Świat według Uli :-)

Dlaczego ja codziennie muszę wejść na naszą-klasę? Łapię się na tym, że zaczynam bardziej przejmować się cudzym życiem aniżeli swoim własnym. Przeraża mnie otwartość ludzka w wyszukiwarce googlowej, przesycone snobizmem albumy zdjęciowe, trzycyfrowy licznik znajomych i przesłodkie komentarze maskujące czystą zazdrość. Jakoś niedawno spotkałam koleżankę, której nie widziałam ponad 10 lat i tak naprawdę nie wiedziałam o czym mam z nią rozmawiać, gdyż wiedziałam o niej wszystko z naszej-klasy. To dało mi do myślenia, że jak tak dalej pójdzie, to adios amigos interakcjo interpersonalna!!!
Nasza-klasa to iluzja, złudzenie, nieprawda, kłamstwo, blef. To tylko idealnie wyimaginowany świat idealnego życia w perfekcyjnie dobranych zdjęciach chwil. Klasa nasza nie istnieje. Pod jej nazwą kryje sie darmowy Big Brother XXI wieku...

Rozmowa telefoniczna z moją przyjaciółką Asią ponownie przerodziła się z pięciu minut w półtoragodzinną gadkę-szmatkę.
- ...mama była dzisiaj jakaś taka przygnębiona... i wiesz co zrobiłam?! Kupiłam jej jajko-niespodziankę! (za każdym razem jak któraś z nas była przygnębiona lub nie potrafiła podjąć właściwej decyzji, kupowałyśmy sobie wzajemnie z Asią jajka-niespodzianki, aby to one rozwiązały nasze problemy. Przedmioty znalezione w żółtej kapsułce za każdym razem rzeczywiście pasowały do obecnej sytuacji i tak to właśnie czekoladowe jajo zamieniło się w osobistego psychoanalityka).
- A co jej jest? - pytam Aśki
- No jutro wraca do Polski, nie wiem, może boi się lotu...
- Hmmm... a co miała w jajku???
- Ula, nie uwierzysz, ale miała różowy samolocik z naklejką czaszki!!!
- No co ty Aśka, jak to... z czaszką??? Różowy samolocik? A jakimi liniami leci jutro???
- Nie uwierzysz, ale wizzair, a zobacz sobie jakie one mają kolor!!!!!!
- Aśka, niech ona przebukuje! Przecież wiesz, że "to" zawsze nam się sprawdza!
- Właśnie mówię mamie, ale ona jest uparta i mówi, że nie będzie się przejmować lotem z powodu jakiegoś jajka...
- Asia, ale bardzo cię proszę, daj mi jutro znać czy wszystko dobrze poszło z tym lotem, ok???!!!
- Dobra, jak tylko wylądują, to natychmiast do ciebie zadzwonię!
- A kto ich odbierze z lotniska?
- Moja siostra...

Jutro:
- Ula, rodzice dolecieli do Warszawy, ale moja siostra dzisiaj rano miała wypadek samochodowy kiedy wracała od lekarza... dowiedziała się, że jest w ciąży...

Droga do dworca. Już prawie jesteśmy na peronie, ale nie, pięknie to nigdy nie może być. Dwójka bachorów - inaczej nie nazywam niemieckich dzieci - chcąc nas minąć, szturchnęła nas tak po prostu bez żadnego "i'm sorry" (angielski teraz modny).
- Hej, uważaj!!! - krzyknęłam, ale ten bachor jeszcze na mnie spojrzał, jakbym obraziła jego matkę. Jaki to jest popieprzony kraj!
Jedziemy pociągiem w kierunku Karlsruhe. Po takim długim dniu, z ciężką torbą na ramieniu i mnóstwem studenckich kłopotów w głowie, człowiek tylko marzy o gorącej kąpieli i kubku herbaty cynamonowej. Pociąg dojeżdza do dworca głównego w Karlsruhe. Ludzie już 10 minut przed postojem szykują się do wyjścia, jakby mieli nie zdążyć! Otwierają się drzwi. Teraz dopiero Niemcy pokazują do czego są zdolni. Jeden pcha się przez drugiego, jakby ten cholerny pociąg miał nagle ruszyć w dalszą drogę! Ja po prostu nienawidzę jak mnie ktoś szturcha! Już mnie krew zalewa, robi mi się niesmowicie gorąco. Kobieta przed okresem jest niebezpieczna.
- Proszę, kobiety przodem!!! - krzyknęłam do chłopaka w moim wieku, który łokciem odpychał mnie od wyjścia. Ten jakby się obudził ze swojego letargu i zareagował nieco ludzko wpuszczając mnie przed siebie. Takie chamy!
W ogóle typowe zachowanie Niemców przy wejściu do tramwaju wygląda tak: ludzie jeszcze nie wyszli, ale całe stado pcha się do środka jak jakaś chmara wilków. Nie ma szans na bezstresowe opuszczenie owego pojazdu.
Ok, jestem na dworcu. Już na maxa wkurzona tą całą podróżą. Idę na umówione stanowisko, gdzie Igor miał mnie odebrać. Czekam. 5 minut. 10 minut. 15 minut. Gdzie on jest? Chwytam za telefon.
- Skarbie, gdzie ty jesteś?
- No czekam na ciebie na peronie.
- Na jakim peronie?
- No na Durlachu.
- Boże, to nie ten dworzec. Miałeś czekać na mnie na głównym!!!
- Ups, yyyy... zaraz tam będę.
Rozpadał się deszcz...

Na kiepskich zdjęciach okruchy dawnych dni
Czyjaś twarz, zapomniana twarz
W pamięci zakamarkach wciąż rozbrzmiewa śmiech
Czyjaś twarz, zapamiętana
Mijają dni, ludzie, natury rytm
Wciąż nowych masz przyjaciół, starych przykrył kurz
Dziewczyny ciągle piękne, lecz w pamięci tkwi
Ten pierwszy dzień, najgorętszych z dni

Zapal świeczkę za tych, których zabrał los
Zapal światlo w oknie
Zapal świeczkę za tych, których zabrał los
Światło w oknie

Ludzi dobrych i złych wciąż przynosi wiatr
Ludzi dobrych i złych wciąż zabiera mgła
Lecz tylko ty masz tą niezwykłą moc
By zatrzymać ich, by dać wieczność im
Pomyśl choć przez chwilę, podaruj uśmiech swój
Tym, których napotkałeś na jawie i wśród snów
A może ktoś skazany na samotność
Ogrzeje się twym ciepłem, zapomni o kłopotach...

Jak jeszcze studiowałam germanistykę, to na zajęciach z literatury niemieckiej jedną z naszych lektur był właśnie "Wilk stepowy" Hermana Hesse. Była to lektura obowiązkowa, a jak wiadomo, wszystko co obowiązkowe, nie smakuje. Dopiero po kilku latach nabrałam ochoty... a może poprostu dojrzałam do tej książki. Dzięki temu, że konikiem mojej mamy są właśnie książki, miałam do niej łatwy dostęp. Muszę przyznać, że przez pierwsze strony musiałam się przedzierać jak przez dżunglę do momentu, gdy pojawił sie "teatr magiczny - nie dla każdego". "Jak to nie dla każdego?" - pomyślałam sobie. W tym momencie Hesse wyzwał mnie na pojedynek i ja dzielnie postawiłam temu czoła

Jakos od miesiaca mam problemy ze skora. Nie od razu, ze jakies wielkie problemy, ale cos w rodzaju egzemy, czy moze jak to nazwala moja kumpela - neodermityzmu Jesli wam to nadal nic nie mowi, to tak w skrocie: egzema po mojemu, to miejsca na skorze (przewaznie dlonie, ramiona, tez nogi), ktore zajebiscie swedza. Na poczatku myslalam, ze to po prostu sucha skora, ktorej przyczyna jest kaloryferowe powietrze i zmiany klimatyczne na rowniku, no ale ze zaden krem nie pomagal, stwierdzilam, ze poswiece 10 euro i wybiore sie do dermatologa.
Zaraz w poniedzialek zalatwilam sobie "widzenie" (napisalam to umyslnie!!! Wiem, ze poprawnie jest wizyta --> ta uwaga jest do osob, ktorych hobby w zyciu jest poprawianie mojego swiadomie uzywanego slownictwa), albo bardziej fachowo "konsultacje" z nijakim doktorem Krullem. WIZYTE mialam na 17.40, ale postanowilam pojawic sie tam troche wczesniej, aby uniknac problemow biurokracji, ktore czepiaja sie mnie jak rzep psiego ogona.

- Pani M., jest Pani nastepna. Prosze poczekac w gabinecie, doktor zaraz do Pani przyjdzie.

Troche mialam cykora. Igor juz mi wczesniej powiedzial, ze ten lekarz jakos tak dziwnie wyglada i ma dziwny sposob bycia.
Nagle za moimi plecami otwieraja sie drzwi i oto ON, doktor Krull - chudy, 2 metry wzrostu, biala skora, biale wlosy, biale brwi i nieproporcjonalnie male dlonie. Tak jednym slowem, facet moglby spokojnie grac w "Gwiezdnych wojnach" .

- Co Pani dolega? - (poczulam sie jak z serii "przyszla baba do lekarza...")
- No...hmmm... (ale dziwny koles)...hmmm... no od jakiegos czasu mam na skorze swedzace plamki.
- Prosze pokazac. - (w tym momencie wzial do reki ogromna, gruba lupe, cos w stylu dna buletki od coli)
... Hmmm... wyglada to jak "egzemus pospolitus"...
- Tez tak myslalam! - (wyrwalam sie jakbym miala doktorat z medycyny)
- Zaraz przepisze Pani specjalna masc. Prosze ja wcierac 2x dziennie. - (no koles jak ze Startreka)
... prosze sie nie martwic, damy rade! - (w tym momencie na jego twarzy pojawil sie grymas, ktory odczytalam jako usmiech )
- No to do widzenia panie doktorze! - (... te jego malenkie dlonie).

Gramy w Trivial Pursuit (gra planszowa, w sensie Quiz):

mama Igora: - Jaki "siwy Szkot" gral "Jamesa Bonda"?
tata Igora: - "Siwy Szkot"? No nie wiem... Roger Moore?
mama Igora: - Roger Moore? Czy to jest "siwy Szkot"??? Przeciez chodzi o Sean'a Connery!!!
tata Igora: - Nie wiedzialem, ze on gral "Jamesa Bonda"...
moj brat: - A kto to jest Roger Moore? Ja znam tylko Pierce'a Brosnan'a...

Dla czytelnikow mojego bloga (bo i tak ci, ktorzy go nie czytaja i tak tego nie przeczytaja) wszystkiego najlepszego z okazji Swiat Bozego Narodzenia i szczesliwego wskoku do Nowego Roku 2007!!! zyczy Mikolaj-Gwiazdor-Ula

Taka mine robisz gdy...


P.S. W albumie jest kilka fotek z zoo w Karlsruhe.

W pociagu (Germersheim-Karlsruhe):

- Przepraszam, czy moge dostawic moj rower do Panskiego?
- A nie moze Pani gdzie indziej?
- Jak Pan widzi, w przedziale nie ma miejsca!!!
- Hmmm, no dobrze, ale niech Pani uwaza, aby nie zarysowac mojego roweru.
- ... (to lepiej TY idioto uwazaj, aby MOJEGO nie zarysowac!!!)

P.S. W albumie sa nowe fotki z wrzesniowego Weinfest

Gdybys krzyczal przez 8 lat, 7 miesiecy i 6 dni wyprodukowalbys wystarczajaco energii do podgrzania 1 filizanki kawy (Nie wydaje mi sie to warte wysilku).
Gdybys puszczal baki bez przerwy przez 6 lat i 9 miesiecy wyprodukowalbys wystarczajaco gazu równego energii bomby atomowej (No to mi sie wydaje bardziej warte wysilku!).
Ludzkie serce wytwarza wystarczajace cisnienie aby wystrzelic krew na odleglosc 20 metrów. (O ludzie!)
Orgazm swini trwa 30 minut (W przyszlym zyciu chce byc swinia).
Karaluch zanim umrze moze zyc jeszcze przez 9 dni po odcieciu mu glowy (Ciagle jeszcze mysle o tej swini). Uderzajac glowa w sciane zuzywasz 150 kcal na godzine (Nie próbuj w domu. Spróbuj w pracy).
Pchla moze skoczyc na odleglosc 350 dlugosci wlasnego ciala. To tak jakby czlowiek skoczyl na odleglosc boiska. (30 minut... szczesciara z tej swini! Wyobrazasz to sobie?)
Sum ma ponad 27,000 kubeczków smakowych (Co moze byc tak smacznego na dnie stawu?).
Niektóre lwy kopuluja 50 razy dziennie. (Nadal chce byc swinia w przyszlym zyciu... stawiam jakosc nad ilosc).
Motyle smakuja jedzenie stopami (Cos co zawsze chcialam wiedziec).
Najsilniejszym miesniem jest...jezyk. (Hmmmmmm......).
Osoby praworeczne zyja przecietnie 9 lat dluzej niz osoby leworeczne. (Jezeli jestes obureczny powinienes wykalkulowac przecietna?)
Slonie sa jedynymi zwierzetami, które nie potrafia skakac (OK, to w zasadzie jest fajne).
Koci mocz swieci w podczerwieni (Zastanawiam sie komu zaplacono, zeby to zbadal?).
Strusie oko jest wieksze niz strusi mózg (Znam takich ludzi).
Rozgwiazdy nie maja mózgu (Takich ludzi tez znam).
Niedzwiedzie polarne sa leworeczne (Jak zmienia reke to beda zyly dluzej).
Ludzie i delfiny sa jedynymi stworzeniami, które uprawiaja sex dla przyjemnosci. (A co z ta swinia?)

Sprzatam juz od roku i za kazdym razem powtarzam sobie, ze jak tylko zaczne studia, to skonczy sie pucerka. Zaczelam studia i nadal pucuje. Wszyscy dookola powtarzaja: "Znajdz sobie lepsza prace, jestes przeciez w Niemczech, a oni tam maja pelno pracy!". Zapominaja niestety dodac, ze jestem z Polski, kraju, ktory dla Niemcow sie w ogole nie liczy. Tak naprawde, to zaden Niemiec nie da Polakowi dobrej czystej pracy. Oni mysla, ze my nadajemy sie tylko do takich czynnosci jak:
1) murowanie
2) sadzenie nasion i zbieranie zbiorow
3) sprzatanie
4) kradziez
Kiedys przypadkowo uslyszalam rozmowe dwoch Niemcow w tramwaju:
- "Ja to wole wziac do roboty Polaka niz Niemca, bo zaplace mu mniej niz Niemcowi i oboje jestesmy zadowoleni - ja, bo mam dobrze wykonana prace za male pieniadze, a on przezyje z tej wyplaty caly rok..." - kon by sie usmial
Albo wypowiedz wykladowcy na uniwerku, gdzie obecnie jestem:
- "Ja to juz wiem jacy wy Polacy jestescie - chcecie wszystko szybko, niedokladnie, a my tu chemy miec najlepszych". I wez tu badz madry...
Najwazniejsze, to miec w reku dobry fach - wtedy to my stawiamy warunki i wybieramy miejsce pracy. Ciagle narzekamy na kapitalistow, ale to wlasnie oni leza brzuchami do gory, bo wiedza, ze tanio wynajeci "murzyni" odwala za nich brudna robote, a "...kapital rzadzi, nigdy nie bladzi, kapital najkrotsza droge zna, oby najszybciej, oby najlatwiej, przelac na konto dolara..."

7:00 rano - slysze ten cholerny budzik. Na szczescie Igor juz wie jak sprawy stoja i przestawia go na "czuwanie". Po jakims czasie slysze glos: "Ulachen, wstawaj, juz 7:30, zaspalismy!". Jak zwykle w takich momentach reaguje standardowo - "O kurwa!!!". W 5 minut ubralam sie, umylam zeby, uczesalam, zrobilam jako taki makijaz, znalazlam podanie, ktore do jutra musze zlozyc na uczelni, spakowalam je w pierwsza lepsza koperte, nakleilam znaczek, ubralam buty, torba w reke, na rower i w droge. Pelna nienawisci, ze ten cholerny poranek zaczal sie wlasnie w taki cholerny ekspresowy sposob wsiadlam do pociagu.
8:00 rano - siedze w pociagu. Aby choc przez chwile sie wyluzowac wlaczam muze na uszy. Oko mi sie przymyka, ale przez 22 lata zycia w Polsce wlacza mi sie "kontrola", czy aby moj rower stoi tam gdzie ma stac, a torebka tam gdzie powinna lezec. Wszystko ok. Muzyka mnie odpreza, jest git.
8:28 - slysze jakis glos. Aaaaa! To tylko konduktor - kontrola biletow, pelen luz, chociaz w sumie to zawsze mam jakiegos tam stresa, ze sie przyczepi, ze czegos tam brakuje. Poszlo lajtowo. Oko znowu mi opada, muzyka w uszach. Nie minela minuta, a tu znowu slysze jakis glos. To znow "kanar". Zoladek mi sie skurczyl, koszulka przykleila sie do plecow:
8:29
- "Czy to Pani rower?"
- "Tak...?" ("O co chodzi")
- "To poprosze bilet na rower"
- "Bilet na rower??????" (Jaki kurwa bilet?)
- "Dokladnie, bilet na rower"
- "A co to za bilet, pierwszy raz o czyms takim slysze a jezdze juz tym pociagiem od ponad pol roku i nie raz juz mialam kontrole" (co on pieprzy, jaki bilet!)
- "Prosze Pani, to dodatkowy bilet na rower. Mianowicie w dni robocze od 6:00 do 9:00 przewoz rowerow jest platny"
- "Pierwsze slysze, nigdy na automacie nie widzialam takiej opcji jak "bilet na rower", poza tym pytalam juz tylu ludzi i nikt nigdy nie powiedzial, ze przewoz rowerow pociagiem regionalnym jest platny" (ladny wcisk)
- "Przykro mi, ze jestem pierwsza osoba, ktora mowi Pani o czyms takim"
- "Jak wiec wysoka jest kara?" (zabije go zaraz!)
- "bedzie to 40€"
(Zajebiscie!)

11:12 - droga powrotna. Prawie sie spoznilam na pociag, bo zagadalam sie z Aska, ale luz, dalam rade. Wsiadam. Ale goraco!!! Zaraz sie roztopie. Oczywiscie przedzial na rowery zawalony. Dostawilam wiec moje maszyne do innych z mysla, ze mam ja na oku i poszlam klapnac na jakies wolne miejsce.
11:13 - pociag rusza z Germersheim. Rzut okiem na rower, ok, muza na uszy.
Sondernheim - ktos tam wsiada - rzucam okiem, czy moj rower nie tarasuje przejscia, jest ok, jedziemy.
Bellheim - luz, nikt nie wsiada.
Rülzheim - w sumie nie wiem co sie dzialo, bo zajelam sie czytaniem mojej pracy egzaminacyjnej, ktora wlasnie dostalam z ocena pozytywna
Rheinzabern - ooo, a co tam tak pusto w tym przedziale na rowery?! hmmm...pewnie ludzie wysiedli i przestawili moj rower pod okno. Luz. hmmmmmm... jakas babka wsiada z wozkiem...
Jockgrim - nic sie nie dzieje.
11:40 Wörth - tu wysiadam. Wylaczam wiec muze, zakladam okulary, ide w kierunku wyjscia przygotowac rower do wysiadki.
Ide...
EEEEEEEEEEEE?????????? Gdzie jest moj rower??????????!!!!!!!!!!!!!
Jakas laska pyta jak wygladal, jaki kolor, czy damka....
KURWA! Gdzie jest moj rower????????
Serce w gardle.
Ide do kierowcy.
- "Prosze pana, nie ma mojego roweru, Boze, nic Pan nie widzial???"
- "Prosze Pani, ja nie moge wszystkiego widziec, a co sie dokladnie stalo, gdzie Pani wsiadla, jak to bylo?"
- "No wsiadlam w Germersheim, przedzial na rowery byl zastawiony wiec po prostu dostawilam moj rower do innych, Boze!!! gdzie on jest???!!!!"
- "No wie Pani, ci chlopacy co tutaj byli z rowerami, to wysiedli w Rülzheim"
- "Prosze Pana, prosze mi pomoc, co ja mam zrobic (panika na maxa), juz dzis rano dostalam kare za rower, a teraz ktos go ukradl! No nie, ja musze tam wrocic, o ktorej Pan wraca do Germersheim?"
"Za pol godziny"
"Boze, to juz po rowerze, przeciez nikt go tak po prostu nie wystawil, zajebal, jestem pewna!!!!! No nic, czekam tu na pana i wracam"
Oczywiscie w momencie oczekiwania na odjazd rozsialam panike, rozlalam lzy i te cala nienawisc dzisiejszego dnia na biednego Igora.
12:18
- "Prosze Pana kierowcy, czy jest Pan pewien, ze ci chlopacy wysiadali w Rülzheim? Czy bylby Pan tak mily i na kazdej stacji poczekal pare sekund az sprawdze czy gdzies tam moj rower nie stoi i ewentualnie wsiade spowrotem?"
- "Oczywiscie!"
Odjazd.
Ale mam stresa. Rodzice mnie zabija. To nowy rower i nie jeden wieszal na nim oko, to jakim niby cudem mialby go ktos tak po prostu wystawic z pociagu i zostawic w tej cholernej wiosce!!!!??? Cholerne wiesniaki! Ale ja glupia jestem, czemu go nie zapielam!!!!!
Juz siedze w kabinie kierowcy i oboje patrzymy na kazdej stacji czy nie ma roweru - idiotyczne co? Jockgrim - Rheinzabern - "no bardzo Pani wspolczuje, taki dzien, kara, ten rower...no pech!" Facet podciagnal zaluzje sloneczna abym lepiej widziala. Ludzie nie czaja o co chodzi, ja czerwona od placzu. RÜLZHEIM sie zbliza.
- "No wie Pani co, takiej historii to ja nigdy nie przezylem... ludzie gubia rozne rzeczy - telefony, notesy, portfele, czasem zapomna bagazu, no a rower, nawet Pani ubezpieczenie nie zaplaci, bo rower nie byl zapiety, no chyba, ze Pani posluzy sie tzw. "klamstwem koniecznym" , bo jak Pani szczerze powie jak to bylo, to nic Pani nie dostanie."
Pociag pedzi, "kolejna stacja Rülzheim, prosze wysiadac na prawo do kierunku jazdy, dziekuje" - zapodal do mikrofonu kierowca. Bierzemy zakret, juz widac budynki, maly dworzec, chodnik, oczekujacych ludzi...
- "Cos tam widze, to rower... stoi po lewej, widzi Pani? To ten?"
- "Bozeeeeee!!! To moj rower. Stoi taki samotny na pieprzonym malym zapuszczonym dworcu w tej pieprzonej wiosce! Nie wierze! Rower za 1300 zl stoi sobie tam tak po prostu?????????"
- "Nooo, to sie nazywa szczescie w nieszczesciu! , niech Pani leci po niego i jedziemy do Germersheim"
Nie wiem czy znacie takie ogromne, gigantyczne uczucie ulgi, jak taki ogromny kamien spada z serca, ze az cie skreca w zoladku, taki potezny banan na twarzy!

To wszystko wydarzylo sie dzisiaj miedzy 8:00 a 12:00.
Teraz jest 17:00 i tak z perspektywy czasu widze, jak bardzo zmalal problem kary w porownaniu do "uprowadzenia" roweru Dopiero teraz zdalam sobie sprawe, jakie ja mam bycze szczescie!!!

Najbardziej utkwily mi w pamieci slowa pozegnania tego maszynisty kiedy wysiadajac dziekowalam:
"To niesamowita historia i wie Pani co, to takie fajne uczucie moc uszczesliwic jakas osobe. Dzis bede mogl dobrze spac, bo wiem, ze zrobilem cos dobrego Napewno opowiem dzis o tym mojej rodzinie. Do widzenia, byc moze jeszcze kiedys sie spotkamy "

...Nastepnego dnia, kiedy chlopcy przyszli na lekcje angielskiego, Keatinga nie bylo w sali.
- Sluchajcie - do klasy wpadl Cameron - na tablicy ogloszen wisi informacja, ze Keating przeniosl dzisiejsza lekcje na dziedziniec.
- Ciekawe, na jaki pomysl wpadl tym razem - Pitts usmiechnal sie szeroko.
Wybiegli na korytarz i pognali na dol.

- Prosze panow - zaczal Keating, gdy wszyscy chlopcy stali juz przed nim w rownym szeregu. - W wasza ciezka prace wkradl sie niebezpieczny element konformizmu. Pitts, Cameron, Overstreet i Chapman, prosze wystapic. Stancie dwojkami. Na moj znak zaczniecie maszerowac wokol dziedzinca. Nie zastanawiajcie sie nad tym, co robicie. Po prostu maszerujcie. Nie bede wystawial ocen. Uwaga. Raz, dwa, trzy, marsz!

Chlopcy, rzucajac na siebie porozumiewawcze spojrzenia, ruszyli sztywnym krokiem. Przemaszerowali wzdluz bokow dziedzinca i wrocili do kolegow.

- Doskonale - pochwali Keating. - Maszerujcie dalej.
Kiedy po raz drugi robili obchod, Keating i reszta klasy obserwowali ich z uwaga. Po chwili chlopcy wyrownali krok, i niczym pluton paradujacych kadetow zaczeli glosno wystukiwac butami, raz, dwa, trzy, CZTERY, raz, dwa, trzy, CZTERY. Keating zaczal klaskac do rytmu.
- Slyszycie? Slyszycie? Zlapali! - krzyknal. - Raz, dwa, raz, dwa, raz, dwa... Maszerujacy uczniowie, znakomicie utrzymujac tempo, szli rowniutko jak zolnierze, wysoko unoszac kolana i sztywno zginajac rece w lokciach. Teraz juz cala klasa klaskala do taktu.

- Uwaga! Dosc! - zakomenderowal Keating.
Chlopcy zatrzymali sie i powrocili do szeregu.
- Zapewne wszyscy zauwazyliscie, ze na poczatku panowie Overstreet i Pitts szli nierownym, indywidualnym rytmem. Pitts odmierzal dlugie, zamaszyste kroki, a idacy obok Knox dreptal spiesznie, prawie biegl truchtem. Niewiele czasu zabralo im jednak dostosowanie sie do pozostalych dwoch chlopcow. A nasz doping sprawil, ze pomaszerowali... idealnie - dokonczyl Keating znaczaco. - Ale tak naprawde w naszym malym eksperymencie nie chodzilo ani o Overstreeta, ani o Pittsa. Dowiodl on jedynie, jak trudno jest jednostce utrzymac wlasny sposob zachowania pod naciskiem innych osob. Podobnie jest z przekonaniami. Trudno jest zachowac wlasne zdanie, kiedy presja otoczenia zmusza nas do jego zmiany. Jesli ktorykolwiek z was mysli teraz: "Ach napewno ja maszerowalbym po swojemu", to niech odpowie sobie, dlaczego klaskal. Ci, ktorzy klaskali, brali w tym taki sam udzial jak maszerujacy. Moi drodzy zacy, w czlowieku tkwi nieodparta potrzeba bycia akceptowanym. Za wszelka cene musicie jednak zaufac tym czastkom swojej osobowosci, ktore wyrozniaja was sposrod innych i sprawiaja, ze jestescie niepowtarzalni. Nawet jesli wyrozniajaca was cecha jest dziwna czy nieakceptowana. Frost powiedzial kiedys tak:

Gdy stanalem w lesie na rozstaju drog
Podazylem ta mniej uczeszczana,
I wiedzialem, ze to znaczy juz,
Ze jest inaczej.

... on rowniez znal mit o Narcyzie, owym urodziwym mlodziencu, ktory chodzil codziennie podziwiac wlasne odbicie w tafli jeziora. Byl tak pochloniety swoim obrazem, ze pewnego dnia wpadl do jeziora i utonal. W miejscu jego smierci, na brzegu, wyrosl kwiat, ktory nazwano narcyzem.
Ale Oskar Wilde nie zakonczyl na tym swej historii. On opowiedzial, jak po smierci Narcyza lesne boginie, Oready, przybyly nad brzeg tego slodkiego ongis jeziora i zastaly je przemienione w czare gorzkich lez.
- Dlaczego placzesz? - spytaly Oready.
- Placze za Narcyzem - odrzeklo jezioro.
- Wcale nas to nie dziwi - powiedzialy wowczas. - Calymi dniami uganialysmy sie za nim po lasach, ale jedynie ty mogles z bliska rozkoszowac sie jego uroda.
- Narcyz byl zatem piekny? - zdziwilo sie jezioro.
- Ktoz lepiej od ciebie moglby to wiedziec? - wykrzyknely zaskoczone Oready. - Przeciez nad twoim brzegiem pochylal sie kazdego dnia.
Jezioro zamilklo na chwile, po czym rzeklo:
- Oplakuje Narcyza, ale nie dostrzeglem nigdy, ze jest piekny. Oplakuje Narcyza, bo za kazdym razem, kiedy pochylal sie nade mna, moglem dojrzec na dnie jego oczu odbicie mojej wlasnej urody.

Nie lubie mowic o pogodzie, ale to co sie tu dzieje jest nie do wytrzymania - albo swieci slonce, albo leje jak z cebra. Nie wiadomo co robic, bo gdy sie siedzi w domu, to jest slonecznie, a jak sie wyjdzie na zewnatrz, to automatycznie zaczyna lac. W ten weekend postanowilismy sie jednak z Igim zbuntowac i zupelnie nie brac zmian pogodowych pod uwage
Jakies dwa tygodnie temu poznalam na uczelni bardzo fajna Polke. Aska pochodzi z Nowe Targu, wiec przezywam ja "gorolka" Mamy wspolnie kilka zajec, ale niestety ona nie mieszka w Karlsruhe, tylko jakies 40km stad. Juz od dawna planowalysmy grila, ale zawsze cos komus wypadalo. Tym razem bylo jednak inaczej - gril sie odbyl! Aska wpadla na genialny pomysl, aby go zorganizowac w garazu i tak wlasnie bylo - na zewnatrz leje jak 150, a my bawimy sie w najlepsze
Co jednak stanowilo gwozdz programu? POLSKIE BROWARY!!! Przed impreza pojechalismy z Igim do Maxa (polski sklep w KA) i wyobrazcie sobie, ze oprocz polskiej kielbasy dostalismy polskie piwo od koloru do wyboru, soki Kubus i Tymbarka, oraz co najwazniejsze slonecznik (w kregu moich znajomych nazywany "sloniem" ).
Tak naprawde, to czlowiek sobie nawet nie zdaje sprawy jak bardzo jest przywiazany do produktow ojczystych. Przeciez ja bym w zyciu nie napisala takiego bloga gdybym byla w Polsce, a tu polskie piwo czy inne polskie pysznosci sa rzadkoscia, warta opisania nawet na moim blogu hahaha!!!
P.S. W albumie jest jak zwykle pare fotek.

Germersheim - male miasteczko lezace jakies 30km od Karlsruhe, gdzie 60% to obcokrajowcy i studenci Uniwersytetu Gutenberga, do ktorych teraz rowniez i ja naleze
Tak wlasnie, po prawie calorocznej przerwie doczekalam sie wreszcie studiow za granica, co bylo jednym z moich najwiekszych marzen!
Na poczatku naprawde sie obawialam tego, co tam zastane - majac doswiadczenia po torunskim kollegium na sama mysl o dalszym studiowaniu dostawalam gesiej skorki ale tu jest naprawde zupelnie inaczej - tak po krotce powiem, ze studia w Niemczech sa zbudowane z dwoch zaleznych od siebie etapow:
1. Grundstudium (studium podstawowe), 2. Hauptstudium (studium glowne), z czego pierwsze konczy sie tzw. Vordiplomem (przeddyplomem), a drugie Diplomem (dyplomem koncowym). Ale aby wszystko bylo jasne, to ja nadal jestem w Grundstudium, ale na 3 semestrze, wiec jeszcze troche przede mna najfajniejsze tu jednak jest to, ze sama o wszystkim decyduje - co i kiedy chce studiowac i w ktorym semestrze.
No koniec z teoria, teraz opowiem po krotce o praktyce
Zaraz pierwszego dnia poznalam super ludzi z wielu ciekawych zakatkow swiata jak. np Z Brazylii z samego Rio de Janerio, z Finlandii czy z Chin. To naprawde niesamowite uczyc sie obcego jezyka, w ze tak sie wyraze, "kolorowym" gronie
Teraz to naprawde czuje sie prawdziwa studentka - mam wyklady w prawdziwych skosnych salach, obiad w Menzie studenckiej kosztuje mnie 1,60€, sama sobie wybieram zajecia i terminy, ktore mi bardziej pasuja, a co najwazniejsze ucze sie nie tylko w szkole, ale rowniez od wspolstudentow takich rzeczy jak nowa kultura, obyczaje, tradycje, mentalnosc, rozwiazywanie problemow i inne perspektywy spojrzen na te same rzeczy.
Teraz jestem naprawde szczesliwa, bo robie to co lubie i to, o czym zawsze marzylam!!!
A oto fotka uniwerku od strony rynku:

Wieza Eiffla, symbol Paryza. Paryz, Paris, Parijs - w kazdym jezyku swiata nazwa ta brzmi tak samo romantycznie i wywoluje tak namietne uczucia. To miasto milosci - "un ville de l'amour" jak mawiaja Francuzi To najbardziej romantyczne miasto na calym swiecie i ja je uwielbiam
W tym roku mi sie poszczescilo, bo razem z Igim jedziemy tam na Wielkanoc. Wiem, ze to szalone, ale oboje mamy fiola na punkcie Arago i tajemnic ukrytych w murach Louvru. Oboje uwielbiamy ksiazke "Kod Leonarda da Vinci" i na wlasna reke mamy zamiar przejsc ponownie cala linie Rozy - wtajemniczeni wiedza o co chodzi

Ale jedno co mnie zastanawia jest to, dlaczego ludzie tak specyficznie reaguja na slowo PARYZ. Wyobrazmy sobie taka rozmowe:
- jak spedzasz sylwestra?
- u znajomych nad morzem, a ty?
- w Paryzu
- WOW, w Paryzu, szczesciara!!!

To miasto ma w sobie cos tajemniczego, cos, co przyciaga ludzi jak magnes... strzezcie sie go

Ta notka jest z dedykacja dla Kasi
Od 3 lat zapuszczam wlosy. Kazde male podciecie koncowek przyprawialo mnie o biala goraczke Zawsze marzylam o dlugich prostych wlosach, lsniacych i delikatnych... no coz... Przyszedl dzien, w ktorym stwierdzilam, ze mam dosc "namiotu" na glowie (na mysli mam popularna fryzure z przedzialkiem posrodku). Zapragnelam zmiany.
Dobrze sie sklada, ze dziewczyna mojego brata - Kasia, moja, mam nadzieje, przyszla bratowa - od dawien dawna interesuje sie wizazem. Zawsze jak pojawialam sie w Pile dopadala mnie z nozyczkami, farbowala wlosy, nadawala mi koloru, ale leniwa Ula zawsze trzymala sie swojego stylu - czytaj braku stylu
Tym razem bylo inaczej.
W pewnien srodowy czy czwartkowy wieczor postanowilam z Kasia odwiedzic moja babcie. Nie wiem jak, ale zeszlo na temat wlosow i na maxa wkrecilam sobie, ze chce zmienic fryzure calkowicie Ze Kasia pracuje w salonie fryzjerskim u swojej mamy, miala przy sobie klucze, wiec o godzinie 21.00 zabralysmy sie za rzezbienie mojego nowego wizerunku
Do tego wczoraj Kasia cwiczyla na mnie rozne makijaze, gdyz jej marzeniem jest zostac prawdziwa wizazystka, a laska jest naprawde dobra, i efekt mojej przemiany zostal uwieczniony na zdjeciach, ktore jak zwykle umiescilam w albumie Prosze o krytyke!

Ci, co odczuwaja ciezar swiata mocniej niz inni...
Ci, co nie potrafia nic nie czuc...
Ci, co nie umieja niemyslec...
Ci, co sa stworzeni do swiata jaki powienien byc, a nie jaki jest... ta roznica ich meczy...

Ci, sie snuja po bezsennych nocach nic nie rozumiejac...
Ci, co maja odwage odczuwac siebie i wlasne cierpienie...
Ci, ktorzy sa niezrozumieni, przez tak zwanych "normalnych ludzi"
Ci, tworzacy w bolu rozne "bezuzyteczne rzeczy"
Ci, na ktorych patrzy sie jak na przybyszy z innego systemu slonecznego...
Ci, ktorzy widza cos wiecej niz tylko szara codziennosc...
Ci, ktorzy ciagle poszukuja milosci, przyjazni... maja racje bo nic innego nie warto szukac...

Ci, ktorych sie nie zauwaza ze wzgledu na ich "boska" dyskrecje i szacunek dla innych...

Ci, ktorzy wola zadac sobie bol chroniac innych...
Ci, ktorzy niewiadomo dlaczego znalezli sie na ziemi...
Ci, dla ktorych zycie jest cudownym bezsensem...
Ci, dla ktorych czlowiek jest codzienna-kosmiczna zagadka...
Ci, szukaja absolutu myjac zeby...
Ci, ktorych jest mniej...
Ci, dla ktorych poranne wstawanie jest czasem kolejnym dniem koszmaru... i
ich pierwsza poranna mysl to - co ja tu robie?
Ci, ktorzy nigdy nie zrozumieja glupoty i obojetnosci...


Badzcie pozdrowieni, galernicy wrazliwosci...

Maja jak obiecala, tak byla...byla u mnie ponad tydzien i bylo naprawde fantastiko Zreszta sami zobaczcie, bo w albumie sa nowe zdjecia.
Bylysmy w Heidelbergu, w Mannheim, w Karlsruhe
Czas spedzony z Majka byl naprawde cudowny - robilysmy zwariowane rzeczy jak np. zwiedzanie w deszczu Karlsruhe z tramwaju, fotografowanie dziwnych ludzi tak po prostu na ulicy, codzienne ogladanie najlepszego filmu w historii polskiego kina "Czas surferow", polska impreza do 6.30 na ranem, ale nasza kulminacja byla niedziela (4 godziny snu) - tego dnia Majka miala wracac do Polski. Byly lzy, przytulanie, wspomnienia ostatnich wspolnych dni...Majka wreszcie wsiadla do autokaru... ale Igor wpadl na pomysl, aby zrobic jej jeszcze niespodzianke wiec pojechalismy do nastepnej miejscowosci gdzie autokar robil przerwe, czyli do Mannheim (60km od Karlsruhe). Gdy tylko dojechalismy na parking i gdy tylko ujrzalam autokar, czym predzej wyskoczylam z samochodu w poszukiwaniu Marysi. Przed autobusem jej nie bylo wiec weszlam do niego i co widze! Majka siedzi smutna ze spuszczona glowa, oczy czerwone od placzu, wlosy poczochrane.
- "Czesc Majka!". Ona jak w transie podniosla te swoje wielkie brazowe oczy.
- "O kurwa! Ula! co ty tu robisz!?"
Wstala z miejsca jak dzik, oczy jej sie zaczely pocic, banan pojawil sie na twarzy.
- "Przyjechalam aby zaprosic cie na kawe"
- "Ula! Ja dzis nie dam rady, nie chce jechac, jak tylko bylaby taka mozliwosc, to przebukuje bilet na jutro!"
- "No to dawaj!"
Po 10 minutach bilet zostal przebukowany na poniedzialek, a Igor zajal sie wypakowywaniem Majki bagazy z autokaru. Ludzie, ktorzy widzieli ta cala akcje troche sie zgarbili, ale co tam, najwazniejsze, ze moglysmy jeszcze jeden dzien spedzic razem.

"Zycie to wielka impreza, a TY zyj tak, abys nie byl na niej kelnerem... A to byla dotychczas moja najlepsza impreza na jakiej bylam!"

W sumie nie chcialam o tym pisac, ale stwierdzilam, ze nowosci kulturowe sa zawsze ciekawe. O co konkretnie chodzi... no a o to, ze wczoraj zaczal sie w Niemczech "Fasching" - po naszemu bylby to "Karnawal" Impreza ta trwa 6 dni - po naszemu 6 dni na kacu , ale co ciekawe najwieksza i najbardziej szalowa jest w Köln i w Mainz - te nawet sa transmitowane w TV.
Na czym ten caly Fasching polega... no ten kto wie jak wyglada Karnawal w Rio, to wie na czym to polega. Pierwszych 5 dni to imprezy w lokalach, w knajpach, w akademikach - jednym slowem gdzie popadnie, a calosc konczy sie we wtorek wielka parada przez centrum miasta, gdzie kazdy jest przebrany za rozne dziwne stwory, muzyka gra, laski tancza itd.
Ogolnie nie przepadam za tego typu rodzajem imprez, gdzie spotyka sie rodzicow z dziecmi z wata cukrowa w reku miedzy nachlana zgraja malolatow, ale Fasching organizowany przez studentow jest calkiem spoko - wiem, bo w zeszlym roku mialam okazje byc na takiej imprezce - co prawda nie ma gdzie wlozyc palca, ale piwko jest za 1€
Poza tym przyjezdza do mnie Majka wiec bedzie sie dzialo!!!!!!!!!!
Zycze wam udanego karnawalu!
P.S. W albumie sa fotki z Faschingu!

To nie do wiary, ale w Karlsruhe znalazlam POLSKI SKLEP!!! Mozna tam kupic kiszone ogorki, grzybki w occie, bigos, fasolke i golabki w sloiku, wodke zoladkowa, piwo Warka, Tatra, Reds i nawet spirytus , baton Danuska (cos o takiej nazwie moze byc tylko z Polski ), slonecznik, konserwy, zupki instant firmy Winiary, kisiel, galaretka i co najwazniejsze POLSKA kielbasa
Teraz nareszcie moge poczuc sie jak u siebie w domu . Ale wiecie co, najdziwniejsze jest to, ze takie rzeczy docenia sie dopiero wtedy, kiedy sie jest na obczyznie. Wszystko ma jakby wieksza wartosc i nawet lepiej smakuje
Pozdrawiam wszystkich rodakow!!!!!!!!!!

"Pewna legenda opowiada o ptaku, ktory spiewa jedynie raz w zyciu, piekniej niz jakiekolwiek stworzenie na ziemi. Z chwila gdy oposci rodzinne gniazdo, zaczyna szukac ciernistego drzewa i nie spocznie, dopoki go nie znajdzie.
A wtedy wyspiewujac posrod okrutnych galezi, nadziewa sie na najdluzszy, najostrzejszy ciern. Konajac wznosi sie ponad swoj bol, zeby przescignac w radosnym trelu slowika i skowronka. Jedna, najswietniejsza piesnia, za cene zycia. Caly swiat zamiera, aby go wysluchac, usmiecha sie nawet Bog w niebie. Bo to, co najlepsze, trzeba okupic ogromnym cierpieniem..."

Za kazdym razem (no moze nie za kazdym razem ) zaczynajac czytac ksiazke zaczynam od biografii autora, aby moc lepiej zrozumiec co mial na mysli piszac dana powiesc. Majac juz za soba kilka pozycji i kilka biografii doszlam do wniosku, ze wielu pisarzy laczy jedna rzecz - cierpienie. Ma ono jednak rozne twarze: nieszczesliwa milosc, utrata bliskiej osoby, samotnosc, niespelnienie, nieszczesliwy wapadek, kalectwo, rozczarowanie... typowe codzienne sprawy, ktore dotycza kazdego z nas.
Mowi sie, ze "cierpienie uszlachetnia" - cos w tym jest. Nie wiem dlaczego, ale ksiazka napisana przez osobe, ktora wiele przeszla w zyciu jest lepsza, prawdziwsza, niz ot tak dla pieniedzy napisana powiesc.
Nie chodzi nawet o pisarzy, ale rowniez malarze pod wplywem cierpienia tworza obrazy, ktore staja sie bezcenne. No wezmy np. Toulouse-Lautrecka - byl karlem, cale zycie sie z niego nasmiewano, kobiety kochaly go tylko dla pieniedzy, nawet za sex musial placic, a dzis placi sie na aukcjach miliony za jego obrazy. Podobnie bylo z van Goghiem - nie potrafil odnalesc swojej drogi w zyciu, najpierw chcial zostac kaznodzieja, pozniej malarzem, byl nieszczesliwie zakochany w kobiecie, ktora podeptala jego uczucia, na swoje obrazy nie mial zbytu, w koncu odebral sobie zycie.
Nie wiem dlaczego, ale gdy czlowiek bardzo cierpi, jego dusza staje sie szlachetniejsza i uczucia czystsze. Piosenki o milosci, obrazy pelne bolu, powiesc o smierci taty bardziej nas przekonuja, niz wymysl wyobrazni.
W zyciu piekne sa tylko chwile... a reszta to bol?
Ale to wlasnie dzieki niemu te chwile staja sie piekne...