कवडसा

कसं काय चाललंय तुमचं? मजेत ना? कुल....
माझं पण मजेतच चालु आहे. शनिवार म्हटला की आमच्यासारख्या चिरपुट आय.टी. लोकांचा आनंदाचा दिवस! सगळं कसं एकदम आरामात डुता येतं. उशीरा उठा, सावकाश दात घासा, आरामात आंघोळीला जा आणि तासन-तास पाण्यात खेळ करत बसा... मग जीवावर आल्यासारखं बाहेर या, आणि आवरुन घेऊन मस्त पैकी पेपर रीडत बसा. किंवा परत गादीवर लोळलात तरी चालतं.

तर, अशा नेहेमीच्या शिरस्त्यानी मी माझा शनी-डे स्टार्टला आहे, आणि म्हटलं आता जरा ब्लॉगवर जाऊन तुम्हाला ’हाय’ म्हणुन यावं. बाकी, तुमचं काय चालु आहे?

काल चांद्रयान-१ ची बातमी काही पहायला मिळाली का हो तुम्हाला? मला खरंतर बघायची होती बातमी दिसली तर... म्हणुन रात्री ९:३० पासुन टि.व्ही.समोर ठाण मांडुन सिटलोपण होतो मी. पण कुठेच काही बातमी मिळाली नाही. नंतर आज सकाळी पेपर रिडला तेव्हा कळाले, की इस्रोनी पोपटच केला आपला! त्यांनी सांगितलं होतं की रात्री १० वा. ते MIP ला सोडणार आहेत चंद्राकडे. पण कदाचित तेवढा धीर धरवला नाही त्यांना. त्यांनी रात्री ८:३० वाजताच सोडुन दिले त्याला! त्यामुळं काही बघायलाच मिळाले नाही. आत्ता थोड्यावेळापुर्वी मात्र टि.व्ही.वर त्या MIP नी पाठवलेली काही चित्रं प्रकाशित केली गेली, ती पाहीली. इस्रोनी म्हटलंय की मोहीम ९५% पुर्ण झालेलीच आहे, उरलेले ५% तो MIP पुर्ण करेल. मस्त ना?

आता आज दुपारी ४ ते ६ परत क्रिकेटायन आहेच! पण आज मी नाही शेकला जाणार याची मला पुर्ण खात्री आहे. (कारण, मी आज बॅटींग करणारच नाहीये! ) पण बॉलींग मात्र व्यवस्थीत करावी लागेल. आज भरपुर दांड्या उडवाव्या असं वाटतंय. बघु, किती वेळा उडवतो ते. शिवाय आज बॉलींग करतांना पण जरा वेगळ्या प्रकारे टाकुन बघायची आहे मला. म्हणजे, छोटा रन-अप, आणि स्टंप-टु-स्टंप बॉलींग. बाकी बॉलला वळवायचा जरा - लेग-कट आणि ऑफ-कट ट्राय करायचे आहेत बरेच. हे सगळं करायचं कारण म्हणजे माझ्या बॉलींगला खुप वेग नाहीये, त्यामुळे माझ्यासारख्या बॉलरची सगळी भिस्त ही बॉलच्या हालचालींवरच जास्ती असते. म्हणुन ते शस्त्र जरा परत एकदा नीट आजमावुन बघितलेलं चांगलं, नाही का?

क्रिकेट नंतर मात्र मग काहीच प्लान नाहीये आज. त्यामुळं खेळुन झालं की थेट घरीच! संध्याकाळ घरच्यांसोबत घालवेन. मग जरा उशीरा माझ्या लॅटपॉटवर काहीतरी प्रोग्रॅम्स राईटत बसेनच. किंवा मग बाबांनी एक पुस्तक आणलंय त्यांच्या बॅंकेच्या लायब्ररीतुन, ते रीडत बसेन. तसं मला आजकाल रात्री, अंधार झाला की दुरवर दिसणारे एन.डी.ए. रोडचे लाईट बघायला फार मजा वाटतेय. बऱ्याच वेळा मी गॅलरीमधे उभा राहुन ते बघत असतो. लुकलुकणाऱ्या दिव्यांची माळच ती! मस्त वाटतं बघायला. एकदा गाडीवरुन तिकडं राईडुन पण आलोय मी.. खुप मजा येते तिथल्या वळणं-वळणं असलेल्या रस्त्यावर फिरायला!

सो! माझा तर आजच्या दिवसाचा प्लान फुल्ल-टु रेडी आहे! बास्स... जसजसा दिवस जाईल तसतसा तो आपोआप पाळला जाईल.
उद्याचं बघु उद्या! तसंही, उद्या तर कवडसाला सुट्टी! आठवडी सुट्टी...

गोड गोड मॉर्निंग!

कधी पासुनचं चाललं होतं माझं, नाशिकला जायचंय... नाशिकला जायचंय... शेवटी एकदाचा जाऊनच आलो नाशिकला! माझं गांव!!
तुम्हाला टेलतो, मी माझ्या आयुष्यातली तब्बल २० वर्ष नाशिकमधे घालवली आहेत. त्यामुळं फार जीव आहे माझा त्या गावावर. बऱ्याच दिवसांपासुन माझी इच्छा होती तिथं परत एकदा जाऊन येण्याची, ती या गेल्या विक-एन्डला पुर्ण झाली!

मागच्याच्या मागच्या आठवड्यातच मी एस.टी.बसचं रिझर्वेशन करुन ठेवलं होतं, त्यामुळं बस कॅचण्याचा प्रश्नच नव्हता. शनिवारी सकाळी ७ वाजता निघालो पुण्याहुन. दुपारी १२ ला पोचलो बरोब्बर तिकडं. आमच्या घरात भाडेकरु रहात असल्यानं मी हॉटेलमधेच उतरणार होतो यावेळी. मग स्टॅंडजवळच एका हॉटेलमधे रुम घेतली. बॅग दिली टाकुन रुममधे आणि भटकायला बाहेर पडलो. तसा मी साधारण ६-७ महिन्यांपुर्वीच येऊन गेलो होतो नाशिकमधे, पण माझं समाधान कधीच होत नाही (फार हावरट आहे मी या बाबतीत ). मी नाशिकमधे रहात असतांना माझी फिरण्याची बरीच ठिकाणं होती, त्यातल्या काही ठिकाणांवर जाऊन आलो. जसं की गोल्फ क्लब मैदान, सि.बी.एस.चा परिसर... मनसोक्त पाहुन घेतले ते सगळे भाग. बराच बदल झालाय तिकडं आता.

संध्याकाळी मग पंकजकडे गेलो होतो. त्याच्याच घरी बसुन थोड्या गप्पा मारल्या. (माझी एक अनमोल वस्तुपण होती त्याच्याकडेच. ती हस्तगत करायची होती ना! किती किमती चीज होती ती माझ्यासाठी... माझं परतीचं रिझर्वेशन तिकीट!!!) मग त्याच्या बाईक वरुन भटकायला निघालो दोघंही. त्यानी मला सगळ्या भागांमधुन फिरव-फिरव फिरवला. आम्ही दोघं मग आमच्या आठवणींना उजाळा (सि.एफ.एल. बल्ब युझुन!) देत होतो. आमच्या ठरलेल्या जागा, काय काय नविन झालंय नाशिकमधे ते सगळं सगळं पाहिलं. खुप खुप सुधारलंय हो नाशिक आता! बरेच ब्रॅंडपण कमले आहेत नाशकात आता.. ’बिग बझार’तर आधीच आलं होतं, पण आता इतर मार्केटचे ब्रॅंडपण आलेत! जसे की स्पेन्सर, मोर, दास, नेक्स्ट, पेपे जिन्स, अडिडास, नाईकी, डॉमिनोज पिझ्झा, कॅफे कॉफी डे... यादी बरीच लांब आहे! म्हणजे, पिझ्झा हट वगळता पुण्यातले जवळ-जवळ सगळेच ब्रॅंड दिसले मला तिथं. गुड! म्हणजे, नाशिक इज ऑल सेट टु कॉम्पीट विथ पुणे! खुप खुप बरं वाटलं नाशिकचं हे रुप पाहुन.

सोमेश्वरला पण गेलो होतो! गोदावरीमधले ते खडक... जिथं आम्ही तासन तास पडीक असायचो ते... तिथं जाऊन बसलेलो आम्ही.
एम-३ च्या मॅमचा किस्सा आठवला... असेच बऱ्याच आठवणी काढत हसत होतो आम्ही दोघं.

रात्री मी, पंकज, महेश आणि अमोल - असं चौघांनी मिळुन ’साहेबा’ला मस्त नॉन-व्हेज पार्टी केली. चमचमीत तिखट गावठी ’पक-पक-पकाक’. शनिवार तर मस्त मजेत पार पडला.

रविवारनी तर माझ्या मजेवर कळसच चढवला! सकाळी १०च्या सुमारास मी आणि पंकज त्याच्या ढुरढुरवरुन (म्हणजे बाईकवरुन) त्र्यंबकेश्वरला गेलो होतो. भरपुर भटकंती केली तिकडं. मग परत पंकजच्या घरी येऊन मॅच सित बसलो थोडा वेळ. संध्याकाळी मला एका मैत्रीणीला भेटायला जायचे होते. त्यासाठी मग रुमवर जाऊन फ्रेश झालो. एकदम तय्यार होऊन बसलो. ’मिस’चा ’मिस कॉल’ गॉटला आणि मी निघालो... सि.बी.एस.ला भेटली ती. मग आम्ही दोघं वन-टु-वन-टु करत शालिमार मार्गे गंगेवर गेलो. ऍक्च्युअली माझा तीथं ’पॉटचं आईसक्रीम’ इटण्याचा प्लान होता.. पण ती दुकानंच गायब झालीत तिकडुन. मग आम्ही तसंच गंगेच्या काठा-काठानी फिरत फिरत मेन रोड-एम.जी.रोड करत परत सि.बी.एस.ला कमलो. चालता चालता टॉकत होतोच. मग गेली ती घरी. मी पण रिटर्नलो रुमवर.

रविवारी मात्र लवकरच स्लीपलो. सोमवारी पहाटे उठावं लागणार होतं ना... पुण्याला परतण्यासाठी! शेवटी सोमवार उजाडलाच. खुप उदासपणे मी आवरलं... आवरावंच लागलं. साडे सहाची बस कॅचली... आणि निघालो.. पुन्हा एकदा असमाधानी मी... खरंतर माझ्या एका मैत्रीणीचा वाढदिवस होता सोमवारी. पण तीलापण कॉल करवला नाही मला सकाळी सकाळी, एवढा मुड ऑफ झाला होता माझा! प्रवासात बस थांबली दौलत धाब्याला तेव्हा कॉल केला मग.. मैत्रीण म्हणत होती "लेट केलास कॉल.. सगळ्या दुनियेचे कॉल्स येऊन गेले मग तुझा कॉल आलाय..." आता तिला काय सांगणार मी? असो...

काल दुपारी पुण्यात आलो, घरी जाऊन जेवण केले आणि लगेच ऑफिसमधे आलो. काम केले.. माझ्या बाबांचा पण वाढदिवस होता कालच. म्हणुन जेवायला बाहेर जायचं ठरलं होतं. मग संध्याकाळी थेट तिकडेच गेलो. जेवण घेतले.. गप्पा मारत मारत जेवलो मस्त पैकी.. आणि घरी आलो.
पण या सकाळपासुनच्या दगदगीमुळं डोकं फार दुखायला लागलं हो.. (हो! आहे म्हणुन दुखलं बरं..) पण मग नाशिक टुर आठवली की बरं वाटतं.

तर अशाप्रकारे माझी ’नाशिक वारी’ सुफळ संपुर्ण!!

चला, आता बराच वेळ झालाय, कामाला लागतो! राम-राम!!