เว็ปไซต์ คุณสันต์ ชวนเที่ยว ถ่ายภาพ และอื่นๆ

สวัสดีครับคนชอบเที่ยวทุกคนเลย

ผมเริ่มเข้ามาเขียนใน Blog เพื่อน 3 คน คือ ผม นายปุ้มปุ้ย คุณสันต์ และ คุณ HO วันนี้เป็นวันแรก
ไม่รู้่จะเอาเรื่องเที่ยวที่ไหนมาเล่า ขอเอาเรื่องทีื่ทำงาน มาเล่าแล้วกันครับ ถือว่าเป็นการเที่ยวของชีวิตทำงาน

เริ่มจาก เมื่อหลายเดือนก่อนผมนำทีมองค์กร ทั้งหมดทำรายงานฉบับหนึ่ง ต้องประชุมมากมาย มีคำถามมากมาย
และต้องรื้อ ต้องซ่อม ต้องปะ ทำสีใหม่หมด ผมเกือบถอดใจแล้วนา แต่ว่า ก็ทำไปเหอะ ดีกว่าไม่มีอะไรทำ
ผมก็ทำไป ประชุมก็ทำไป ตรวจเอกสารก็ทำไป จากการทำงาน ผมได้พบอะไรหลายๆอย่าง

แต่ในอย่างหนึ่งที่มีค่ากับชีวิตของผมมากๆ คือ

"อย่ายืมจมูกคนอื่นหายใจเด็ดขาด"

ที่ได้คติข้อนี้มา และขอให้คนที่เที่ยวอยู่ในชีวิตการทำงาน ระลึกเวลาทำงาน เร่งรัดงานด่วนคือ

หากคุณไม่ใช้ระดับ ชี้นิ้วได้จริงๆ กับคนที่คุณหวังฝากงาน หรือ คนที่คุณขอความช่วยเหลือ
อย่้าไปหวัง ว่าเขาจะทำให้คุณหมดจด เพราะคนเรา มันมีหลายรูปแบบ และ ที่แน่ๆ ไม่ใช่ธุระข้า
และเอ็งไม่ใหญ่พอ ข้าไม่ลุก ข้าไม่ทำ มันมีจริงๆ ครับ ผมเจอมากับตัวและได้รู้ซึ้งที่สุดในปีนี้ล่ะ

ผมเลยหลังๆ ลุกไปตามเอง ทำเอง ลุยเอง จน เขาต้องลุกตาม เพราะเกรงใจ การที่เราลุกทำเอง
คือ การต่อว่า แบบทางอ้อม แบบผู้ดีว่า นี่ ตูให้เอ็งช่วย ต่อหน้าเจ้านายล่ะรับปากดีนัก อยากออกหน้า
แต่พอเอาจริง ตูต้องทำเองหมด มีสำนึกกันบ้างไหม ต้อง ลุกนำครับ เขาจึงจะเกรงใจ ลุกทำตามเรา

และการทำงานแบบเร่งรัด ไฟจ่อทวาร อย่าไปกลัว อย่าทำตัวให้ว่างเกินไป ยามว่างเอางานมาทบทวน
ผมเชื่อที่ พระท่านว่า คนเราจะล่วงทุกข์ได้เำพราะความเพียร จริงๆ ครับ ทำไป ทบทวนไป ทำแล้วทำิอีก
ศัตรูจะไม่กล้ามายุ่ง เพราะงานมันฟ้องฝีมือ แต่ระวังอารมณ์อย่าไปหลุด ระเบิดเพราะกดดันเด็ดขาด
คิดเสียว่า นี่ไม่ใช่การบ้านส่งครูนะโว้ย ตูืืำทำได้เท่าที่ทำได้ แต่ให้เราทำจริงนะครับ มันจะผ่านไปได้
หากลงแรงจริงใช้สติปัญญา ทั้งหมดแล้ว ได้เท่าไรให้พอใจแค่นั้นครับ แต่คนที่ทำแบบนี้ เทวดา
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ท่านรัก รับรองว่า จะผ่านไปได้อย่างน่าประหลาดใจ ในทุกเรื่อง

วันทำงานทำตามที่บอก ปากหอยปากปู และขอโทษนะครับ ปากหมา กัดแต่ไม่ช่วย ช่างหัวมันไป
ทำๆๆๆๆๆ วันหยุด ก็เที่ยว ผ่อนคลาย วันทำงานก็ทำๆๆๆๆๆ จนวันที่ส่งรายงานนั่นล่ะ เสร็จเมื่อไรก็จบกัน
ดีไม่ดี เจ้านายใหญ่แค่ไหนมันก็เอาคุณไปต้มยำทำแกงไม่ได้หรอก เพราะเราทำเต็มที่แล้ว หากไม่มีแม้แต่
คำขอบคุณ ช่างหัวมัน ตูทำงานได้เงิน เอ็งได้ผลงานของตู จบกันไป ขอให้เรามีความเป็นมืออาชีพเป็นพอ
อย่าไปทำให้องค์กรเสียหายโดยเด็ดขาด เรียกว่าคนจริงครับ

สัปดาห์หน้า สำหรับผม งานก็จะเสร็จเสียที 4 เดือนๆ เต็มๆ เข้าเดือน 5 กว่าจะเสร็จ แต่เราได้รู้จักตัวของเรา
แล้วว่า ไม่ใช่คนพาล เก็บความขุ่นขัดแย้งไว้นอกการทำงาน ทำงานให้ลุล่วง มีเกียรติ พอแล้วครับ

ท่านใดที่เครียดกับงาน ว่างๆ มาระบายกันได้ครับ เรายินดีรับฟัง กับ Blog คุณสันต์ ชวนเที่ยว

สวัสดี
ปุ้ย

ว่าไปแล้วชีิวิตคนเราก็เหมือนกับรูปอัศวินที่เห็น เมื่อปีก่อน ผมเขียนบทความ แปลเรื่องรถไฟจำลอง ให้กับเว็ปไซต์
Trainsforthais.com เพื่อนเก่าแก่ ของผม ไม่นึกเลย 2 เดือนที่ผ่านมาก็ยังเขียนให้อยู่ วันนี้ ต้องกล่าว อำลา กันก่อน
เพราะ ช่วงเวลาที่แวบ ไปเขียนให้ อย่างสนุกสนาน นั้น คงไม่ได้แล้ว เพราะเพื่อน ตัวแสบ ทีมที่ทำเว็ปด้วยกัน และ ยังร่วมกันทำ
ธุรกิจอื่นๆ ทวงว่า ต้องมาละเลงฝีมือใน Blog ของพวกเราด้วยดิ ได้ไงๆ เอ็งจะลงแต่ไอเดียและ เชิด รอให้เพื่อนๆ เขียน
แล้ว Blog โตเอาๆ แล้วเองก็แค่เข้ามาตอบๆ นิดๆ หน่อย ไม่้ต้องทำอะไร แบบนี้ไม่สวยนา

ผมฟังมันพูดแล้วก็ เออ รู้ใจตูจริงๆ ฮ่ะๆๆๆ ก็แบบว่า มันสบายกว่ากันครับ ระหว่างคนมาตอบๆ กับคน ตั้งกระทู้่ ที่เขียนยาวๆ
ผมล่ะเขียนยาวๆ มา ผมรู้ดี มันต้องต่อสู้่กับอะไรหลายๆ อย่าง เช่น

1.เอาชนะตัวเอง ว่า ทำไมตูต้องเขียนเนี่ย
2.บางทีเขียนก็ไม่มีคนสนใจอีก
3. บางที ถูกเหน็บ ก็มี แต่ก็นะอ่านกันจริงๆ

ข้างต้นเป็นประสบการณ์จากการท่องเว็ปนะครับ ไม่ใช่จากผมเอง คือสังเกตุมา ในไทย หาคนเขียนบทความเป็นเรื่องเป็นราว
ยากมาก เพราะ บางคนรู้ แต่เขียนไม่ได้ บางคนเขียนได้ แต่น้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหรงเหรง บางคนเขียนได้แต่เิิยิ่นเย้อน่าเบื่อ

หลายคนเลย เรื่องอะไรจะเขียนเล่า มาตอบๆ มาดูๆ สบายใจกว่า

เมื่อคิดได้ดังนี้ เอาล่ะ เพื่อนเรา แต่ละคนก็เขียนพอประมาณ แต่หากไม่ยอมมาเขียนให้ล่ะก็ คราวนี้ Blogคงร้าง แหงมๆ เพราะว่า
ทุกท่าน เก่งคอม เก่งธุรกิจ มากกว่างานเขียน ผมพอมีความสามารถบ้างก็ต้องรับ เขียนให้ล่ะครับ

เมื่อเป็นดังนี้ เวลาแวบมันก็มีของมันจำกัด เมื่อช่องแวบ เท่าเดิม ก็ต้อง แวบ มาเขียนให้ที่นี่ก่อน ผมจึงเสียดายมากๆ เพราะว่า
Trainsforthais.com นั้น เป็นที่ที่ผมเขียนเรื่องที่ผมรัก คือ รถไฟจำลอง แต่หากยังเขียนอยู่ เพื่อนที่นี้ คงด่าผม ไม่เลิก
ดังข้อความข้างต้น ฮ่ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มึนไม่เลิกล่ะครับ

ผมกำลังคิดต่อรองกับเพื่อนๆ อยู่ ไว้จะขอวันหยุดยาว ที่ไม่ใช่เสาร์อาทิตย์ คงขอแวบไปเขียนเรื่องรถไฟจำลองที่ผมรักล่ะครับ
กลับไปที่ต้นบทความ ชีวิต จึงเหมือนอัศวิน ที่เร่ร่อน ทำภาระกิจ ผจญภัย ไปเรื่อย โชคชะตา หรือ จะลิขิตเราได้ หากเรา มีสติ
เส้นทางเดินของเรายังอีกยาวไกล ดังคำพระท่านว่า

คนจะล่วงทุกข์ได้ด้วยความเพียร

ผมคงต้องเขียนกันอีกยาวล่ะครับ บทความที่เป็นทั้ง การท่องเที่ยว ถ่ายรูป และอื่นๆ ต้องประชุมกันอีกที กับเพื่อนๆ ว่าจะทำอะไรต่อ
วันใดตั้งเว็ปไซต์ได้คงจะมีเวลาว่างมากขึ้น แต่มันจะนานแค่ไหน อัศวินชักหนาวๆ ล่ะครับ

พบกันกับบทความต่อไป แทบทุกวัน

คุณ HO

สวัสดีครับคนชอบเที่ยวทุกท่าน

วันนี้ ผมขอแนะนำ วิธีเที่ยวแบบไม่น่าเบื่อตามประสบการณ์ให้ทุกท่านได้อ่านกันครับ

1.การเที่ยวเกิดจาก หลายสาเหตุ บางครั้งเป็นนิสัย บางครั้งต้องการหาอะไรทำ บางครั้งเปลี่ยนบรรยากาศ บางครั้งดีกว่าอยู่เปล่า ฯ

2.คนที่เที่ยวได้ แน่นอน มีเวลา และ น่าจะมีทุนทรัพย์บ้าง

3.เมื่อไปเที่ยวแล้วย่อมเกิดค่าใช้จ่ายแฝงดังนี้

-ค่าโดยสาร -ค่าน้ำมัน -อาหาร เครื่องดื่ม -จับจ่ายซื้อของ เป็นต้น

4.บางครั้งไปเที่ยวแล้วสนุกแต่บางที อยากกลับบ้านมากกว่า


3-4 ข้อข้างต้นคนชอบเที่ยวต้องพบพานอย่างแน่นอนดังนั้น หากเราคุมเรื่องเหล่านี้ได้ล่วงหน้าจะเที่ยวได้สนุกขึ้น

ยกตัวอย่าง หากคุณคิดว่า จะไปเที่ยวคลองถม หาของสะสมสักชิ้น หากคิดแล้วไปเลย อาจจะไม่สนุกก็ได้ เพราะคุณไป
คลองถมมาหลายครั้งแล้ว ซื้อเสร็จก็เท่านั้น ไปกินอะไรหน่อย เดินก็ผ่านร้านเดิมๆ แล้วก็กลับ พลางสงสัยเืมื่อมาถึงบ้านว่า
ทำไมไปคลองถมคราวนี้มันไม่สนุกเลยน้า

หากใครก็ตามมีอาการแบบนี้ ลองเอา 4 ข้อข้างต้น มาสกรีนทีละข้อ ดังนี้

1.จะไปคลองถมทำไม คุณอาจจะตอบว่า ดีกว่าอยู่เปล่า
2.ช่วงนี้มีทุนทรัพย์พอไหม หากไปเดินแล้วเจอของล่อใจ จะอดใจไว้ไม่ได้เสียเงินไหม แล้ว ปลายๆ เดือนจะลำบากไหม อ้าวคนชอบเที่ยว วัยรุ่น เป็นแบบนี้กันมากนะครับ เที่ยว เต็มที่ จับจ่ายสนุกมือ แต่ เขียมเดือนชนเดือน มีให้เห็นกันมากกมาย
เอ เงินชักขัดๆ แต่อยาดเที่ยว ทำไงดีๆ

3. ค่าใช้จ่ายแฝง ล่ะ โอยโดนทุกข้อเพราะว่า ชอบนั่งแท็กซี่ แค่ค่าเดือนทาง สมมติว่าคุณอยู่ รามคำแหง มีแน่ๆ ไปกลับ
เฉียดๆ 400 บาทสำหรับแท็กซี่ ยังมีค่ากิน ซื้อของอีก ไปคลองถมหมดเป็นพันแล้วนะครับ ร้อนๆ ก็ร้อน

4. คาดว่า ขากลับคงร้อน และสังเกตุทันทีว่า เงินร่อยหรอไปมากเลย กว่าจะเงินเดือนออกก็อีกนาน

เมื่อสกรีน 4 ข้อแล้ว เห็นว่า ไปคลองถมเที่ยวนี้ ตูข้าเสียเงิน และ เสียเวลา มากกว่าสนุก ดังนั้น ต้องหาทางออก กันล่ะ

คำตอบ หรือ ครับ ไม่ยาก เอาเป้าหมายก่อน คุณจะไปหาซื้อของสะสมใช่ไหม ให้ถามว่า ของสะสมนั้นคืออะไร เช่น
แว่นตา เครื่องมือช่าง แสตมป์ เหรียญ หรือ อื่นๆ

ยกตัวอย่างเป็นเครื่องมือช่าง ได้โจทย์มาปั๊บ ให้ลองนึกว่า มีที่ไหนบ้างใกล้ๆ รามคำแหงที่ ช็อปได้เหมือนกัน
คุณอาจจะมี The Makll บางกะปิ เซ็นทรัลลาดพร้าว ซีคอนสแควส์ และ ที่อื่นๆ เข้ามาในหัว
ลองดูก่อนว่า ที่ไหน ค่าแท็กซี่ ประหยัีดที่สุด มันจะลด ลงเหลือในที่นี่ คือ The Mall บางกะปิ และ ซีคอน
คราวนี้่ คุณก็ลองดูว่า ที่ไหน น่าจะมีของหลากหลายกว่ากัน คุณก็นึกได้ว่า เอ้อ ที่ ซีคอน มีคลองถมติดแอร์ นี่นา
ที่ชั้น 3 นี่ล่ะครับ และยังมี โน่นนี่ เดินทั้งวันก็ไม่ทั่ว คล้ายๆ คลองถมจริงๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ นะครับ ว่าคุณจะเลือกไปที่ไหน

จะเห็นว่า ค่าแท็กซี่จะลดลงแค่ประมาณ ไม่ถึง 200 เท่านั้น และ คุณยังได้เดินในที่มีแอร์ไม่ร้อนและเมื่อได้ของแล้วยัง
ได้เดินเปิดหูเปิดตา อีกตั้งหลายชั้น ซึ่งซีคอน ได้ชื่อว่าเป็นห้างที่ยาว มากๆ นะครับและมีสินค้าครอบคลุมแทบทุกอย่าง ด้วย

เห็นไหมครับ ทั้งหมด ง่ายๆ เท่าี้ีนี้ คุณยังเที่ยวได้ ตอบโจทย์ในการเที่ยวได้ และ ยังประหยัดงบไปได้โข

เดือนต่อไปหากมีเวลา งบประมาณมีเหลือ ก็อาจจะค่อยไปคลองถม จริงๆ ก็ไม่สายครับ

เรียกว่า ยุทธการเที่ยวแบบแก้ขัดครับผม

พบกันใหม่ในบทความต่่อไปครับ

สวัสดีครับผม
คุณ HO Trip&Tour

ถึงผู้มีความสุนทรีย์ในการท่องเที่ยว

ผมคุณสันต์ ทำงานด้านคอมๆ เน็ตๆ มากว่า 10 ปี ภูมืใจหน่อยๆ ที่อยู่ในคนไทยกลุ่มแรกๆ ที่ทำ อาชีพด้านเน็ต มาตั้งแต่แรกเข้ามาในเมืองไทย เอาเป็นว่าเรื่องเน็ต ผมพอจะรู้แทบทุกเรื่องล่ะครับ แต่วันนี้ผมมิได้มาโม้ เรื่องความ
สามารถทางไอที ของตัวเองแต่ประการใด เพราะว่า ผมต้องการมาเล่าเรื่องการท่องเที่ยวของผมให้เพื่อนๆ ได้ฟังกัน

ตัวผมเองเป็นคนชอบเดินทาง แต่การเดินทางของผมไม่ค่อยเหมือนเพื่อน ทั้งนี้เพราะผมไม่ได้ไปเที่ยวไหนไกลเลย
แต่เที่ยวอยู่ในถิ่นของผมนี่ล่ะ บังเิิิอิญว่าถิ่นที่ว่า เป็น กรุงเทพฯ เมืองที่คนตกท่อ มันเลยเที่ยวได้ไม่หยุึดไม่หย่อน มีที่ให้ไปเยอะ
เกินเหตุจริงๆ คือผมอยู่มา 10 กว่าปี ยังเที่ยวไปทั่วเลยครับ

ผมจะเน้นการเที่ยวแบบ ขาว คือ ไร้มลพิษ ไม่ล่อแหลม ดังนั้น หากท่านจะมามองหา ที่เที่ยวกลางคืน Blog นี้ ไม่มีให้ท่านอ่าน
เชิญ หาตามที่อื่นๆ ได้ทันที เพราะผมตั้งใจว่าจะเ้ขียนให้ ผู้ใหญ่เที่ยวได้้ เด็กเที่ยวดี ครับผม

Blog ของ Opera ถือว่ามีบุญคุณกับผมพอควรเพราะ เปิดง่าย ไม่ต้องโดนตรวจโน่นนี่ ไม่ต้องขอเลขบัตรให้ยุ่งยาก สมัครแล้วยืนยันก็ผ่านทันที ง่ายๆ ครับ ผมเลยเลือกใช้ที่นี้ เอาล่ะมาเล่าเรื่องการเที่ยว จตุจักรกันดีกว่าครับ Blog นี้ ถือว่า
เป็นโครงการนำร่องของผม หากมีเื่พื่อนๆ สนใจกันพอควรก็จะเปิดเว็ปไซต์ สักแห่งขึ้นมาในอนาคตเพื่อมารองรับ อย่าลืมตาม
ไปให้กำลังใจกันให้ตลอดนะครับผม :-)






หลังจากเดินทางด้วยรถไฟใต้ดินมาถึง สถานีกำแพงเพชร ก็มิรอช้า รีบเดินครับ เพื่อจะไปออกที่ ในตลาด สวน จตุจักร แต่ก็เจอ โครงการร้านค้าตามในรูปเสียก่อน ที่จะขึ้นบันไดเลื่อน เลยต้องถ่าย ไว้เป็นที่ระลึกครับ อ้อ ผมไปวันที่ 19 เมษายน พ.ศ.2551 ครับ
และหลังจากภาพนี้ ก็ร้อนสุดๆ จนกว่าจะได้กลับล่ะครับ อุตสาห์เชื่อประกาศของกรมอุตุฯว่า วันนี้ฝนจะตก ฮา ร้อนเชียว....




บันไดเลื่อนเคลื่อนตัวช้าๆ สู่พื้นเบื้องบน ไอร้อนเริ่มลอยมาสัมผัสผิว เอ้า ยังเจอป้ายโฆษณาเจ้าเดิมอีก เลยนึกได้ว่า เอ๊ะเมื่อกี้ในรถไฟใต้ดินเรามาพร้อมกับน้องกลุ่มหนึ่งที่แต่งตัีว มีสีสรร ถือป้ายของโครงการนี้มาด้วย ใช่เลย ท่าทางจะเป็น
กลุ่มฟรีเซ็นเตอร์ ล่ะไม่ผิดแน่ๆ



และแล้วไม่ผิดที่คิดไว้ น้องกลุ่มนั้นที่ขึ้นมาจากสถานีก่อนผม เริ่มงานของเขาพอดี โดยการ เต้นคล้ายๆ เชียร์ลีดเดอร์
ประมาณว่า วี้ด บึ้ม แล้วก็ล้มลงนอน ผมรีบถ่ายไว้ทันที เพราะ ตากล้่องขี้โม้ส่วนมากจะเก็บช็อตสวยๆ ผมเลยชิงถ่ายช็อต
ที่คนมองข้าม นอนบนพื้นไม่เห็นหน้านี่ล่ะ อิอิอิ เชื่อว่าัวันนั้นคงเป็นคนเดียวที่แหวกแนวขอรับ



ยืนดูน้องๆ เต้น เป็นกำลังใจให้สักหน่อย เห็นตากล้อง เก่งบ้าง ไม่เก่งบ้าง ทำเป็นเก่งบ้่าง มองค้อนว่า
ยืนนานแล้ว ขวางทางกล้อง เลย ยกสัมปทานที่ยืนให้เดินไปที่ร่มๆ ดีกว่า หันมาเห็นป้า กับเพื่อนๆ ขาย
ของกระจุกกระจิก เลยขอถ่ายหนึ่งรูป



ผ่านไปอีกหน่อยกำลังร้อนได้ที่ ก็มองเห็นไม้แกะสลัีกหลากหลายรูปแบบ จากการที่สัมผัสชาวต่างชาติมา
ผมกล้าบอกว่า ร้านนี้ตั้งถูกที่ เพราะ เขาชอบมองหาศิลปะเพื่อซื้อหากลับไปครับ แต่ว่า เห็นเศียรพระแล้วใจหาย
เพราะฝรั่ง ท่านจะรู้ไหมว่าควรจะวาง บูชาอย่างไร นอกจากคิดจะเอาไปประดับห้องอย่างเดียว อืม น่าคิดนะครับ
แต่หากมองอีกด้าน นี่อาจจะช่วยลดการลักลอบตัดเศียรพระได้หรือเปล่า ขอฝากไว้เป็นการบ้านครับ



เอาล่ะครับ มาคุยเรื่องน่าสนใจ สนุกๆ กันบ้าง นั่นไง เอ๊ะ พี่ชายคนนี้แกกำลัง คุยล้งเล้ง กับใคร
คุยได้คล่อง น่าจะเป็น กวางตุ้ง นะ ผมเดาเอา ชายคนนั้่น คุยด้วยอย่างทึ่งๆ ว่าคนไทยเก่งแฮะ คุึยภาษาเขาได้
ไม่มีอะไรครับ พี่แกกำลังสาธิตการใช้เชือกและห่วงเล่นกล อิอิอิ งานนี้ ผมเสร็จแกด้วย ซื้อมาเรียบร้อยแต่
ผมว่าคุ้มนะผมได้ความรู้ใหม่มา 1 อย่าง คือ เชือก กับห่วงนี่เล่นกลได้ อย่างเหลือเชื่อ ได้เคล็ดวิชามาด้วยเงิน
50 บาท คุ้มล่ะครับ เอาไว้หลอกเพื่อนๆ ให้เกิดความสนุกสนาน ได้ ตลอดชีวิต ขอรับ แถมยังเอาไปสอน ต่อๆ ไปได้อีก
50 บาท ถูกมากๆๆๆๆๆ


เอ้าให้เห็นหน้าตาท่านอาจารย์ผู้ให้เคล็ดวิชากันหน่อย พี่แกใจดีครับ หลังจากซื้อแล้ว พี่เขาจะพาแยกออกไป
เพื่อแนะว่าเึคล็ดลับอยู่ตรงไหนทำอย่างไร ไม่ยากครับ ใครๆ ก็ทำได้ ครับผม


เดินไปอีก ไม่เกิน 15 ก้่าว อ้าวมีอีกแล้ว คราวนี้เป็นแผงขายอุปกรณ์เล่นกลนานาชนิืด โดยเด็กหนุ่มไฟแรง
คนมุงมากไปหน่อย ผมเลยต้องเดินอ้อมมาถ่ายด้านหลัง เอาให้เห็นรูปอุปกรณ์ น่าจะพอครับ


มีซุ้มใหญ่ที่เดียวจากวัดพระบาทน้ำพุที่มาเปิดจำหน่ายผลิตภัณฑ์และรับบริจาค หากผมให้ข้อมูลคลาดเคลื่อน
ขออภัยด้วยครับ มีอีกภาพครับ ท่านใดมีศรัทธาติดต่อช่วยเหลือ ได้ตามหมายเลขในภาพ


ผมเดินข้ามฝั่งไปยังด้านหลังตึกบัญชาการ ผ่านร้าน ลอดช่อง แสนอร่อย ร้านนี้ว่างๆ ไปลองครับ หอมชื่นใจกะทิจริงๆ
ไปเจอคุณลุง จิว เม้ง ท่่านใจดี โอภาปราศัยกันเอง พร้อมแนะนำหลังสือทางการพยากรณ์ดีๆ ให้ผมหนึ่งเล่ม ชื่อร้าน
วันสงกรานต์ เพราะอยู่ที่ซุ้ม 13 วันสงกรานต์พอดี ร้านนี้ ดูโหงวเ้ฮ้งฟรีครับ เลี้ยงน้ำชาด้วย ใจดีที่สุึด ใครหาหนังสือ
โหราศาสตร์ ลายมือ โหงวเฮ้ง ตำรายาโบราณ ไปร้านนี้ไม่ผิดหวังครับ เอ้าด้านล่่างมีอีกมุมครับ ติดต่อ เบอร์คุณลุง
จิว เม้ง ได้ที่ 0867592614 ครับ ผมขออนุญาตแล้ว โทรไปสอบถามได้เลย


ตบท้ายสำหรับการเที่ยวจตุจัีกรในครั้งนี้กับรูป เครื่องเงิน สวยๆ และมีอีกมากกกกกกกก ครับทีี่เราเดินกันทั้งวันก็ไม่หมด
ทั้ง สัตว์เลี้ยง ต้นไม้ เสื้อผ้าและอื่นๆ มากมาย ของเก่า ของสะสม มีทั้งในรั้วนอกรั้ว แล้วแต่ว่าใครตาดีครับ ร้านหนังสือ มือสอง
และเก่า ก็สุดแสนจะตื่นเต้น ใครเป็นนักอ่าน ที่นี่คือสวรรค์แห่งหนังสือ ที่หนึุ่งในไทยขอรับ ผมหาเรื่องสั้นนิยาย อ่านประจำ
พร้อมๆ การสะัสมหนังสือ เก่าจริงๆ ไว้บ้าง เรื่องสั้นที่ผมอ่าน บังเอิญเป็นภาษาอังกฤษ ที่แผงต่างๆ เห็นว่าขายยากเอามาลดกัน
โครมๆ ทีละ มากกว่า 90 % ผมซื้อมาเหมือนได้เปล่า อิือิอิ เล่มละ 10 บาท 20 บาท หวานเลยครับ แต่ว่า เล่มที่ได้มา ก็
295 หน้า 300 หน้า คิดว่าคุ้มไหมล่ะครับ ยังมีัเรื่องเด็ดๆ ในจตุจักรอีกมาก ไว้วันหลังจะเล่าให้ได้ฟังกันอีกครับ วันนี้
กับบทความนี้ ขอสวัสดีก่อนครับ บายๆๆๆๆๆๆๆ งานเขียนสไตล์คุณสันต์ เขียนตามที่คิด ตามใจสบายครับ