Thursday, October 2, 2008 8:46:54 AM
“ความคิดถึง” เดินทางอย่างมิรู้จักเหน็ดเหนื่อย
ท่ามกลางแต่ละฤดูที่ผันผ่าน
มิว่าในสายลมหนาว กลางพายุฝน
หรือท่ามกลางไอแดดที่แผดเผา
ความคิดถึงยังคงดำเนินไป มิว่างเว้น
บางครั้งอาจเหมือนฝอยฝนบางเบา
บางทีมีบ้างที่เหมือนคลื่นถาโถม
แต่ไม่ว่าจะดำเนินไปอย่างไร
ล้วนเป็นไปด้วย สายใยแห่งความอบอุ่น
นานมาแล้วที่ความคิดถึงส่งผ่าน
อย่างไม่คาดหวัง การตอบรับใดใด
และอย่างไม่หวั่นกังวลกับหนทาง
เพราะการได้คิดถึง เป็นพลังที่มีคุณค่ากับชีวิตบนโลกใบนี้
โลกที่มีเรา
และ
ฉันยังรักที่จะ ..คิดถึงเธอ ..
เสมอไป[/FONT] [/ALIGN]
Tuesday, July 1, 2008 11:00:58 AM
เมื่อเริ่มได้รู้จัก
คุณอาจคิดว่าฉันคือหลายสิ่งหลายอย่าง
ที่คุณเคยต้องการ ที่มีความหมายกับคุณ
แต่เมื่อเนิ่นนานไป
ฉันอาจเป็นเพียงบางสิ่งบางอย่างที่จำเป็น
ที่คุณเพียงอยากเก็บไว้ .. เหมือนสิ่งของชิ้นหนึ่ง
… ของคุณ …
ไม่ว่าคุณจะรู้สึกอย่างไร
ฉันก็ไม่มีมีสิทธิ์ไปขอร้อง หรือต่อว่าคุณ
เพราะ … ความรู้สึกคนเรา .. ว่ากันไม่ได้
จึงแม้ความรู้สึกของคุณจะลดน้อยถอยลงไป
แต่ .. คุณก็ไม่ได้มีคุณค่าน้อยลงไปสำหรับใจฉัน
….. คุณก็ยังคือ คนเดิม .. ที่เป็นความรู้สึกดี ๆ
ที่ยังอยากจะยินดีกับความสุขของคุณ
แม้ที่ตรงนั้นจะไม่มีฉันอยู่ก็ตาม
… เพราะฉันเป็นได้เพียงเท่านี้ …
อย่างที่ฉันเป็น …
อาจเป็นคนที่ดีงามในความรู้สึกคุณ
แต่ … ไม่ใช่คนสำคัญในใจคุณ …
แม้ไม่ใช่ คนที่คุณรัก
… ก็จะเป็นไรไป …
Thursday, March 20, 2008 9:11:41 AM
ยามเช้าก่อนตะวันจะเริ่มเปล่งสีส้ม ณ ริมขอบฟ้า
สายน้ำที่ทอดยาวคดเคี้ยว
ตื่นจากการหลับไหล ในค่ำคืนอุ่นจากแสงของยามเย็น
หมอกไอบางเบา ลอยละเลียด อ้อยอิ่ง
อย่างไม่อยากพรากจากสายน้ำ
หลังผ่านค่ำคืนที่อ่อนหวาน อบอุ่น ในฤดูกาลที่เหน็บหนาว
รินไหล พริ้วไหวละมุน สัมผัสอ่อนโยน
ปรารถนาให้ค่ำคืนยาวนาน
แต่สุดท้าย แสงตะวันก็มาเยือน
แม้แสงเช้าจะปลุกเตือนว่าถึงเวลาต้องไกลกัน
แต่บทจากลากลับยิ่งเนิบช้า แนบชิด
บทร่ำลา ของหมอกไอและสายน้ำ รำพึงแผ่ว ติดตราตรึง ..
บทบันทึกจากปาย
Saturday, March 15, 2008 4:43:13 AM
ร้องไห้เถอะ …..
ถ้าความปวดร้าวมันแล่นลึกไปถึงขั้วหัวใจ
หลั่งน้ำตาออกมาเพื่อว่า .... เธอจะคลายความทนทรมาน
ร้องไห้เถอะ ....
อย่ากลัวว่าน้ำตาจะเหือดหาย
เพราะหยาดน้ำตาอาจช่วยให้เธอคลายโศก
ร้องไห้เถอะ ...
แต่อย่าลืมเก็บเรี่ยวแรงไว้บ้าง
เพื่อที่จะได้พยุงชีวิตให้ยืนหยัดต่อ
ร้องไห้เถอะ .....
ถ้ามันจะช่วยชะล้างความปวดร้าวที่ผ่านมาให้จางลงไป
อย่าปล่อยหยาดน้ำตา แต่กอดรัดเรื่องราวที่ผ่านไปแล้ว
ร้องไห้เถอะ ...
แต่เปิดดวงตา “ในหัวใจ” ของเธอด้วย
แล้วมองดูว่าชีวิตขณะนี้เป็นอย่างไร และควรทำอย่างไร
ร้องไห้เถอะ ....
ถ้ามันจะทำให้ดวงตาของเธอ สว่างสดใส
ได้มองเห็นเส้นทางที่ต้องก้าวเดินต่อไปอย่างถูก อย่างควร
ร้องไห้เถอะ ....
แล้วบอกตัวเองว่าน้ำตามากมายที่เสียไป
มันช่วยเติมรดให้ความเข้มแข็งของชีวิตยืนหยัดเติบโตได้เพียงใด
ให้น้ำตาทำให้เธอกล้าแกร่ง
มิใช่เสียน้ำตา เพื่อให้กิ่งราก เฉาตาย.........................................
Friday, March 7, 2008 11:06:32 AM
ในความเป็นชีวิต ..
แม้เราไม่อาจรู้ความเป็นไป
แต่ ชีวิตก็มีหนทางของมันเองที่ต้องเป็นไป
...ที่คงไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้ …
บางครั้งคนเราก็เหมือนเกิดมาเพื่อจะเรียนรู้ว่า
ควรจะดำเนินชีวิตอย่างไร .. ให้ร้อนรนในจิตใจน้อยที่สุด
เรามีความสุขแล้วบางคนเป็นทุกข์ .. ก็ร้อนรน
เรายอมทุกข์ เพื่อให้คนอื่นมีความสุข
.. ก็ร้อนรน
บางทีคนเราแม้จะมีทางให้เลือก
แต่ก็อยู่ในภาวะที่ “ไม่สามารถเลือกได้ ”
ทำเพื่อคนอื่นหรือทำเพื่อตัวเอง
ใช่หรือไม่ที่..สุดท้ายคนที่ต้องรับในสิ่งนั้น ก็คือ ตัวเราเอง
ความสุข กับ ความสบายใจ
หลายครั้งที่ไม่อาจเดินไปด้วยกัน
มีความสุขที่ได้รักใคร …. ที่มีใครในใจ
แต่กลับไม่สบายใจกับ ความรู้สึกของคนอื่น
เมื่อทำอะไรที่คิดว่าเป็นความสบายใจ ของคนอื่น ..
แต่ตัวเองกลับต้องเป็นทุกข์ .…
ยากนะ ..
จึงคงไม่แปลกอะไรที่เราจะรู้สึกสับสนในสิ่งที่เป็นอยู่
และหลายครั้งที่เราอยากจะเข้มแข็ง ..
เพื่อที่จะหลุดพ้นจากวังวนนั้น
แต่ความเข้มแข็ง
ดูเหมือนยิ่งเรียกหา ก็ยิ่งหนีหาย
มันคงให้เราเรียนรู้ที่จะเข้าใจ และยอมรับ
กับสิ่งที่เป็นอยู่ ..ด้วยตัวเอง
และเมื่อถึงเวลา
มันก็คงจะมาให้เรา ...พึ่งพิง …
Friday, March 7, 2008 10:51:36 AM
การไปจากเธออาจเป็นเรื่องยากยิ่งนัก
แต่การต้องรักเธอ .. อยู่ตรงนี้
อาจทำให้ชีวิตฉันดำเนินไปยากยิ่งกว่า
เมื่อความรักต้องการความใกล้ชิด
แล้วความคิดเป็นเจ้าของก็จะตามมา
เมื่อเธอไม่ใช่ของฉัน ...
ฉันจึงไม่อยากอยู่ใกล้ชิดเธอ .. มากกว่าที่ควรจะเป็น
จึงทำอะไรไม่ได้มากกว่า .. ห่างออกมาจากเธอ
แม้ไม่อาจทำให้อะไรดีขึ้น .. แต่อย่างน้อยคนของเธอก็คงสบายใจ
และเราต่างก็ไม่ต้องรู้สึกผิด ..
ถ้าความรักมันจะทำให้เราทุรนทุราย
ก็ขอให้มันไปอย่างไม่สร้างความเจ็บช้ำให้ใครอื่น
ตีตัวเองก็เจ็บแค่ตัวเอง ..แล้วเวลาผ่านไปความเจ็บก็จะหาย
ดีกว่าดึงดันที่จะให้เป็นไป ...
เจ็บ .. ทั้งตัวเอง ทั้งคนอื่น อย่างไม่รู้เวลาสิ้นสุด
ฉันอาจรักเธอมากมาย ...
แต่แม้ห่างไกลออกมา .. ความรักที่มี ..ก็คงไม่ลดน้อยลงไป
เพียงแต่ฉันขอรัก .. ในร่มเงาของความจริง .. อย่างที่มันควรเป็น
มิใช่ออกไปท้าทายกับสายลมแรง ท่ามกลางเปลวแดด ..ที่ร้อนรุ่ม
.. ที่สุดท้าย .. อาจให้ความปวดร้าวมากกว่าเดิม ..
Friday, March 7, 2008 10:28:26 AM
เมื่อดอกไม้มันเหี่ยวแห้งไป เพราะเธอไม่อาจใส่ใจดูแล
อย่าทวงถามว่าเพราะอะไร
แต่จงตระหนักว่า
เธอได้ปล่อยทิ้งมันไว้อยู่อย่างเดียวดายและบอบช้ำ
จากการกระทำบางอย่างของเธอ ที่อาจไม่คิดว่ามันจะกระทบ
มันอดทนรอให้เธอใส่ใจ
และพยายามเข้าใจกับเหตุผลความจำเป็นของเธอมานานแล้ว
จนในวันนี้ .. วันที่ดอกไม้ได้ตระหนักว่า ….
อย่างไรก็ไม่อาจให้เธอรู้สึกได้เหมือนที่ต้องการ
และถึงจะต้องโรยลาไป เธอก็มี “ดอกไม้ในใจเธอ” อยู่แล้ว
มันคงไม่ทำให้เธอเจ็บช้ำอะไร
และเธอจะได้ไม่ต้องกังวล ..ว่ามีดอกไม้อีกดอกหนึ่งใกล้ๆเธอ
ดูแลดอกไม้ในใจเธอให้ดี
มันอาจเป็นดอกไม้ที่บอบบาง ง่ายต่อการถูกกระทบ
และอาจต้องการ การใส่ใจดูแลมากกว่าดอกไม้อย่างฉันมากนัก
ซึ่งเธออาจจะเจ็บช้ำเสียใจมากมายยิ่งกว่าฉัน ถ้าต้องเสียไป
และฉันไม่อยากให้เธอ .. เจอความรู้สึกนั้น
ฉันก็แค่ดอกไม้ดอกหนึ่ง ที่เคยบานในใจเธอ
แต่ช่วงว่างของหัวใจ บางทีไม่อาจมีพื้นที่พอที่จะเบียดกัน
และดอกไม้อย่างฉันก็ไม่ต้องการเช่นนั้น
จึงได้พยายามออกมาเติบโตและเฝ้าดูอยู่ห่างๆ
จนเมื่อเวลาของการสิ้นสุดมาถึง
ดอกไม้อย่างฉันจึงต้องจากลาไป
แต่ได้ทิ้งเมล็ดพันธุ์ “ความห่วงใย” ไว้เงียบๆ
ที่เพียง ..เธอตระหนักก็จะรับรู้ได้[/SIZE]
Wednesday, March 5, 2008 4:26:16 AM
ปวดปร่า แน่นชา ..
กับความเป็นไปของใครบางคน
ความรู้สึก ..
ห้ามกันไม่ได้ ..
ห้ามไม่ได้จริงๆ
เธอรักเขา เขารักเธอ ..
ในเธอกับเขา
มีฉันแทรกอยู่
ในเขากับเธอ
มีอีกคนแทรกอยู่ เช่นกัน
ต่างคนต่างไม่อาจห้ามใจ
ไม่อาจห้ามความรู้สึกของตัวเองได้
ทุกอย่างจึงดำเนินไปอย่างนี้
….
อย่างไม่อาจอธิบาย ….
อย่างกล้ำกลืน
อย่างต้องฝืนทน ..
อีกคนอาจทรมาน
ทุกคนอาจเป็นอย่างนี้ ..
หรือไม่ ไม่อาจรู้
รู้เพียง ฉัน ..
เมื่อไม่อาจไปได้ก็ต้องยอมรับ
ด้วยถ้าไม่อาจรับ …
ก็ต้อง"ปวดปร่า " อยู่อย่างนั้น
"ความรัก" …..
ใครก็ไม่ควรเป็นเจ้าของใคร .. มิใช่หรือ
และความรู้สึก ก็ห้ามกันไม่ได้จริงๆ
Wednesday, March 5, 2008 2:32:50 AM
อดีต ..
คงอยู่ในความทรงจำ
แม้กาลเวลาเคลื่อนผ่าน
เหมือนดอกไม้บานอยู่ในความคิดคำนึง
เป็นแสงตะวันอุ่นในความคิดถึง
ที่แสงแดดไม่อาจทำให้ซีดจางลงไป
กระจ่างชัดละมุนละไม ในทุกฤดูกาล[/COLOR][/FONT]
Tuesday, March 4, 2008 10:30:08 AM
ยามเช้าฟ้าคลี่คลายด้วยริ้วเมฆ
เสียงนกทายทัก
กลบเสียงกระซิบแผ่ว
ใบไม้ยามเช้าอาบด้วยหยาดน้ำค้าง
สองแก้มถูกประคองอย่างอ่อนโยน
ถ้อยคำรำพันใต้แสงตะวันเรืองรอง
สายตาประสาน
สองใจแนบชิด
สายลมโลมไล้ดอกไม้ไหวเอน
หยาดน้ำค้างสั่นไหว
เสียงนกขาดหาย
กลีบดอกไม้โปรยปราย
My Opera
