी सुर्यास्ताच्या वेळी मेक्सीकन समुद्र किना-यावरुन पायी चालत होता. दुरुन एक माणुस येताना त्यांनी पाहीला. तो माणुस जसजसा जवळ येऊ लागला तसं ह्यांच्या लक्षात आलं की, तो तिथला रहिवाशी खाली वाकुन काहितरी उचलत होता आणि परत पाण्यात टाकत होता. अगदी जवळ येऊन पोहोचल्यावर त्यांना कळलं की तो लाटेने किना-यावर येऊन पडलेल्या माशांतुन (स्टार फिश जातीचा) एकेक मासा उचलून परत पाण्यात टाकत होता.
आमच्या स्नेह्यांना मोठं आश्चर्य वाटलं. त्यांनी ह्याला म्हटलं, "नमस्कार, मी विचारच करत होतो की काय करताय तुम्ही."
"मी नं, ह्या स्टारफिश मास्यांना परत समुद्रात टाकतोय. आता बघा नं, ओहोटीमुळे हे बिच्चारे किना-यावर वाळूत येऊन पडलेत. मी जर त्यांना पाण्यात टाकलं नाही तर प्राणवायू न मिळाल्याने मरून जातील की नाही ते!"
"ते मला समजतयं हो", आमचा मित्र म्हणाला. "पण असे तर हजारो-लाखो मासे वाळूमध्ये येऊन पडलेत. तुम्ही तर काही एकुण-एक मासा पाण्यात टाकू शकत नाही. अबब! कित्ती आहेत हे!! आणि तुम्हाला हे कळतय का की अशा इतरही समुद्रकिना-यांवर हे घडत असेल. तुमच्या एकट्याच्याच कृतीनी असा कितीसा फरक पडणार आहे?"
तो रहिवासी हसला. त्यानी खाली वाकून वाळूतला परत एक मासा उचलून समुद्रात टाकला आणि म्हणाला, "या माशाला तर नक्कीच फरक पडला असेल माझ्या या कृतीमुळे हो की नाही?"
~ जॅक कॅनफिल्ड व मार्क व्ही. हॅनसेन
Sunday, 6. January 2008, 04:27:30
मस्ती, मराठी, मैत्री, प्रेम
...
आजही मला ते सर्व आठवतयं
जणू कालचं सारे घडल्यासारखं
तीच आयुष्याची मजा घेत
मित्रांच्या सहवासात बसल्यासारखं
अजुनही मला आठवतंय....
Lecture ला दांडी मारुन
बाजुचा परिसर फिरत बसायचो
फिरुन कंटाळा आला की
परत college कडे वळायचो
Canteen वाल्याला शिव्या घालत
बाहेरच्या café मध्ये जायचो
Café बंद असला की परत
Canteen मधलंच येऊन गिळायचो
Library card चा तसा कधी
उपयोग झालाच नाही
Canteen समोरच असल्यानेLibrary कडे
पावलं कधी वळलीच नाहीत
आमच्या group ला मात्र
मुलींची तशी allergy होती
कदाचीत college कडून ती
आमच्या group ला झाली होती
चालु तासाला मागच्या बाकावर
Assignment copy करायचो
ज्याची copy केली आहे त्याच्या
आधीच जाउन submit करायचो
खुप आठवतात ते दिवस...
सोबत रडलेलो क्षण आठवले की
आज अगदी हसायला येते
पण तेव्हा सोबत हसलेलो क्षण
आठवले की डोळ्यात चटकन् पाणि येतं.............
Thursday, 27. December 2007, 10:04:33
कविता, ब्लॉग, प्रेम, दंगा
...
गोमू संगतीनं माझ्या तू येशील काय ?
माझ्या पिरतीची रानी तू होशील काय ?
आरं संगतीनं तुझ्या मी येणार नाय
तुझ्या पिरतीची रानी मी होणार नाय
ग तुझं टप्पोरं डोलं, जसं कोल्याचं जालं
माझं कालिज भोलं, त्यात मासोली झालं
माझ्या पिरतीचा सूटलाय तुफान वारा वारा वारा
रं नगं दावूस भलताच तोरा, जा रं गुमान साळसुद चोरा
तुझ्या नजरेच्या जादूला, अशी मी भूलणार नाय
रं माझ्या रुपाचा ऐना, तुझ्या जीवाची दैना
मी रे रानाची मैना, तुझा शिकारी बाणा
खुळा पारधी रं, जाळ्यामंदी आला आला
गं तुला रुप्याची नथनी घालीन
गं तुला मिरवत मिरवत नेईन
तुज्या फसव्या या जाल्याला, अशी मी गावनार नाय
गोमू संगतीनं माझ्या तू येशील काय ?
आरं संगतीनं तुझ्या मी येणार ...... हाय
Sunday, 2. December 2007, 07:43:43
कविता, ब्लॉग, मराठी, मराठी गाणे
Sunday, 2. December 2007, 07:35:04
मराठी, मराठी गाणे
Wednesday, 3. October 2007, 17:51:03
विनोद, ब्लॉग, प्रेम, मैत्री
...
त्याला ती एका पार्टीत भेटली. खुप सुंदर होती ती. साहजिकच तिच्या मागे खुपजण होते. ती सुंदर होती, बुध्दिमानही होती. सर्वांनाच हवीहवीशी वाटणारी. पण ती कोणालाच जवळीक साधु देत नव्हती.
तो फार साधा. आर. के. लक्ष्मणच्या 'कॉमनमॅन' सारखा. त्याला तर त्याचे मित्रही भाव देत नव्हते. मग तिच्यासारख्या मुली तर चंद्राइतक्या अप्राप्यच! तिचं त्याच्याकडं लक्षही नव्हतं त्या पार्टीत. आपल्याच विश्वात मश्गुल होती ती!
पण आपण धाडस करायचच, असं ठरवून, सारं बळ एकवटुन त्यानं तिला विचारलं, 'तु पार्टी संपल्यावर माझ्याबरोबर कॉफी प्यायला येशील?' तिला 'नाही' म्हणणं फार सोप्पं होतं. पण त्याच्या डोळ्यांतले नितळ, पारदर्शी भाव आणि आवाजातलं आर्जव जाणुन तिला का कोण जाणे, 'हो' म्हणावसं वाटलं. ती 'हो' म्हणाली आणि त्याचं टेन्शन शतपटीनं वाढलं. या शक्यतेचा त्यानं विचारच केला नव्हता!
जवळच्याच कॉफी पार्लरमध्ये दोघं कोप-यातल्या टेबलावर बसली. कॉफीची ऑर्डर दिली. पण काय बोलायचं, हे त्याला सुचेचना! तो खुपच नर्व्हस झाला होता. आणि या गप्प गप्प अशा विचित्र डेटनं तीसुध्दा अवघडली. झक मारली आणि याला हो म्हटलं, असंही मनात आलं तिच्या!
कॉफीचा एक घोट पोटात गेल्यावर अचानक त्याला कंठ फुटला. त्यानं वेटरला हाक मारली. वेटर प्रश्नार्थक चेह-यानं टेबलाजवळ येऊन उभा राहीला. तो म्हणाला, 'थोडं मीठ देता? मला कॉफीत टाकायचंय!' सारं कॉफी शॉप या अनपेक्षित मागणीनं गोंधळात पडलं. विचित्र नजरेनं सारे त्याच्याकडे पाहु लागले. तीसुध्दा!
वेटरनं मुकाट्याने मीठ आणुन दिलं आणि देताना - "कैसे कैसे लोग आते है!" अशा अर्थाचा चेहराही केला. त्यानं मीठ कॉफीत टाकलं आणि तो कॉफी पिऊ लागला! ती खरंच गोंधळली होती. अशी विचित्र डेट आणि आता कॉफीमध्ये चक्क मीठ! अखेरीस तिनं विचारलंच "पण तुला ही अशी जगावेगळी सवय कशी काय लागली?"
"माझं लहानपण समुद्रकाठी गेलं..." शब्दांची जुळवाजुळव करत तो म्हणाला... "सारखा मी समुद्राच्या पाण्यात खेळत असे. आई कॉफी प्यायला हाक मारायची, तसा मी धावत धावत व्हरांड्यात येई आणि खारटलेल्या पाण्यानं खारटलेली बोटं बशीतल्या कॉफीत बुडवून पीत असे. आता आई राहिली नाही. आणि ते समुद्रकाठचं घरही. पण खारट कॉफीची चव जिभेवर आहे. खारटलेल्या कॉफीनं मला लहानपणच्या आठवणी पुन्हा भेटतात. ती चव बरोबर सगळं बालपण घेऊन येते..." भरलेल्या डोळ्यांनी तो म्हणाला.
तिचं ह्र्दय भरून आलं - त्याच्या निरागसतेनं. किती हळुवार होतं त्याचं मन. मग तीही बोलली... आपल्या दुरवरच्या घराबद्दल, बाबांबद्दल... तिच्या स्वप्नांबद्दल... खरचं खुप छान डेट झाली ती!
मग ते पुन्हा पुन्हा भेटत राहीले.
अखेर तिला पटलं, हाच आपला जीवनसाथी. तो शांत होता. संयमी होता. हळुवार होता. तिची काळजी घेणारा होता. मग एके दिवशी दोघांनी ठरवलं आणि लग्न केलं! चार-चौघांसारखं आयुष्य सुरु झालं आणि दिवस खुप मजेत जाऊ लागले. एखाद्या परीकथेसारखे. खरंच त्यांचं आयुष्य खुप सुखी होतं. ती त्याच्यासाठी सर्वकाही करायची. कॉफीसुध्दा! आणि हो, त्याच्या बालपणाशी त्याची नाळ जोडलेली राहण्यासाठी चिमुटभर मीठही टाकायची त्या कॉफीत!
अशीच भर्रकन ४० वर्षं कधी उडुन गेली, ते कळंलच नाही. एके रात्री तो झोपला, तो पुन्हा कधीच न उठण्यासाठी...!
काही दिवसांनी ती सावरली. रोजचे व्यवहार नेहमीप्रमाणे करू लागली. एकदा सहज म्हणुन त्याचं पुस्तकांच कपाट आवरायला घेतलं असताना तिला त्यात एक चिठ्ठी सापडली. त्याच्या अखेरच्या दिवसात त्यानं ती कधीतरी लिहीली होती.
"माझ्या प्राणप्रिये, मला माफ कर! आयुष्यभर मी तुझ्याशी एका बाबतीत खोटं वागलो, त्याबद्द्ल मला क्षमा कर! हे एकच असत्य मी तुझ्याशी बोललो... पहिल्यांदा आणि शेवटचं! आयुष्यभर ही खंत मला जाचत राहिली. पण मी कधी तुला खरं सांगण्याची हिंमत करू शकलो नाही... केवळ तु मला खोटारडा म्हणशील आणि मी तुला गमावून बसेन या भीतीने!
प्रिये, आपण सर्वप्रथम जेव्हा कॉफी पार्लरमध्ये भेटलो, तेव्हा मला कॉफीमध्ये घालण्यासाठी खरं तर साखर हवी होती! त्या क्षणाला मी इतका नर्व्हस झालो होतो, की मी साखरेऐवजी चुकून मीठ मागितलं वेटरकडे. आणि मग त्या विषयावरून आपलं संभाषण सुरू झालं म्हणुन मी ते तसंच पुढे चालवून घेतलं...
खारट कॉफी मला आवडत नाही. किती विचित्र चव ती! पण मला तु खुप आवडतेस... आणि तुला गमावू नये म्हणुन आयुष्यभर मी खारट कॉफी मी पीत राहिलो.
...आता मरण्याआधी मी तुझ्यापाशी सत्य उघड केलंच पाहीजे. नाही तर हे खोटेपणाचं ओझं मी पेलू शकणार नाही! प्लीज - मला माफ करशील?"
~ चतुरंग, लोकसत्ता - शनिवार, २२ सप्टेंबर २००७ च्या अंकात प्रकाशित ~
Monday, 10. September 2007, 12:19:26
ब्लॉग, प्रेम, मैत्री, मराठी
Saturday, 1. September 2007, 15:19:31
प्रेम, मराठी
कपडे स्वच्छ ठेवून कधी, चिखलात पडता येत नाही
आरसा पुढे ठेवून स्वतः पासून दडता येत नाही
प्रेम आणि स्वात्यंत्र हे विरूध्दार्थी शब्द आहेत
पंखात पंख घालून कधी, गगनात उडता येत नाही
मनात जिद्द असेल तर "एव्हरेस्ट" सुद्धा पार होतो
मेलेल्या मनाला साधा, जिना चढता येत नाही
आयुष्य धरायला गेलात तर, चावतं एखाद्या कुत्र्यासारखं
पण पळून जाईल ह्या भितीने, त्याला सोडता येत नाही
पूल बांधा, धरण बांधा, कालवे काढा उपयोग नाही
जेव्हा तुम्हाला माणसाला, माणूस जोडता येत नाही
आले जर माझ्या डोळ्यात पाणी तर हारलो मी म्हणून दैव सुखावेल
म्हणूनच मला ईच्छा असून, मोकळं रडता येत नाही
Tuesday, 28. August 2007, 15:43:56
मराठी
एकदा प्रकाशाचे आणि काळोखाचे श्रेठत्वावरुन भांडण झाले..
प्रकाशाने काळोखाला म्हंटले..
काय रे, सगळे काही 'गुडुप' करण्याचा स्वभाव तुझा..
बघ मी कसा सर्व काही 'उजळ' करणारा..
सर्वांना 'द्रुष्टी' देणारा..
काळोख शांतपणे म्हंटला..
कशाला हवा रे तु ? फक्त 'काळं-गोरे' बघायला ?
'द्रुष्टी' देउन, 'द्रुष्टीकोण' वजा करणारा..
मी बघ कसा माझ्या मिठीत सामावुन घेतो सर्वांना..
माझ्या उपस्थितीत सांगु शकणार का..
कोण 'काळा' आणि कोण 'गोरा'?
प्रकाश निरुत्तर झाला..काळोखात सामावुन गेला..
Tuesday, 28. August 2007, 15:15:39
मराठी
ऐका,ऐका दोस्तांनो,
गाथा नाही जुन्या युगाची
कथा आहे नव्या पिढीची..
जुने सोंगटे,चाल नवी
जुने स्पर्धक,स्पर्धा नवी..
होते इतिहासाची पुनरावृत्ती
की,रचते नवी आवृती..
सिध्द करण्या हुशारी स्वत:ची
ससा अन कासवाची पुन्हा जुंपली..
रणशिंग फुंकले,काळ थांबला
कासव निघाले,ससा धावला..
कठीण होता मार्ग वनाचा
कस होता अंगभुत गुणांचा..
विजयरेषेवर पोहचला ससा
कासवाचा मागमूस नव्हता..
कासव चकित,जग स्तंभित
दिला सशाने मग विजयमंत्र..
काल,कासवाला कमी लेखले
आळसाने माझ्या,मलाच हरवले..
पण,आज कासव जिंकले नाही
कारण,ससा वाटेत ’झोपला’ नाही..
.
.
.
.
अरे,ससा आता कधीच हरणार नाही..
Sunday, 26. August 2007, 08:27:23
विनोद, मराठी, मस्ती
Saturday, 25. August 2007, 15:15:59
ब्लॉग, मराठी
जागच्या जागी न ठेवलेली वस्तु शोधण्यात आयुष्यातला कितीतरी अमुल्य वेळ आपण खर्च करत असतो.
त्याच संदर्भात ही एक छोटीशी गोष्ट मिळाली...
नेपोलियनच्या पराभवाने युरोपच्या इतिहासाला निर्णायक कलाटणी मिळाली.
आपल्या विजयाची दोन कारणे ड्युक ऑफ वेलिंग्टननी दिली होती.
एक, "रणभुमीवर मी नेपोलियनच्या आधी अर्धा तास पोचलो", हे कारण प्रसिध्द आहे.
दुसरं कारण फारसे माहित नसते.
ते आहे - "आमच्या प्रत्येक गोष्टीसाठी (सैन्य वा सामग्री) निश्चित जागा होती, आणि प्रत्येक गोष्ट आपल्या जागी होती."
"A place for everything, and everything in its place"
Sunday, 12. August 2007, 02:17:12
1 2 3 4 5 Next »
Showing posts 1 -
16 of
77.