TUWANA

Sevgilim, bazen keşfedilmemiş bir cennet oldun bana
Ve bazen mezar,
dönüp bir çocuklukta öldüğüm sürekli

**


Ruhun özgürlük gibiydi, ulaşıldığında yiten
Ey sevgili, sende aradığım yalnızca
kimsesizliğimdi


**

Bugün şunu anladım sevgilim
Sevmekle öldürmek arasında bir ilişki var
Ya da öldürmekle sevmek esasta birdir

ı
çürüten günahlardan
özün cüzzamından yıkan!
yoksa mahşeri kurulur tabiat ananın
büyük divandır o
büyük bir rüzgardır, haberidir yargılamanın
rüzgara açılmayan kapılar yerle bir olur
pencereler tuzla buz olur onun şarkısıyla
binyıllık suçlar birer birer ödenir
anlamadığını anladığında
yasaları değişmiş olur dünyanın

ıı
hatanı mahkum edecek başka bir beden arama
boşunadır, kısacık bir an için çözümdür
anlamazsan bunu eğer, cinayettir yaptığın
tanrılar meclisi karar verir, öfke yaydan çıkar
kendi yokoluşunla arınır bedenin

ııı
unuturum diyerek kaçma kendinle hesaptan
vatansız kılarsın kendini kendi içinde
boş bir inanç edinirsin kalbinde
''kurtuldum!'' diye haykırır ruhun
fakat bir geleneği vardır kendinden kaçanların
o da elçisi olmaktır ihanetin, teslimiyetin

ıv
yüzüstü bırakma soluğunla ısınanı, ihanet
kendi insanlığından caymaktır
kendi özünden soyunmaktır
ihanet ettin mi bir defa, bil ki
artık hep ona meyledersin
kendi içinde ve bu yüzden heryerde
tüm kainat içinde evsiz kalırsın

v
kalabalıkların uğultusuna ram olma
olursan eğer, tarih yapanlardan değilsin
düşle gerçeği geç barıştırır çünkü halklar
onlar değilmidir;
en soylu evlatlarına dayanılmaz acılar çektiren
sonra da asırlar boyu çocuklarını
onların çığlıklarıyla besleyenler?

vı
yarının için savaş tüm ruhunla
''ana rahminden mezara dek'' diyenlerden olma
başlangıç elinde değildi belki -amma-
zamanı değiştirip sonu belirlemek elinde
kendi terinden imanı, imanından geleceği
yani ışığın aydınlattığı yeri yaratınca
işte o an haykıracaksın, -bu benim!

vıı
umutsuzluk zehrini öğren ki umut yaratasın
o zaman kişi değil, büyülü bir muska
sihirli bir sükunet olursun
ayaklar yaratırsın büyük değerlere yürüyecek
aşk gibi, özgürlük gibi
ulaştığında yitseler de

vııı
kadın suskunsa, uyuyor sanma
sessizliğinin tekin olmadığını unutma
onda geçmiş vardır, zaman vardır
hafife alma onu, yaklaşırsan
çeliği işlemeli hançer olup yaklaş
yoksa sakın

ıx
acıya anlam vermeyi öğren
zulüm mübarektir ilahidir, tanrı
sevdiklerine zalimler eliyle ulaşır, acıyla öğretir
acıyla öğrenmek nessiler boyu yer edinmek
ekmeğe ve şaraba anlam vermektir
anlarsan, alevinle aydınlanacak kavimler
küllerinle beslenecek hakikat


x
kelimelerin gücünü anla!
sözlerin büyüsünü hissetmeden
akrebin zehrine, yılanın nefesine
derman olup efsun yaratamazsın
Muhamed'in rüyasına, Zerdüşt'ün çığlığına
tercüman olup -oku- diyemezsin

ömrü yedi gün yedi gecedir bir kelebeğin
demek bu yüzden telaşla dolaşır
çiçekten çiçeğe, ottan dikene
tadını çıkarmakta sayılı günlerin

bir de kaplumbağa vardır
tamı tamına bir asır yaşarmış
ama sırtüstü düşünce kenara
bir daha doğrulamazmış
demek bu yüzden ağır ve sabırlı oluşu
bildiği yolda telaşsız, heyecansız yürüyüşü

ne üzülmeli kelebeğin kıt-kanat ömrüne
ne kıskanmalı kaplumbağanın ömrünü
herkesin yaşamı kendinin
her su kendi yolunda demeli...

''Bu gece, yaşlı şehrin göğü altında,
mescit yalnızlığında yürüyen bir kadın görüyorum
O giderken
Hayat bir sure gibi geçiyor önümden
Okuyorum, ve
sürekli uzaklık hissi veren
şehirlere özlem duyuyorum
Tam benim yüzümün yaşındaki o kadının
ve benim gecemin içinden
Geçip gidiyor İstanbul sokakları''

Vaay! Güzel şehir!
Böyleydi karanlık sokakların
Böyle çekip giderdi hep
Geçip gidenlerin konak bildiği kent!
Asıl sokakların hüznümüzden oluşur ya
Tüm evlerinin balkonlarında halimiz asılı ya
Bilmezler bunu
Bilmezler isyan yazıtlarımızın sergisi olduğunu
Vay istanbul!
Turna tasvirim!
Apis boğam!
Kuştüyü kalemim!
Ve köle sadakatinden ucuza alınmış
ıslak cariyem!

Bu uzun gecede
Siyahı doladığın ak boynumda
Barbar sellerinin aktığı al kanımda
Göğüs sandığımda
Kınımda
Sana özlem duygusu var

I
Kimden devredilmiş sana bu acılar
Başlangıcı olmayan bu zulüm
Seni var eden yalnızlık duygusu iken
Yine o mu olacak, - yok eden?
Hayatın en güzel kışında yürüyorsun oysa
Bir deniz maviliğidir yalnızlık
Ve sen, onun derinliklerinde
Nazlı bir balıksın...

Bense eşiğinde bekliyorum, bu çölün ardındaymış ruhun
Bakışlarında tunç miğferli bir tedirginlik, mağrur yüzlü
o resmin karşılıyor beni
Suskun, ay bakışlı, kendi yüzümün yaşında
Yanağında işlenmemiş bir alev, bin yıl öncelerin ateşi
Tıpkı şakağın kanıyormuş gibi bir zülüf
Deli gözbebeklerinde ise bir ayna

Ben soruyorum, çünkü susuyorsun
dilimi de bilmiyorsun ya
Ama ben yine de soruyorum; ateş? Vay canına
Ateş dedikleri var olmak demektir
yani ekmeğe bizden katılan
Hadi anlarım onu
Peki ya ayna?

Be çocuk, ayna tutuyorsun bana
Sahipsiz bir mezar gibi duruyor
Dibe ulaşma şansı vermeyen bir kuyu gibi
Gözlerindeki ayna da böyle büyüyor karanlığa doğru
Ne yansıtabilir ki bu boşlukta,
bir ayna ne yapabilir ışık olmadan?
Gözlerinde değil, bir uçurum başında olsaydı ya,
kendini bırakanları ayaklarından asılı tutmak..
Evet, orda olsaydı yine neyse

Fakat, soğuk gözlü kız
Senin gözlerinde, bu İstanbul tepeleri gibi
buluşacak en kırılgan izde
Neyi gösterebilir ki ayna? Bak işte
Benim bu çölde duruşum gibi durmuş gözlerinde
Işıksız kalmış gibi, benim gibi, bakışsız..

II
Bunları diyorum ya, aynaya bakınca ne gördüm dersin?
Kendimi mi? Yaa!
Otlar sararmaya başlarken
Toprak kabul eder ya artık, rüzgarsız beyazlığı
yani kar taneleri düşmeye başlarken o kutsal örtüye
Evet, o zamana benzeyen aynada
Kışa terk edilmiş bir at gördüm, ölümüne,
kendisine bırakılmış , özgür...
Terk edildiğini anladığı o gün
ihanete uğradığını anladığı o gün
İlk defa mutluydu,
Öleceğini anladığı o kış ilk defa güzeldi
Koşumlardan, kuskunlardan uzak kalmıştı
Gelip rüzgarın kapısına dayanmıştı
Kapkara bir at olmuştu
Gözleri kara ışıklı ve karası güzel
Sakin ve derin kayalarda bir eşik bulmuştu
Son bir kıyı, bir uçurum serinliği
Sonsuz vadiler üstünde bir bakış gibi durmuştu..

Onun durduğu gibi duruyorum burada
Onun bakışları gibi sana bakıyorum
Derinliklerinde bir gölge arıyorum
Sus diyor ve gözlerinden içeri giriyorum
Kara bir mağara ağzı gibi yutan akşamında,
bir ateş yakıyorum
Işık değil, gölgeler gerektiği için yapıyorum
Hiçbir zaman olmayacağım o yerlerde,
kendi gölgemi arıyorum
O gölge ki, çıkmak için ateş yakılmasını bekler
yani çelikten gözyaşlarını eritmesini
Ta ki, bir kur'an sayfasına düşsün son ayet
Ve görebilsin kaybolduğun karanlığı

Ama, çok gözleri olmalı görmek için,
yazık -yok
Çok kara, çok mavi,
çok renksiz gözleri olması gerek
Yitik olduğun uzayı , orada
kilitli kaldığın mekanı görmek için
Yazık -yok...

III
Bu yüzden bir güneş saati kurdum masama
Onun yanına mürekkebi maviden bir kalem
Çöl bilincimin, bu sökük ruhumun yenlerine
kelimeler sakladım
Kendin gelip deniz hikayeni anlatman için
İpeği şeffaf minderler hazırladım
İşlenmemiş ateşi beyaz yazmaya sardım
O beyaz külün altında dursun sessizliğim
Kâbe yönünde bir duvar köşesine koydum
ve bekliyorum...

Bütün bekleyişler kedere uygundur, bu da öyle
Ama yine de beklemeli diyorum
Bu çöl kapısında kalmışlığımla diyorum
Geçmişten kararmış dudaklarımla
Uzaktan yorulmuş sesimle diyorum
Beklemeli
Söylenmek için bekleyen adın gibi
Duyulmak için bekleyen adın gibi...

IV
Dedim ya, bu çölün ardındaymış ruhun
Dünyaya eğilen varlıkların
Yitirilmiş beyazlıkların ruhuymuş da
Tüm vazgeçilmişliklere kapıymış da
İhanete uğramış bir gül ortamıymış
Yıpranmış zaman parçalarında,
yıpranmış dudak renginde anılar gibi
Görülmemiş bir uzayın anlamı gibi..

Girmeli bu yitikliğin uzayına, ve
senin için deniz kelimesini nakşetmeli
Tanrının yazmaya geç kaldığı sayfaya
Evet, yazık ki geç kaldı asrın ayetini yazmaya
Oysa acele etmeliydi
Üstelik bu bulutsuz Nisan akşamı da bitecek
Yani bilmiyor mu, burada her şey yanlış ve anlaşılmaz
Özlemeye değer kimselerin kalmadığını bilmiyor mu
Herkesin yabancı ve herkesin yalan olduğunu?
Bu aydınlık akşam bitecek ve o gelmeyecek gibi
Gece ve gündüz arasında bir aralık gibi
Bakışlarda yanlış bir kırık gibi
Bir zaman boşluğu olduğunu bilmesi gerekirdi
Ama o geç kaldı
Ve affedilmez bir yola saptı..

V
Bak ben bunları derken
O aydınlık akşam da geçip gitti
Kentin tüm kuytularına anlamsız bir karanlık sızdı
Ölüm gibi bütün hayata sızdı
Yine tanımsız ve amaçsız birakır gibi
Bu kendisine inançsız kentte,
yine gölge ararıyorum
Ve anlıyorum ki, artık dönmeyen diye bilinmek,
dönüp dudakta kurumaktan iyidir
Yani aslında anlamadığımı anlıyorum
Anlamak için ise tekrardan bir ateş..

Ee!
Ne diyordu sevdiğin şair Mungan;
''asıl olan yolmuş
yanılmak içinmiş bütün varışlar''
Anladın mı şimdi?