Smoke's blog.

Działo się to tak dawno temu, że Twoje serce zatrzymałoby się od wrzasku rodzącego się Czasu, a kijanki, które miały stać się Przedwiecznymi, pływały dopiero w stygnących bajorach lawy. Daleko zaś tak, że za siedmioma górami i siedmioma lasami nie znajdziesz nawet drogowskazu i zgubisz się wnet, i pożrą cię bestie. Przestań więc szukać i posłuchaj tej historii.

***

Nadtopiona Królowa Śniegu, nie pytając o zdanie, zalewała Karła strugami niechcianej rozkoszy. Blaszany Drwal dawno zardzewiał gdzieś pod sofą, zapomniany, nie odzyskawszy niczego. Kot porzucił zabawę motkiem włóczki i sfajdał się na okruchy pękniętego lustra. Tristan właśnie zdradził Izoldę ze swoim panem i wraz z pozostałą dwójką, paląc w lekkim zażenowaniu papierosy bez filtra, próbował sprzedać swoją opowieść młodemu, lecz utalentowanemu poecie. Wiadomo, co ostatecznie z tego wyszło - jak to zwykle ze zdradą bywa, skorzystał na niej tylko ktoś w awanturę niezamieszany.

Młodziutki kruk siedział na jednym z konarów suchej sosny, obserwując bacznie dobijającego targu poetę. Tego dnia postanowił wybrać sobie człowieka, bo uznał że nadszedł już właściwy czas. Wtem, po spokojnej okolicy poniósł się głośny trzask, poprzedzony przeciągłym przekleństwem. Kruk odleciał, spłoszony, zdążywszy jedynie wykrakać zduszone "Nevermore!", a poeta niemal utracił w ten sposób szansę na nieśmiertelność.

Stumilowy Las przestał na chwilę szumieć i odwrócił się, zaskoczony, w kierunku, z którego dobiegły go dźwięki gramolenia oraz siarczyste wiązanki. Zachrypły głosik należał do dziewczynki, ubranej w podniszczoną nieco, staromodną sukienkę. Dziewczynka na imię miała...

***

Alicja, wygrzebawszy się ze sterty suchych liści, która bezceremonialnie przerwała jej lot, popędziła ile sił w kościstych nogach, błagając głośno Białego Królika o natychmiastowe rozszarpanie i pożarcie. Ten zniknął jednak, jakby zapadł się pod ziemię. Zatrzymała się.

Rozejrzała się wokół, jej uwagę skupiły odgłosy dyskusji, dobiegające zza pobliskich zarośli. Przedarła się przez nie, a były tak gęste, że niemal przewróciła stojący za nimi stół, na który niezgrabnie wpadła.

- O - powiedziała niemądrze, rumieniąc się.
- O - równie niemądrze odpowiedział jej Szalony Kapelusznik, udając, że wyciera rozlaną herbatę, aby pokryć zaskoczenie.

Na leśnej polanie stało łóżko (dostrzegła na nim skulonego Susła), nieco dalej - rzeźbiona, dębowa komoda oraz stół. U szczytu stołu siedział olbrzymich rozmiarów zając, Kapelusznik zajmował miejsce po jego lewej stronie. Był on całkowicie różny od jej wyobrażenia o Szalonych Kapelusznikach. Nigdy wcześniej zresztą żadnego nie spotkała, jedynie słyszała o kilku, i to ze źródła całkiem niegodnego zaufania; niemal każde dziecko wie przecież, że Szalony Kapelusznik jest tylko jeden, kropka. I wszyscy dobrze wiedzą, jak wygląda. Alicja aż do tej pory nie wiedziała, być może dlatego, że dzieckiem nigdy nie była.

- Yyyy... witaj, kimkolwiek jesteś. Grzankę? - zapytał.
- Nie, dziękuję - odparła szybko - rzygałam już dzisiaj, doprawdy, trzeba było mnie widzieć... Usiądę za to chętnie, mam chyba drzazgę w dłoni, a tak trudno wyjmuje się je stojąc, sam pan rozumie. To już szósta dzisiaj.
- Tttak, oczywiście - wystękał Kapelusznik - proszę jednak ponownie rozważyć tę propozycję, grzanki są... och... Gdzie właściwie są grzanki? - zapytał Marcowego Zająca, marszcząc gniewnie brew.
- Tu nigdy nie było żadnych grzanek, idioto. To tylko jedna z tych twoich głupawych gierek, zapomniałeś już? - odburknął Zając, bacznie obserwując biust Alicji. - Najwyraźniej mamy za to co innego, he, he, mogę? - podniósł się z krzesła, podszedł i zaczął ją obmacywać. Górował nad nią wzrostem; w wielkich łapach wydawała się jeszcze mniejsza, niż w rzeczywistości. Pociągnął ją w stronę łóżka.
- Czy możesz mnie rozszarpać i pożreć? - zapytała z nadzieją.
- Pożreć? A skądże! A zresztą, chodź, czasu szkoda. Won! - wrzasnął, zamaszystym kopniakiem zrzucając z łóżka Susła, który nie zareagował. Prawdę powiedziawszy, był martwy, od dawna.
- Poproszę herbatę - rzuciła przez ramię do Szalonego Kapelusznika, który na te słowa zerwał się jak oparzony i zaczął przetrząsać puszki, kartoniki, pojemniczki, słoje i pudełka w poszukiwaniu herbaty.
- Nie mam herbaty - smutno rzekł po chwili bezowocnych poszukiwań i spuścił głowę.
- Cóż, nie szkodzi - odpowiedziała mu Alicja spod Marcowego Zająca. Szalony Kapelusznik z głębokim westchnięciem opadł na swoje krzesło i odwrócił się od łóżka plecami. W trawie zobaczył granatowego żuka, który z mozołem toczył przed siebie kulkę nawozu. Schylił się nad nim i zabrał mu ją. Kilka razy obrócił ją w palcach, zgniótł lekko i rzucił okiem na żuka, który bezradnie poruszał odnóżami w powietrzu, poszukując zguby. Zamyślił się na dłuższą chwilę, po czym odłożył nieco spłaszczoną kulkę tuż przed owadem. Żuk obwąchał ją nieufnie, ominął szerokim łukiem i ruszył przed siebie. Szalony Kapelusznik posmutniał jeszcze bardziej i odwrócił się z powrotem do stołu. Najwyraźniej to, co miało się wydarzyć, już się wydarzyło, bo zobaczył, że Alicja siedzi na brzegu i właśnie kończy dopinać sukienkę. Marcowy Zając chrapał w łóżku.

- Wiesz, gdzie mogę zastać Białego Królika? - zapytała, zeskakując.
- A dlaczego go szukasz? - odpowiedział pytaniem przestraszony Kapelusznik - to niebezpieczne...
- Wiem. - ucięła. - W każdym razie, mam taką nadzieję. - powiedziała z przekonaniem i podeszła do niego. - Więc? Gdzie?

Szalony Kapelusznik zawahał się. - O tej porze powinien być u Królowej Kier, jak sądzę. Choć nie mogę za niego ręczyć. Wiesz... on... nie jest zupełnie... normalny... - powiedział z trudem.
Alicja podeszła bardzo blisko; stał sparaliżowany, gdy powoli wspięła się na czubki palców, a jej usta poczęły zbliżać się ku niemu.
- Dziękuję - wyszeptała mu do ucha. Odważył się wtedy spojrzeć wprost na nią i w tej właśnie chwili popełnił swój największy błąd - zapamiętał, jaki kolor mają jej oczy. Nawet nie zauważył, gdy odeszła; stał tak, otępiały, milczący i bezsilny. Zdawał sobie jednak sprawę, że pewne rzeczy zaszły już za daleko, a jego spokój nieodwracalnie zburzono. Musiał działać. Wyjął spod stołu pakunek, którego niedawno przyrzekł sobie więcej nie dotykać.

***

Alicja nie miała żalu do Marcowego Zająca, że potraktował ją tak obcesowo - wszak o to jej w gruncie rzeczy chodziło, a niesmak pojawił się spóźniony. Postanowiła poszukać Królowej Kier. Śmiałym krokiem weszła pomiędzy drzewa skraju Stumilowego Lasu, zgrabnie przeskakując nad na wpół rozłożonymi zwłokami, odzianymi w resztki różowego, pasiastego ubranka. Odwróciła się i pochyliła nad nimi, ale nie potrafiła rozpoznać, do kogo należały - zauważyła jedynie, że oprócz smrodu zgnilizny, zioną silnym aromatem pieprzu. Rozejrzała się za patykiem - zobaczyła, że kilka płynie strumykiem opodal, zupełnie jakby ktoś wrzucił je specjalnie dla niej.

Szalony Kapelusznik, choć dobrze ukryty, ledwie zdążył umknąć za śpiące drzewo.

Pochylając się nad wodą, w jej zniekształconej wirami tafli ujrzała swoje odbicie - i poczęła strofować Alicję pod drugiej stronie wody za to, że jest tak obrzydliwie tłusta. Ta obiecała poprawę i wzięła do ręki patyk; zanim jednak podała go Prawdziwej Alicji, wydłubała sobie pokryte sadzą oko. Uśmiechnęła się jeszcze nieśmiało na pożegnanie, krwawiąc obficie z oczodołu, ale została zignorowana. Po chwili pozostała po niej jedynie czerwona smuga, którą żarłocznie pochłonął skłębiony nurt. Alicja wstała i wyszła z wody.

Wróciła do truchła, leżącego na skraju lasu i pochyliła się nad nim ponownie. Grzebiąc patykiem w toczonym przez robactwo ciele, nagle usłyszała za sobą trzask gałązki, podskoczyła i pisnęła ze strachu. Stał za nią mokry Karzeł, tocząc pianę z wypełnionych spróchniałymi zębami ust. Złapał Alicję w potężnym uścisku, przywarł ciałem i przewrócił, wprost w kałużę wypełnionej robakami zgnilizny. Poddała mu się, bez nadziei na wyswobodzenie. Szarpnęła tylko lekko głową, gdy zadzierał jej sukienkę, ale siarczysty policzek, który otrzymała, sprawił, że całkiem opadła z i tak wątłych sił.

Po wszystkim, Karzeł wstał i odszedł w swoją stronę, rzucając Alicji spojrzenie pełne pogardy. Trwało to o wiele krócej, niż się obawiała, wstała więc, gdy tylko Karzeł zniknął za drzewami, wygładziła zmiętą sukienkę i poszła do strumyka, aby zmyć ohydną ciecz. Nie była pewna, czy pochodzi ona z padliny, czy też raczej z wijącego się na niej przed chwilą Karła. Możliwości było zresztą więcej, ale nie myślała o nich.

Weszła po pas do lodowatej wody i szła dalej, pragnąc przedostać się na drugą stronę. Żwawy, pełen wirów i piany nurt, szybko zmył z niej brud; wyszła na brzeg, ociekając. Dłonią przeczesała włosy, poprawiła przemoczone całkiem buciki i dopiero gdy się wyprostowała, spostrzegła Białego Królika.

Siedział ze skrzyżowanymi nogami na wielkim, płaskim kamieniu. Kamień ten był pęknięty w połowie, a wokół walało się sporo złotej sierści, pomiędzy którą bielały maleńkie kosteczki. Opodal, w trawie, leżały spróchniałe szczątki czegoś, co kiedyś mogło być całkiem solidną szafą. Odwróciła się szybko od nich, bo odniosła wrażenie, że kości, które z niej wystają są dużo większe od rozrzuconych wokół kamienia. A nawet, że mogły to być kości takiej jak ona, dziewczynki - lub dwóch.

- Dlaczego wciąż podążasz za mną? - zapytał Biały Królik.
- Pragnę cię - odpowiedziała - pragnę z całych sił, odkąd sięgam pamięcią! - powiedziała z zapałem Alicja.
- A czy nie ostrzeżono cię, że moje kły niosą śmierć, a spojrzeniem samym potrafię wyssać życie z każdej istoty? - wstał i podszedł do niej, zza pasa wyjmując długi, zagięty nóż.
- Tak, właśnie tak, wiem nawet o wiele więcej! To ty zabrałeś Róży klosz, nauczyłeś Lisa słodkiego kłamstwa, to ty dałeś Żmii jad i rozdwojony język. Gdy ciemną nocą odwiedza mnie Strach, ty wpuszczasz go do mojego domu. Dałeś ludziom Krwawe Księgi, z których czerpią wiedzę o tym, jak nawzajem pieścić swe ciała stalą i ogniem. To ciebie, i tylko ciebie ko...
- Dość! - krzyknął Biały Królik. Alicja umilkła.

Uśmiechnął się, odsłaniając paszczę, pełną rzędów ostrych jak haki zębów. Pozwolił, by nóż wysunął mu się z dłoni i upadł u jej stóp.
- Czy przyjmiesz mnie takim, jakim jestem? - szepnął. Twarz Alicji rozjaśniła się.
- Tak! - wykrzyknęła, a jego ciałem wstrząsnął dreszcz.
- Tak - dodała cicho. - Właśnie takiego cię chcę.
Westchnęła.

Biały Królik uniósł dłonie. Alicja zobaczyła, że zamiast palców ma połyskujące złowrogo szpony, którymi zaczął gwałtownie szarpać i drzeć swoje ciało. Patrzyła z niemą fascynacją, jak po krótkiej chwili, spośród bryzgających strumieni krwi i fragmentów rozrywanego ciała, wyłania się postać. Rozpoznała ją natychmiast, nie wierząc własnym oczom.

- W takim razie, chodź ze mną - powiedział Szalony Kapelusznik, strzepując z zakrwawionego ronda ostatni kawałeczek mięsa - Zaprowadzę cię poza ten las, w miejsce, gdzie znajdziemy czarne ziarno tak aromatyczne, że zechcesz tam pozostać. Tam nie ma dwóch takich samych poranków; tam zrozumiesz, że śniłaś tylko cudze koszmary. Stamtąd pochodzi i Róża, i Lis, i nawet Żmija. I dalej cię zaprowadzę! Poza horyzont, poza czas, zobaczysz niebo tak czyste, że aż trudno uwierzyć, i gwiazdy ci pokażę, a jakże, i poznasz tysiące historii, które rozbawią cię do łez - bo wiedz, że one tam rosną wprost na drzewach, rozparte na gałęziach, świeże i soczyste, czekają tylko by ktoś je zerwał i opowiedział. A kiedy poczujesz zmęczenie, położymy się nad brzegiem morza i zasłuchani w szum fal, rozbijających się u naszych stóp, wtuleni w siebie, poczekamy na nadejście sztormu, jakiego świat nie widział, a który zmyje i odmieni tę krainę dla nas; tylko po to, byśmy mogli ruszyć dalej na spotkanie nowych cudów! Czyż nie tego chcesz?

Szalony Kapelusznik umilkł i patrzył, jak Alicja - najwyraźniej niepewna decyzji - chce dać sobie jeszcze chwilę na odpowiedź i pochyla się, aby zasznurować rozwiązany bucik. Ukradzione ze sterty zardzewiałej blachy serce biło jak oszalałe. Być może dlatego nie spostrzegł, że podniosła z ziemi jego nóż i gdy się wyprostowała, schowała go za plecami.

- A jak to daleko? - zapytała.
- Wystarczą dwa słowa - dwa ode mnie, dwa od ciebie, to niewiele... I kilka kroków, kilka, naprawdę. Szalony Kapelusznik wyciągnął do niej rękę. - Chodź... proszę... - spuścił głowę.
- Zbyt długo mieszkałem tam sam - dodał ze łzami w oczach. Zadrżał i odwrócił wzrok, nie chcąc patrzeć.

- Wierzę ci. - Alicja uśmiechnęła się. - I wiem teraz, że tego właśnie chcę. Chodźmy.
Z rozciętej ręki spłynęła na zdeptaną trawę ostatnia kropla jej krwi.