एक गोष्ट रामाची...
Monday, 23. November 2009, 14:37:52
राम वनवासात निघाला होता तेव्हाची ही गोष्ट.
राम, लक्ष्मण, सिता असे सगळे पायी चालले होते. वाटेत त्यांना एक नदी लागली. बरंच मोठ्ठं पात्र होतं त्या नदीचं. सहजा-सहजी पोहत जाऊन पार करण्यासारखं नव्हतं ते. राम आणि लक्ष्मण विचारात पडले, नदी पार जायचं कसं???
तेवढ्यात त्यांना एक नाव आणि नावाडी दिसला. त्यानं रामाला ओळखलं लगेच.
मग राम, लक्ष्मण, सीता हे सगळे त्या नावेत बसुन पलिकडच्या तीरावर निघाले.
नावाड्यानं वल्हवण्याचे एवढे कष्ट करुन आपल्याला या पैलतीरी आणलं, त्याबद्दल त्याला काहीतरी मोबदला दिला पाहीजे, असा विचार रामाच्या डोक्यात आला. रामानं सीतेला तशी खुण केली. सीतेनं लगेच आपल्या बोटातली अंगठी काढली आणि त्या नावाड्याला देऊ केली. नावाड्यानं ती नाकारली!
ते पाहुन राम त्याला (नावाड्याला) म्हणाला, "अरे, तुझी मजुरी आहे ती! मी कोणाचेही कष्ट असे फुकट स्विकारत नाही."
नावाडी विनम्रतेनं हात जोडुन म्हणाला, "प्रभु, नाव्ह्याकडुन नाव्ही घेत नाही, धोब्याकडुन दुसरा धोबीसुद्धा घेत नाही. ही मजुरी देऊन हा प्रघात मोडु नका.."
नावाड्याचं हे उत्तर ऐकुन रामासकट सगळेच विचारात पडले. नाव्ह्याकडुन नाव्ही घेत नाही हे ठिक आहे, धोब्याकडुन धोबी घेत नाही हे पण ठिक आहे, पण या नावाड्याचं आणि माझं काम एकच कसं???
थोडा वेळ विचार करुन शेवटी रामानं ठरवलं, या नावाड्यालाच विचारु काय ते स्पष्टीकरण.
तेव्हा नावाडी म्हणाला,
"नाव्ह्याकडुन नाव्ही घेत नाही, धोब्याकडुन दुसरा धोबीसुद्धा घेत नाही. ही मजुरी देऊन हा प्रघात मोडु नका..
प्रभु, तुम्ही माझ्या तीरावर आलात, मी तुम्हाला पलिकडच्या तीरावर आणलं.. जेव्हा मी तुमच्या तीरी येईन, तेव्हा तुम्ही मला पैलतीरी लावा!"
नावाड्याची हुशारी पाहुन राम अचंबीत तर झालाच, पण त्याच्यावर खुषपण झाला!!
- उत्तर भारतीय भजनावर आधारीत -
राम, लक्ष्मण, सिता असे सगळे पायी चालले होते. वाटेत त्यांना एक नदी लागली. बरंच मोठ्ठं पात्र होतं त्या नदीचं. सहजा-सहजी पोहत जाऊन पार करण्यासारखं नव्हतं ते. राम आणि लक्ष्मण विचारात पडले, नदी पार जायचं कसं???
तेवढ्यात त्यांना एक नाव आणि नावाडी दिसला. त्यानं रामाला ओळखलं लगेच.
मग राम, लक्ष्मण, सीता हे सगळे त्या नावेत बसुन पलिकडच्या तीरावर निघाले.
नावाड्यानं वल्हवण्याचे एवढे कष्ट करुन आपल्याला या पैलतीरी आणलं, त्याबद्दल त्याला काहीतरी मोबदला दिला पाहीजे, असा विचार रामाच्या डोक्यात आला. रामानं सीतेला तशी खुण केली. सीतेनं लगेच आपल्या बोटातली अंगठी काढली आणि त्या नावाड्याला देऊ केली. नावाड्यानं ती नाकारली!
ते पाहुन राम त्याला (नावाड्याला) म्हणाला, "अरे, तुझी मजुरी आहे ती! मी कोणाचेही कष्ट असे फुकट स्विकारत नाही."
नावाडी विनम्रतेनं हात जोडुन म्हणाला, "प्रभु, नाव्ह्याकडुन नाव्ही घेत नाही, धोब्याकडुन दुसरा धोबीसुद्धा घेत नाही. ही मजुरी देऊन हा प्रघात मोडु नका.."
नावाड्याचं हे उत्तर ऐकुन रामासकट सगळेच विचारात पडले. नाव्ह्याकडुन नाव्ही घेत नाही हे ठिक आहे, धोब्याकडुन धोबी घेत नाही हे पण ठिक आहे, पण या नावाड्याचं आणि माझं काम एकच कसं???
थोडा वेळ विचार करुन शेवटी रामानं ठरवलं, या नावाड्यालाच विचारु काय ते स्पष्टीकरण.
तेव्हा नावाडी म्हणाला,
"नाव्ह्याकडुन नाव्ही घेत नाही, धोब्याकडुन दुसरा धोबीसुद्धा घेत नाही. ही मजुरी देऊन हा प्रघात मोडु नका..
प्रभु, तुम्ही माझ्या तीरावर आलात, मी तुम्हाला पलिकडच्या तीरावर आणलं.. जेव्हा मी तुमच्या तीरी येईन, तेव्हा तुम्ही मला पैलतीरी लावा!"
नावाड्याची हुशारी पाहुन राम अचंबीत तर झालाच, पण त्याच्यावर खुषपण झाला!!
- उत्तर भारतीय भजनावर आधारीत -
कोणाचा तरी प्रोजेक्ट रिपोर्ट होता, ती आमची बॅट. आणि कागदाचा बोळा म्हणजे आमचा बॉल.. आणि आमचं क्रिकेट सुरु!! बऱ्याच दिवसांनी असं ’इन-डोअर क्रिकेट’ खेळलो! दंगामस्ती करत खेळलो आणि मी, भरत आणि धन्या - आम्ही तिघंही फ्लॅशबॅकमध्ये गेलो. 
WIDGETIZE