कवडसा

मी संदिप खरेंचा फॅन आहे. त्यांच्या बऱ्याच कविता मला आवडतात. त्यांतलीच एक "मोर्चा".
आयुष्यात कोणतीच गोष्ट न करणारा, काय योग्य काय अयोग्य, काय चांगले काय वाईट हे काहीही न बघणारा आणि त्यावर कोणतेच भाष्य, कृती न करणारा माणुस या कवितेत रेखाटला गेलाय. या कवितेत वापरलेली उदाहरणं, उपमा इतक्या चपखल आहेत की तोंडातुन "अरे व्वा!" बाहेर पडल्याशिवाय राहत नाही.

मी मोर्चा नेला नाही
मी संपही केला नाही
मी निषेध सुद्धा साधा
कधी नोंदवलेला नाही ॥धृ॥

भोवताली संगर चाले
तो विस्फारुन बघतांना
कोणी पोटातुन चिडतांना
कोणी रक्ताळुन लढतांना
मी दगड होऊनी थिजलो
रस्त्याच्या बाजुस जेव्हा
तो मारायाला देखील
मज कुणी उचलले नाही ॥१॥

नेमस्त झाड मी आहे
मुळं फांद्या जिथल्या तेथे
पावसात हिरवा झालो
थंडीत झाडली पाने
पण पोटातुन कुठलीही
खजिन्याची ढोली नाही
कुणी शस्त्र लपवले नाही
कधी गरुड बैसला नाही ॥२॥

धुतलेला एकच सदरा
तुटलेली एकच गुंडी
टकलावर अजुन रुळते
अदृष्य लांबशी शेंडी
मी पंतोजींना भ्यालो
मी देवालाही भ्यालो
मी मनात सुद्धा माझ्या
कधी दंगा केला नाही ॥३॥

मज जन्म फळाचा मिळता
मी केळे झालो असतो
मी असतो जर का भाजी
तर भेंडी झालो असतो
मज चिरता-चिरता कोणी
रडले वा हसले नाही
मी कांदा झालो नाही
आंबा ही झालो नाही ॥४॥

राम-राम!!
आज मला दोन वेगवेगळ्या टॉपिक्सवर बोलायचं होतं (म्हणजे लिहायचं होतं हो! समजुन घ्या तेवढं.) म्हणुन मग हि दुसरी पोस्टपण राईटतोय. गॉटलंच असेल तुम्हाला मला कशाबद्दल राईटायचंय ते... (हो! टायटलमध्ये लिहिलं आहेच तसं, पण ते कसं ते इथं लिहितोय.) चला, तुमचा जास्ती वेळ वेस्टत नाही, डायरेक्ट मुद्यालाच हात घालतो.

तसं माझ्या मित्र-मंडळींमध्ये ही असली भाषा वापरायला (खरंतर ’युझायला’) सुरुवात झाली आमच्या टि.वाय.मध्ये (किंवा कदाचित एस.वाय.मध्ये, माझी मेमरी फक्त १२८ एम.बी.ची होती तेव्हा. आणि काही वायरसेस मुळं काही माहिती खराब झालेली असण्याची शक्यता बिलकुल नाकारता येत नाही.). माझा मित्र सचिन या भाषेचा निर्माता. मला आठवतय, आम्ही मॅथ्सच्या क्लासला बसलेलो असायचो, आणि प्रत्येक गणित समजावुन सांगुन झालं की दवांगे सर विचारायचे "गॉट इट ऑर नॉट?" आणि मग सच्या आम्हाला विचारायचा, "कारे, गॉटले का तुला?" तेव्हापासुन आम्ही मजा म्हणुन ती भाषा वापरायला सुरुवात केली. आणि आमच्या कळत-नकळत आम्हाला त्याची इतकी सवय पडली की आम्ही ती आता अशी राजरोसपणे युझतो. (हुश्श! किती कंट्रोल ठेवला होता मी हा पॅराग्राफ लिहीतांना... आता मात्र ग्लॉबल मराठीतच लिहितो.)

तर, अशा प्रकारे मराठी भाषेचं आणखी एक वर्जन (version) निघालं!!! तुम्हीपण बोलुन बघा असं, खरचं खुप मजा वाटते. तिसऱ्याला काही कळालं नाही की मग तो आपल्याला ’आस्क’तो, आणि मग आपण त्याचा गोंधळलेला चेहरा ऎंजॉय करायचा! आत्त्ता पण तुम्ही ही पोस्ट रिडताना तुमचा होणारा गोंधळ कसा असेल याची कल्पना करुनच मला लाफायला होतंय.

सही ना! मग तुम्हाला हे सगळं गॉटलं असेल, आणि आवडलं असेल तर तुम्हीपण ही भाषा युझायला सुरुवात करा!
बेस्ट ऑफ लख्ख लक!!