ห้วงคำนึงของหุ่นกระป๋องตัวหนึ่ง

Originally posted by หุ่นกระป๋องเจ้าเล่ห์:

"ไม่สำคัญว่าคุณจะเป็นใคร แต่สิ่งที่คุณทำต่างหากจะเป็นตัวบอก"

งับ พอคุณคุณทำไอ้นั่นมากๆ คนเขาก็จะนิยามให้เองว่าคุณเป็นช่างทำไอ้นั่น
แต่อยู่ๆใครจะตะโกนว่า กูเป็นนักเขียนโว้ย
คนเขาก็จะบอกว่า เวงกำ เห็นๆก็ขายก๋วยเตี๋ยวนี่หว่า (ยกเว้นหมี่เป็ด ฮาฮา)

ไอ้หุ่นตัวนี้ขยันเขียนจังเว้ย ไปถามเพื่อนสักตัวสิว่ามาอยู่กะผมมั่งมั้ย หึหึ

จากบทส่งท้ายของหุ่น

ถ้าคุณชอบเขียนคุณก็จะกลายเป็นนักเขียน ฮาาาาา

ผมเพิ่งทราบเมื่อไม่นานมานี้ว่า งานของมุราคามิมีการแปลเป็นไทย และมีกลุ่มนักอ่านติดตามกันมากพอควร ...ก็ให้รู้สึกดีใจมากๆ ในฐานะคนที่ติดตามอ่านคนหนึ่ง
...แต่หากจะให้พูด ผมคิดว่า แม้นงานของมุราคามิจะมีความเป็นสากลอยู่ แต่โดยพื้นฐานแล้วมันก็สะท้อนภาพสังคมญี่ปุ่นซึ่งอยู่ในระยะหัวเลี้ยวหัวต่อ ไร้ทิศทาง และปราศจากซึ่ง "สิ่งยึดเหนี่ยวร่วม" เหมือนกับช่วงก่อนสงคราม และยุคฟื้นฟูบูรณะประเทศ ...ดังนั้น หากเราเข้าใจสภาพสังคมญี่ปุ่นร่วมสมัยมากขึ้น ก็น่าจะช่วยให้เข้าใจงานของมุราคามิมากขึ้น
........
ส่วนเรื่องการเขียน ตัวตน และความเป็นนักเขียน ...ก็อยากจะบอกว่า ผมเองไม่ใช่นักเขียน ไม่ใช่นักอ่าน แต่ผมชอบอ่าน ผมชอบเขียน ...Milan Kundera บอกว่า ในยุคสมัยนี้ "ใครๆ ก็เป็นนักเขียนได้"

ความดังก็มีส่วนทำให้คนกลายสภาพเป็นนักเขียนอย่างสมบูรณ์ได้เหมือนกัน
ดูอย่างพวกดาราซิออกหนังสือกันมาคนละเล่มๆ ยุคสมัยนี้ใครๆก็อาจกลายเป็นนักเขียนได้
ถ้ามีคนหนุนมันก็มีคนช่วยขัดเกลาตัวอักษรให้หน่ะ