Straight stories

Zanurzam się w moich słowach, w Twoim wzroku. Nie funkcjonuję już prawidłowo bez Twojego uśmiechu, a bez Twojego dotyku dostaję dreszczy niepokoju. Ale nie o to chodzi choć i o tym myślę, kiedy cały dzień czekam, czekam, zanurzona w słowach wypisanych, wymawianych, lekko wpisujących się w okienko na monitorze (bo coraz lżej to idzie, coraz lepiej, zaczyna pędzić, w oczekiwaniu, z nadzieją, z całkiem nowym marzeniem, którego nie było, a nagle zaczęło taki kształt prawdziwy przybierać, realny... Ale ciiii o tym, zbyt wiele tego już ).

Niepokój? Słucham?

Są słowa, których nie ma, nad którymi zastanawiać się nie będę. Są teraz rzeczy ważniejsze, placki ziemniaczane, śmietana, którą kupisz, wieczorna rozmowa i układanie klocków, kolorowanki, Marceli Szpak, czwartkowy wyjazd do Gniezna, paskudny neoantyk, Ty na gnieźnieńskim rynku i w wąskotorówce z okna z wystającą łepetyną, robienie zakupów na wspólny obiad, zaskoczenie gdy pojawiasz się dziesięć minut wcześniej, marzenia o pachnących ziołach, poematy rozkwitające, jeże, Park Sołacki, myśli o Biskupinie, Wenecji i Kruszwicy, ciastka twarożkowe źle odsączone i kawa do śniadania, Ty, kiedy trzymasz mnie za rękę i wybuch śmiechu przy kolejnym przejęzyczeniu. I tylko nie mów, że to zbyt piękne wszystko, bo to dla nas takie przecież.