Świat według Uli :-)

Dlaczego ja codziennie muszę wejść na naszą-klasę? Łapię się na tym, że zaczynam bardziej przejmować się cudzym życiem aniżeli swoim własnym. Przeraża mnie otwartość ludzka w wyszukiwarce googlowej, przesycone snobizmem albumy zdjęciowe, trzycyfrowy licznik znajomych i przesłodkie komentarze maskujące czystą zazdrość. Jakoś niedawno spotkałam koleżankę, której nie widziałam ponad 10 lat i tak naprawdę nie wiedziałam o czym mam z nią rozmawiać, gdyż wiedziałam o niej wszystko z naszej-klasy. To dało mi do myślenia, że jak tak dalej pójdzie, to adios amigos interakcjo interpersonalna!!!
Nasza-klasa to iluzja, złudzenie, nieprawda, kłamstwo, blef. To tylko idealnie wyimaginowany świat idealnego życia w perfekcyjnie dobranych zdjęciach chwil. Klasa nasza nie istnieje. Pod jej nazwą kryje sie darmowy Big Brother XXI wieku...

Rozmowa telefoniczna z moją przyjaciółką Asią ponownie przerodziła się z pięciu minut w półtoragodzinną gadkę-szmatkę.
- ...mama była dzisiaj jakaś taka przygnębiona... i wiesz co zrobiłam?! Kupiłam jej jajko-niespodziankę! (za każdym razem jak któraś z nas była przygnębiona lub nie potrafiła podjąć właściwej decyzji, kupowałyśmy sobie wzajemnie z Asią jajka-niespodzianki, aby to one rozwiązały nasze problemy. Przedmioty znalezione w żółtej kapsułce za każdym razem rzeczywiście pasowały do obecnej sytuacji i tak to właśnie czekoladowe jajo zamieniło się w osobistego psychoanalityka).
- A co jej jest? - pytam Aśki
- No jutro wraca do Polski, nie wiem, może boi się lotu...
- Hmmm... a co miała w jajku???
- Ula, nie uwierzysz, ale miała różowy samolocik z naklejką czaszki!!!
- No co ty Aśka, jak to... z czaszką??? Różowy samolocik? A jakimi liniami leci jutro???
- Nie uwierzysz, ale wizzair, a zobacz sobie jakie one mają kolor!!!!!!
- Aśka, niech ona przebukuje! Przecież wiesz, że "to" zawsze nam się sprawdza!
- Właśnie mówię mamie, ale ona jest uparta i mówi, że nie będzie się przejmować lotem z powodu jakiegoś jajka...
- Asia, ale bardzo cię proszę, daj mi jutro znać czy wszystko dobrze poszło z tym lotem, ok???!!!
- Dobra, jak tylko wylądują, to natychmiast do ciebie zadzwonię!
- A kto ich odbierze z lotniska?
- Moja siostra...

Jutro:
- Ula, rodzice dolecieli do Warszawy, ale moja siostra dzisiaj rano miała wypadek samochodowy kiedy wracała od lekarza... dowiedziała się, że jest w ciąży...

Droga do dworca. Już prawie jesteśmy na peronie, ale nie, pięknie to nigdy nie może być. Dwójka bachorów - inaczej nie nazywam niemieckich dzieci - chcąc nas minąć, szturchnęła nas tak po prostu bez żadnego "i'm sorry" (angielski teraz modny).
- Hej, uważaj!!! - krzyknęłam, ale ten bachor jeszcze na mnie spojrzał, jakbym obraziła jego matkę. Jaki to jest popieprzony kraj!
Jedziemy pociągiem w kierunku Karlsruhe. Po takim długim dniu, z ciężką torbą na ramieniu i mnóstwem studenckich kłopotów w głowie, człowiek tylko marzy o gorącej kąpieli i kubku herbaty cynamonowej. Pociąg dojeżdza do dworca głównego w Karlsruhe. Ludzie już 10 minut przed postojem szykują się do wyjścia, jakby mieli nie zdążyć! Otwierają się drzwi. Teraz dopiero Niemcy pokazują do czego są zdolni. Jeden pcha się przez drugiego, jakby ten cholerny pociąg miał nagle ruszyć w dalszą drogę! Ja po prostu nienawidzę jak mnie ktoś szturcha! Już mnie krew zalewa, robi mi się niesmowicie gorąco. Kobieta przed okresem jest niebezpieczna.
- Proszę, kobiety przodem!!! - krzyknęłam do chłopaka w moim wieku, który łokciem odpychał mnie od wyjścia. Ten jakby się obudził ze swojego letargu i zareagował nieco ludzko wpuszczając mnie przed siebie. Takie chamy!
W ogóle typowe zachowanie Niemców przy wejściu do tramwaju wygląda tak: ludzie jeszcze nie wyszli, ale całe stado pcha się do środka jak jakaś chmara wilków. Nie ma szans na bezstresowe opuszczenie owego pojazdu.
Ok, jestem na dworcu. Już na maxa wkurzona tą całą podróżą. Idę na umówione stanowisko, gdzie Igor miał mnie odebrać. Czekam. 5 minut. 10 minut. 15 minut. Gdzie on jest? Chwytam za telefon.
- Skarbie, gdzie ty jesteś?
- No czekam na ciebie na peronie.
- Na jakim peronie?
- No na Durlachu.
- Boże, to nie ten dworzec. Miałeś czekać na mnie na głównym!!!
- Ups, yyyy... zaraz tam będę.
Rozpadał się deszcz...

Na kiepskich zdjęciach okruchy dawnych dni
Czyjaś twarz, zapomniana twarz
W pamięci zakamarkach wciąż rozbrzmiewa śmiech
Czyjaś twarz, zapamiętana
Mijają dni, ludzie, natury rytm
Wciąż nowych masz przyjaciół, starych przykrył kurz
Dziewczyny ciągle piękne, lecz w pamięci tkwi
Ten pierwszy dzień, najgorętszych z dni

Zapal świeczkę za tych, których zabrał los
Zapal światlo w oknie
Zapal świeczkę za tych, których zabrał los
Światło w oknie

Ludzi dobrych i złych wciąż przynosi wiatr
Ludzi dobrych i złych wciąż zabiera mgła
Lecz tylko ty masz tą niezwykłą moc
By zatrzymać ich, by dać wieczność im
Pomyśl choć przez chwilę, podaruj uśmiech swój
Tym, których napotkałeś na jawie i wśród snów
A może ktoś skazany na samotność
Ogrzeje się twym ciepłem, zapomni o kłopotach...

Jak jeszcze studiowałam germanistykę, to na zajęciach z literatury niemieckiej jedną z naszych lektur był właśnie "Wilk stepowy" Hermana Hesse. Była to lektura obowiązkowa, a jak wiadomo, wszystko co obowiązkowe, nie smakuje. Dopiero po kilku latach nabrałam ochoty... a może poprostu dojrzałam do tej książki. Dzięki temu, że konikiem mojej mamy są właśnie książki, miałam do niej łatwy dostęp. Muszę przyznać, że przez pierwsze strony musiałam się przedzierać jak przez dżunglę do momentu, gdy pojawił sie "teatr magiczny - nie dla każdego". "Jak to nie dla każdego?" - pomyślałam sobie. W tym momencie Hesse wyzwał mnie na pojedynek i ja dzielnie postawiłam temu czoła

Jakos od miesiaca mam problemy ze skora. Nie od razu, ze jakies wielkie problemy, ale cos w rodzaju egzemy, czy moze jak to nazwala moja kumpela - neodermityzmu Jesli wam to nadal nic nie mowi, to tak w skrocie: egzema po mojemu, to miejsca na skorze (przewaznie dlonie, ramiona, tez nogi), ktore zajebiscie swedza. Na poczatku myslalam, ze to po prostu sucha skora, ktorej przyczyna jest kaloryferowe powietrze i zmiany klimatyczne na rowniku, no ale ze zaden krem nie pomagal, stwierdzilam, ze poswiece 10 euro i wybiore sie do dermatologa.
Zaraz w poniedzialek zalatwilam sobie "widzenie" (napisalam to umyslnie!!! Wiem, ze poprawnie jest wizyta --> ta uwaga jest do osob, ktorych hobby w zyciu jest poprawianie mojego swiadomie uzywanego slownictwa), albo bardziej fachowo "konsultacje" z nijakim doktorem Krullem. WIZYTE mialam na 17.40, ale postanowilam pojawic sie tam troche wczesniej, aby uniknac problemow biurokracji, ktore czepiaja sie mnie jak rzep psiego ogona.

- Pani M., jest Pani nastepna. Prosze poczekac w gabinecie, doktor zaraz do Pani przyjdzie.

Troche mialam cykora. Igor juz mi wczesniej powiedzial, ze ten lekarz jakos tak dziwnie wyglada i ma dziwny sposob bycia.
Nagle za moimi plecami otwieraja sie drzwi i oto ON, doktor Krull - chudy, 2 metry wzrostu, biala skora, biale wlosy, biale brwi i nieproporcjonalnie male dlonie. Tak jednym slowem, facet moglby spokojnie grac w "Gwiezdnych wojnach" .

- Co Pani dolega? - (poczulam sie jak z serii "przyszla baba do lekarza...")
- No...hmmm... (ale dziwny koles)...hmmm... no od jakiegos czasu mam na skorze swedzace plamki.
- Prosze pokazac. - (w tym momencie wzial do reki ogromna, gruba lupe, cos w stylu dna buletki od coli)
... Hmmm... wyglada to jak "egzemus pospolitus"...
- Tez tak myslalam! - (wyrwalam sie jakbym miala doktorat z medycyny)
- Zaraz przepisze Pani specjalna masc. Prosze ja wcierac 2x dziennie. - (no koles jak ze Startreka)
... prosze sie nie martwic, damy rade! - (w tym momencie na jego twarzy pojawil sie grymas, ktory odczytalam jako usmiech )
- No to do widzenia panie doktorze! - (... te jego malenkie dlonie).

Gramy w Trivial Pursuit (gra planszowa, w sensie Quiz):

mama Igora: - Jaki "siwy Szkot" gral "Jamesa Bonda"?
tata Igora: - "Siwy Szkot"? No nie wiem... Roger Moore?
mama Igora: - Roger Moore? Czy to jest "siwy Szkot"??? Przeciez chodzi o Sean'a Connery!!!
tata Igora: - Nie wiedzialem, ze on gral "Jamesa Bonda"...
moj brat: - A kto to jest Roger Moore? Ja znam tylko Pierce'a Brosnan'a...

Dla czytelnikow mojego bloga (bo i tak ci, ktorzy go nie czytaja i tak tego nie przeczytaja) wszystkiego najlepszego z okazji Swiat Bozego Narodzenia i szczesliwego wskoku do Nowego Roku 2007!!! zyczy Mikolaj-Gwiazdor-Ula

Taka mine robisz gdy...


P.S. W albumie jest kilka fotek z zoo w Karlsruhe.

W pociagu (Germersheim-Karlsruhe):

- Przepraszam, czy moge dostawic moj rower do Panskiego?
- A nie moze Pani gdzie indziej?
- Jak Pan widzi, w przedziale nie ma miejsca!!!
- Hmmm, no dobrze, ale niech Pani uwaza, aby nie zarysowac mojego roweru.
- ... (to lepiej TY idioto uwazaj, aby MOJEGO nie zarysowac!!!)

P.S. W albumie sa nowe fotki z wrzesniowego Weinfest

Gdybys krzyczal przez 8 lat, 7 miesiecy i 6 dni wyprodukowalbys wystarczajaco energii do podgrzania 1 filizanki kawy (Nie wydaje mi sie to warte wysilku).
Gdybys puszczal baki bez przerwy przez 6 lat i 9 miesiecy wyprodukowalbys wystarczajaco gazu równego energii bomby atomowej (No to mi sie wydaje bardziej warte wysilku!).
Ludzkie serce wytwarza wystarczajace cisnienie aby wystrzelic krew na odleglosc 20 metrów. (O ludzie!)
Orgazm swini trwa 30 minut (W przyszlym zyciu chce byc swinia).
Karaluch zanim umrze moze zyc jeszcze przez 9 dni po odcieciu mu glowy (Ciagle jeszcze mysle o tej swini). Uderzajac glowa w sciane zuzywasz 150 kcal na godzine (Nie próbuj w domu. Spróbuj w pracy).
Pchla moze skoczyc na odleglosc 350 dlugosci wlasnego ciala. To tak jakby czlowiek skoczyl na odleglosc boiska. (30 minut... szczesciara z tej swini! Wyobrazasz to sobie?)
Sum ma ponad 27,000 kubeczków smakowych (Co moze byc tak smacznego na dnie stawu?).
Niektóre lwy kopuluja 50 razy dziennie. (Nadal chce byc swinia w przyszlym zyciu... stawiam jakosc nad ilosc).
Motyle smakuja jedzenie stopami (Cos co zawsze chcialam wiedziec).
Najsilniejszym miesniem jest...jezyk. (Hmmmmmm......).
Osoby praworeczne zyja przecietnie 9 lat dluzej niz osoby leworeczne. (Jezeli jestes obureczny powinienes wykalkulowac przecietna?)
Slonie sa jedynymi zwierzetami, które nie potrafia skakac (OK, to w zasadzie jest fajne).
Koci mocz swieci w podczerwieni (Zastanawiam sie komu zaplacono, zeby to zbadal?).
Strusie oko jest wieksze niz strusi mózg (Znam takich ludzi).
Rozgwiazdy nie maja mózgu (Takich ludzi tez znam).
Niedzwiedzie polarne sa leworeczne (Jak zmienia reke to beda zyly dluzej).
Ludzie i delfiny sa jedynymi stworzeniami, które uprawiaja sex dla przyjemnosci. (A co z ta swinia?)

Sprzatam juz od roku i za kazdym razem powtarzam sobie, ze jak tylko zaczne studia, to skonczy sie pucerka. Zaczelam studia i nadal pucuje. Wszyscy dookola powtarzaja: "Znajdz sobie lepsza prace, jestes przeciez w Niemczech, a oni tam maja pelno pracy!". Zapominaja niestety dodac, ze jestem z Polski, kraju, ktory dla Niemcow sie w ogole nie liczy. Tak naprawde, to zaden Niemiec nie da Polakowi dobrej czystej pracy. Oni mysla, ze my nadajemy sie tylko do takich czynnosci jak:
1) murowanie
2) sadzenie nasion i zbieranie zbiorow
3) sprzatanie
4) kradziez
Kiedys przypadkowo uslyszalam rozmowe dwoch Niemcow w tramwaju:
- "Ja to wole wziac do roboty Polaka niz Niemca, bo zaplace mu mniej niz Niemcowi i oboje jestesmy zadowoleni - ja, bo mam dobrze wykonana prace za male pieniadze, a on przezyje z tej wyplaty caly rok..." - kon by sie usmial
Albo wypowiedz wykladowcy na uniwerku, gdzie obecnie jestem:
- "Ja to juz wiem jacy wy Polacy jestescie - chcecie wszystko szybko, niedokladnie, a my tu chemy miec najlepszych". I wez tu badz madry...
Najwazniejsze, to miec w reku dobry fach - wtedy to my stawiamy warunki i wybieramy miejsce pracy. Ciagle narzekamy na kapitalistow, ale to wlasnie oni leza brzuchami do gory, bo wiedza, ze tanio wynajeci "murzyni" odwala za nich brudna robote, a "...kapital rzadzi, nigdy nie bladzi, kapital najkrotsza droge zna, oby najszybciej, oby najlatwiej, przelac na konto dolara..."

7:00 rano - slysze ten cholerny budzik. Na szczescie Igor juz wie jak sprawy stoja i przestawia go na "czuwanie". Po jakims czasie slysze glos: "Ulachen, wstawaj, juz 7:30, zaspalismy!". Jak zwykle w takich momentach reaguje standardowo - "O kurwa!!!". W 5 minut ubralam sie, umylam zeby, uczesalam, zrobilam jako taki makijaz, znalazlam podanie, ktore do jutra musze zlozyc na uczelni, spakowalam je w pierwsza lepsza koperte, nakleilam znaczek, ubralam buty, torba w reke, na rower i w droge. Pelna nienawisci, ze ten cholerny poranek zaczal sie wlasnie w taki cholerny ekspresowy sposob wsiadlam do pociagu.
8:00 rano - siedze w pociagu. Aby choc przez chwile sie wyluzowac wlaczam muze na uszy. Oko mi sie przymyka, ale przez 22 lata zycia w Polsce wlacza mi sie "kontrola", czy aby moj rower stoi tam gdzie ma stac, a torebka tam gdzie powinna lezec. Wszystko ok. Muzyka mnie odpreza, jest git.
8:28 - slysze jakis glos. Aaaaa! To tylko konduktor - kontrola biletow, pelen luz, chociaz w sumie to zawsze mam jakiegos tam stresa, ze sie przyczepi, ze czegos tam brakuje. Poszlo lajtowo. Oko znowu mi opada, muzyka w uszach. Nie minela minuta, a tu znowu slysze jakis glos. To znow "kanar". Zoladek mi sie skurczyl, koszulka przykleila sie do plecow:
8:29
- "Czy to Pani rower?"
- "Tak...?" ("O co chodzi")
- "To poprosze bilet na rower"
- "Bilet na rower??????" (Jaki kurwa bilet?)
- "Dokladnie, bilet na rower"
- "A co to za bilet, pierwszy raz o czyms takim slysze a jezdze juz tym pociagiem od ponad pol roku i nie raz juz mialam kontrole" (co on pieprzy, jaki bilet!)
- "Prosze Pani, to dodatkowy bilet na rower. Mianowicie w dni robocze od 6:00 do 9:00 przewoz rowerow jest platny"
- "Pierwsze slysze, nigdy na automacie nie widzialam takiej opcji jak "bilet na rower", poza tym pytalam juz tylu ludzi i nikt nigdy nie powiedzial, ze przewoz rowerow pociagiem regionalnym jest platny" (ladny wcisk)
- "Przykro mi, ze jestem pierwsza osoba, ktora mowi Pani o czyms takim"
- "Jak wiec wysoka jest kara?" (zabije go zaraz!)
- "bedzie to 40€"
(Zajebiscie!)

11:12 - droga powrotna. Prawie sie spoznilam na pociag, bo zagadalam sie z Aska, ale luz, dalam rade. Wsiadam. Ale goraco!!! Zaraz sie roztopie. Oczywiscie przedzial na rowery zawalony. Dostawilam wiec moje maszyne do innych z mysla, ze mam ja na oku i poszlam klapnac na jakies wolne miejsce.
11:13 - pociag rusza z Germersheim. Rzut okiem na rower, ok, muza na uszy.
Sondernheim - ktos tam wsiada - rzucam okiem, czy moj rower nie tarasuje przejscia, jest ok, jedziemy.
Bellheim - luz, nikt nie wsiada.
Rülzheim - w sumie nie wiem co sie dzialo, bo zajelam sie czytaniem mojej pracy egzaminacyjnej, ktora wlasnie dostalam z ocena pozytywna
Rheinzabern - ooo, a co tam tak pusto w tym przedziale na rowery?! hmmm...pewnie ludzie wysiedli i przestawili moj rower pod okno. Luz. hmmmmmm... jakas babka wsiada z wozkiem...
Jockgrim - nic sie nie dzieje.
11:40 Wörth - tu wysiadam. Wylaczam wiec muze, zakladam okulary, ide w kierunku wyjscia przygotowac rower do wysiadki.
Ide...
EEEEEEEEEEEE?????????? Gdzie jest moj rower??????????!!!!!!!!!!!!!
Jakas laska pyta jak wygladal, jaki kolor, czy damka....
KURWA! Gdzie jest moj rower????????
Serce w gardle.
Ide do kierowcy.
- "Prosze pana, nie ma mojego roweru, Boze, nic Pan nie widzial???"
- "Prosze Pani, ja nie moge wszystkiego widziec, a co sie dokladnie stalo, gdzie Pani wsiadla, jak to bylo?"
- "No wsiadlam w Germersheim, przedzial na rowery byl zastawiony wiec po prostu dostawilam moj rower do innych, Boze!!! gdzie on jest???!!!!"
- "No wie Pani, ci chlopacy co tutaj byli z rowerami, to wysiedli w Rülzheim"
- "Prosze Pana, prosze mi pomoc, co ja mam zrobic (panika na maxa), juz dzis rano dostalam kare za rower, a teraz ktos go ukradl! No nie, ja musze tam wrocic, o ktorej Pan wraca do Germersheim?"
"Za pol godziny"
"Boze, to juz po rowerze, przeciez nikt go tak po prostu nie wystawil, zajebal, jestem pewna!!!!! No nic, czekam tu na pana i wracam"
Oczywiscie w momencie oczekiwania na odjazd rozsialam panike, rozlalam lzy i te cala nienawisc dzisiejszego dnia na biednego Igora.
12:18
- "Prosze Pana kierowcy, czy jest Pan pewien, ze ci chlopacy wysiadali w Rülzheim? Czy bylby Pan tak mily i na kazdej stacji poczekal pare sekund az sprawdze czy gdzies tam moj rower nie stoi i ewentualnie wsiade spowrotem?"
- "Oczywiscie!"
Odjazd.
Ale mam stresa. Rodzice mnie zabija. To nowy rower i nie jeden wieszal na nim oko, to jakim niby cudem mialby go ktos tak po prostu wystawic z pociagu i zostawic w tej cholernej wiosce!!!!??? Cholerne wiesniaki! Ale ja glupia jestem, czemu go nie zapielam!!!!!
Juz siedze w kabinie kierowcy i oboje patrzymy na kazdej stacji czy nie ma roweru - idiotyczne co? Jockgrim - Rheinzabern - "no bardzo Pani wspolczuje, taki dzien, kara, ten rower...no pech!" Facet podciagnal zaluzje sloneczna abym lepiej widziala. Ludzie nie czaja o co chodzi, ja czerwona od placzu. RÜLZHEIM sie zbliza.
- "No wie Pani co, takiej historii to ja nigdy nie przezylem... ludzie gubia rozne rzeczy - telefony, notesy, portfele, czasem zapomna bagazu, no a rower, nawet Pani ubezpieczenie nie zaplaci, bo rower nie byl zapiety, no chyba, ze Pani posluzy sie tzw. "klamstwem koniecznym" , bo jak Pani szczerze powie jak to bylo, to nic Pani nie dostanie."
Pociag pedzi, "kolejna stacja Rülzheim, prosze wysiadac na prawo do kierunku jazdy, dziekuje" - zapodal do mikrofonu kierowca. Bierzemy zakret, juz widac budynki, maly dworzec, chodnik, oczekujacych ludzi...
- "Cos tam widze, to rower... stoi po lewej, widzi Pani? To ten?"
- "Bozeeeeee!!! To moj rower. Stoi taki samotny na pieprzonym malym zapuszczonym dworcu w tej pieprzonej wiosce! Nie wierze! Rower za 1300 zl stoi sobie tam tak po prostu?????????"
- "Nooo, to sie nazywa szczescie w nieszczesciu! , niech Pani leci po niego i jedziemy do Germersheim"
Nie wiem czy znacie takie ogromne, gigantyczne uczucie ulgi, jak taki ogromny kamien spada z serca, ze az cie skreca w zoladku, taki potezny banan na twarzy!

To wszystko wydarzylo sie dzisiaj miedzy 8:00 a 12:00.
Teraz jest 17:00 i tak z perspektywy czasu widze, jak bardzo zmalal problem kary w porownaniu do "uprowadzenia" roweru Dopiero teraz zdalam sobie sprawe, jakie ja mam bycze szczescie!!!

Najbardziej utkwily mi w pamieci slowa pozegnania tego maszynisty kiedy wysiadajac dziekowalam:
"To niesamowita historia i wie Pani co, to takie fajne uczucie moc uszczesliwic jakas osobe. Dzis bede mogl dobrze spac, bo wiem, ze zrobilem cos dobrego Napewno opowiem dzis o tym mojej rodzinie. Do widzenia, byc moze jeszcze kiedys sie spotkamy "

...Nastepnego dnia, kiedy chlopcy przyszli na lekcje angielskiego, Keatinga nie bylo w sali.
- Sluchajcie - do klasy wpadl Cameron - na tablicy ogloszen wisi informacja, ze Keating przeniosl dzisiejsza lekcje na dziedziniec.
- Ciekawe, na jaki pomysl wpadl tym razem - Pitts usmiechnal sie szeroko.
Wybiegli na korytarz i pognali na dol.

- Prosze panow - zaczal Keating, gdy wszyscy chlopcy stali juz przed nim w rownym szeregu. - W wasza ciezka prace wkradl sie niebezpieczny element konformizmu. Pitts, Cameron, Overstreet i Chapman, prosze wystapic. Stancie dwojkami. Na moj znak zaczniecie maszerowac wokol dziedzinca. Nie zastanawiajcie sie nad tym, co robicie. Po prostu maszerujcie. Nie bede wystawial ocen. Uwaga. Raz, dwa, trzy, marsz!

Chlopcy, rzucajac na siebie porozumiewawcze spojrzenia, ruszyli sztywnym krokiem. Przemaszerowali wzdluz bokow dziedzinca i wrocili do kolegow.

- Doskonale - pochwali Keating. - Maszerujcie dalej.
Kiedy po raz drugi robili obchod, Keating i reszta klasy obserwowali ich z uwaga. Po chwili chlopcy wyrownali krok, i niczym pluton paradujacych kadetow zaczeli glosno wystukiwac butami, raz, dwa, trzy, CZTERY, raz, dwa, trzy, CZTERY. Keating zaczal klaskac do rytmu.
- Slyszycie? Slyszycie? Zlapali! - krzyknal. - Raz, dwa, raz, dwa, raz, dwa... Maszerujacy uczniowie, znakomicie utrzymujac tempo, szli rowniutko jak zolnierze, wysoko unoszac kolana i sztywno zginajac rece w lokciach. Teraz juz cala klasa klaskala do taktu.

- Uwaga! Dosc! - zakomenderowal Keating.
Chlopcy zatrzymali sie i powrocili do szeregu.
- Zapewne wszyscy zauwazyliscie, ze na poczatku panowie Overstreet i Pitts szli nierownym, indywidualnym rytmem. Pitts odmierzal dlugie, zamaszyste kroki, a idacy obok Knox dreptal spiesznie, prawie biegl truchtem. Niewiele czasu zabralo im jednak dostosowanie sie do pozostalych dwoch chlopcow. A nasz doping sprawil, ze pomaszerowali... idealnie - dokonczyl Keating znaczaco. - Ale tak naprawde w naszym malym eksperymencie nie chodzilo ani o Overstreeta, ani o Pittsa. Dowiodl on jedynie, jak trudno jest jednostce utrzymac wlasny sposob zachowania pod naciskiem innych osob. Podobnie jest z przekonaniami. Trudno jest zachowac wlasne zdanie, kiedy presja otoczenia zmusza nas do jego zmiany. Jesli ktorykolwiek z was mysli teraz: "Ach napewno ja maszerowalbym po swojemu", to niech odpowie sobie, dlaczego klaskal. Ci, ktorzy klaskali, brali w tym taki sam udzial jak maszerujacy. Moi drodzy zacy, w czlowieku tkwi nieodparta potrzeba bycia akceptowanym. Za wszelka cene musicie jednak zaufac tym czastkom swojej osobowosci, ktore wyrozniaja was sposrod innych i sprawiaja, ze jestescie niepowtarzalni. Nawet jesli wyrozniajaca was cecha jest dziwna czy nieakceptowana. Frost powiedzial kiedys tak:

Gdy stanalem w lesie na rozstaju drog
Podazylem ta mniej uczeszczana,
I wiedzialem, ze to znaczy juz,
Ze jest inaczej.

... on rowniez znal mit o Narcyzie, owym urodziwym mlodziencu, ktory chodzil codziennie podziwiac wlasne odbicie w tafli jeziora. Byl tak pochloniety swoim obrazem, ze pewnego dnia wpadl do jeziora i utonal. W miejscu jego smierci, na brzegu, wyrosl kwiat, ktory nazwano narcyzem.
Ale Oskar Wilde nie zakonczyl na tym swej historii. On opowiedzial, jak po smierci Narcyza lesne boginie, Oready, przybyly nad brzeg tego slodkiego ongis jeziora i zastaly je przemienione w czare gorzkich lez.
- Dlaczego placzesz? - spytaly Oready.
- Placze za Narcyzem - odrzeklo jezioro.
- Wcale nas to nie dziwi - powiedzialy wowczas. - Calymi dniami uganialysmy sie za nim po lasach, ale jedynie ty mogles z bliska rozkoszowac sie jego uroda.
- Narcyz byl zatem piekny? - zdziwilo sie jezioro.
- Ktoz lepiej od ciebie moglby to wiedziec? - wykrzyknely zaskoczone Oready. - Przeciez nad twoim brzegiem pochylal sie kazdego dnia.
Jezioro zamilklo na chwile, po czym rzeklo:
- Oplakuje Narcyza, ale nie dostrzeglem nigdy, ze jest piekny. Oplakuje Narcyza, bo za kazdym razem, kiedy pochylal sie nade mna, moglem dojrzec na dnie jego oczu odbicie mojej wlasnej urody.

Nie lubie mowic o pogodzie, ale to co sie tu dzieje jest nie do wytrzymania - albo swieci slonce, albo leje jak z cebra. Nie wiadomo co robic, bo gdy sie siedzi w domu, to jest slonecznie, a jak sie wyjdzie na zewnatrz, to automatycznie zaczyna lac. W ten weekend postanowilismy sie jednak z Igim zbuntowac i zupelnie nie brac zmian pogodowych pod uwage
Jakies dwa tygodnie temu poznalam na uczelni bardzo fajna Polke. Aska pochodzi z Nowe Targu, wiec przezywam ja "gorolka" Mamy wspolnie kilka zajec, ale niestety ona nie mieszka w Karlsruhe, tylko jakies 40km stad. Juz od dawna planowalysmy grila, ale zawsze cos komus wypadalo. Tym razem bylo jednak inaczej - gril sie odbyl! Aska wpadla na genialny pomysl, aby go zorganizowac w garazu i tak wlasnie bylo - na zewnatrz leje jak 150, a my bawimy sie w najlepsze
Co jednak stanowilo gwozdz programu? POLSKIE BROWARY!!! Przed impreza pojechalismy z Igim do Maxa (polski sklep w KA) i wyobrazcie sobie, ze oprocz polskiej kielbasy dostalismy polskie piwo od koloru do wyboru, soki Kubus i Tymbarka, oraz co najwazniejsze slonecznik (w kregu moich znajomych nazywany "sloniem" ).
Tak naprawde, to czlowiek sobie nawet nie zdaje sprawy jak bardzo jest przywiazany do produktow ojczystych. Przeciez ja bym w zyciu nie napisala takiego bloga gdybym byla w Polsce, a tu polskie piwo czy inne polskie pysznosci sa rzadkoscia, warta opisania nawet na moim blogu hahaha!!!
P.S. W albumie jest jak zwykle pare fotek.

Germersheim - male miasteczko lezace jakies 30km od Karlsruhe, gdzie 60% to obcokrajowcy i studenci Uniwersytetu Gutenberga, do ktorych teraz rowniez i ja naleze
Tak wlasnie, po prawie calorocznej przerwie doczekalam sie wreszcie studiow za granica, co bylo jednym z moich najwiekszych marzen!
Na poczatku naprawde sie obawialam tego, co tam zastane - majac doswiadczenia po torunskim kollegium na sama mysl o dalszym studiowaniu dostawalam gesiej skorki ale tu jest naprawde zupelnie inaczej - tak po krotce powiem, ze studia w Niemczech sa zbudowane z dwoch zaleznych od siebie etapow:
1. Grundstudium (studium podstawowe), 2. Hauptstudium (studium glowne), z czego pierwsze konczy sie tzw. Vordiplomem (przeddyplomem), a drugie Diplomem (dyplomem koncowym). Ale aby wszystko bylo jasne, to ja nadal jestem w Grundstudium, ale na 3 semestrze, wiec jeszcze troche przede mna najfajniejsze tu jednak jest to, ze sama o wszystkim decyduje - co i kiedy chce studiowac i w ktorym semestrze.
No koniec z teoria, teraz opowiem po krotce o praktyce
Zaraz pierwszego dnia poznalam super ludzi z wielu ciekawych zakatkow swiata jak. np Z Brazylii z samego Rio de Janerio, z Finlandii czy z Chin. To naprawde niesamowite uczyc sie obcego jezyka, w ze tak sie wyraze, "kolorowym" gronie
Teraz to naprawde czuje sie prawdziwa studentka - mam wyklady w prawdziwych skosnych salach, obiad w Menzie studenckiej kosztuje mnie 1,60€, sama sobie wybieram zajecia i terminy, ktore mi bardziej pasuja, a co najwazniejsze ucze sie nie tylko w szkole, ale rowniez od wspolstudentow takich rzeczy jak nowa kultura, obyczaje, tradycje, mentalnosc, rozwiazywanie problemow i inne perspektywy spojrzen na te same rzeczy.
Teraz jestem naprawde szczesliwa, bo robie to co lubie i to, o czym zawsze marzylam!!!
A oto fotka uniwerku od strony rynku:

Wieza Eiffla, symbol Paryza. Paryz, Paris, Parijs - w kazdym jezyku swiata nazwa ta brzmi tak samo romantycznie i wywoluje tak namietne uczucia. To miasto milosci - "un ville de l'amour" jak mawiaja Francuzi To najbardziej romantyczne miasto na calym swiecie i ja je uwielbiam
W tym roku mi sie poszczescilo, bo razem z Igim jedziemy tam na Wielkanoc. Wiem, ze to szalone, ale oboje mamy fiola na punkcie Arago i tajemnic ukrytych w murach Louvru. Oboje uwielbiamy ksiazke "Kod Leonarda da Vinci" i na wlasna reke mamy zamiar przejsc ponownie cala linie Rozy - wtajemniczeni wiedza o co chodzi

Ale jedno co mnie zastanawia jest to, dlaczego ludzie tak specyficznie reaguja na slowo PARYZ. Wyobrazmy sobie taka rozmowe:
- jak spedzasz sylwestra?
- u znajomych nad morzem, a ty?
- w Paryzu
- WOW, w Paryzu, szczesciara!!!

To miasto ma w sobie cos tajemniczego, cos, co przyciaga ludzi jak magnes... strzezcie sie go

Ta notka jest z dedykacja dla Kasi
Od 3 lat zapuszczam wlosy. Kazde male podciecie koncowek przyprawialo mnie o biala goraczke Zawsze marzylam o dlugich prostych wlosach, lsniacych i delikatnych... no coz... Przyszedl dzien, w ktorym stwierdzilam, ze mam dosc "namiotu" na glowie (na mysli mam popularna fryzure z przedzialkiem posrodku). Zapragnelam zmiany.
Dobrze sie sklada, ze dziewczyna mojego brata - Kasia, moja, mam nadzieje, przyszla bratowa - od dawien dawna interesuje sie wizazem. Zawsze jak pojawialam sie w Pile dopadala mnie z nozyczkami, farbowala wlosy, nadawala mi koloru, ale leniwa Ula zawsze trzymala sie swojego stylu - czytaj braku stylu
Tym razem bylo inaczej.
W pewnien srodowy czy czwartkowy wieczor postanowilam z Kasia odwiedzic moja babcie. Nie wiem jak, ale zeszlo na temat wlosow i na maxa wkrecilam sobie, ze chce zmienic fryzure calkowicie Ze Kasia pracuje w salonie fryzjerskim u swojej mamy, miala przy sobie klucze, wiec o godzinie 21.00 zabralysmy sie za rzezbienie mojego nowego wizerunku
Do tego wczoraj Kasia cwiczyla na mnie rozne makijaze, gdyz jej marzeniem jest zostac prawdziwa wizazystka, a laska jest naprawde dobra, i efekt mojej przemiany zostal uwieczniony na zdjeciach, ktore jak zwykle umiescilam w albumie Prosze o krytyke!

Ci, co odczuwaja ciezar swiata mocniej niz inni...
Ci, co nie potrafia nic nie czuc...
Ci, co nie umieja niemyslec...
Ci, co sa stworzeni do swiata jaki powienien byc, a nie jaki jest... ta roznica ich meczy...

Ci, sie snuja po bezsennych nocach nic nie rozumiejac...
Ci, co maja odwage odczuwac siebie i wlasne cierpienie...
Ci, ktorzy sa niezrozumieni, przez tak zwanych "normalnych ludzi"
Ci, tworzacy w bolu rozne "bezuzyteczne rzeczy"
Ci, na ktorych patrzy sie jak na przybyszy z innego systemu slonecznego...
Ci, ktorzy widza cos wiecej niz tylko szara codziennosc...
Ci, ktorzy ciagle poszukuja milosci, przyjazni... maja racje bo nic innego nie warto szukac...

Ci, ktorych sie nie zauwaza ze wzgledu na ich "boska" dyskrecje i szacunek dla innych...

Ci, ktorzy wola zadac sobie bol chroniac innych...
Ci, ktorzy niewiadomo dlaczego znalezli sie na ziemi...
Ci, dla ktorych zycie jest cudownym bezsensem...
Ci, dla ktorych czlowiek jest codzienna-kosmiczna zagadka...
Ci, szukaja absolutu myjac zeby...
Ci, ktorych jest mniej...
Ci, dla ktorych poranne wstawanie jest czasem kolejnym dniem koszmaru... i
ich pierwsza poranna mysl to - co ja tu robie?
Ci, ktorzy nigdy nie zrozumieja glupoty i obojetnosci...


Badzcie pozdrowieni, galernicy wrazliwosci...

Maja jak obiecala, tak byla...byla u mnie ponad tydzien i bylo naprawde fantastiko Zreszta sami zobaczcie, bo w albumie sa nowe zdjecia.
Bylysmy w Heidelbergu, w Mannheim, w Karlsruhe
Czas spedzony z Majka byl naprawde cudowny - robilysmy zwariowane rzeczy jak np. zwiedzanie w deszczu Karlsruhe z tramwaju, fotografowanie dziwnych ludzi tak po prostu na ulicy, codzienne ogladanie najlepszego filmu w historii polskiego kina "Czas surferow", polska impreza do 6.30 na ranem, ale nasza kulminacja byla niedziela (4 godziny snu) - tego dnia Majka miala wracac do Polski. Byly lzy, przytulanie, wspomnienia ostatnich wspolnych dni...Majka wreszcie wsiadla do autokaru... ale Igor wpadl na pomysl, aby zrobic jej jeszcze niespodzianke wiec pojechalismy do nastepnej miejscowosci gdzie autokar robil przerwe, czyli do Mannheim (60km od Karlsruhe). Gdy tylko dojechalismy na parking i gdy tylko ujrzalam autokar, czym predzej wyskoczylam z samochodu w poszukiwaniu Marysi. Przed autobusem jej nie bylo wiec weszlam do niego i co widze! Majka siedzi smutna ze spuszczona glowa, oczy czerwone od placzu, wlosy poczochrane.
- "Czesc Majka!". Ona jak w transie podniosla te swoje wielkie brazowe oczy.
- "O kurwa! Ula! co ty tu robisz!?"
Wstala z miejsca jak dzik, oczy jej sie zaczely pocic, banan pojawil sie na twarzy.
- "Przyjechalam aby zaprosic cie na kawe"
- "Ula! Ja dzis nie dam rady, nie chce jechac, jak tylko bylaby taka mozliwosc, to przebukuje bilet na jutro!"
- "No to dawaj!"
Po 10 minutach bilet zostal przebukowany na poniedzialek, a Igor zajal sie wypakowywaniem Majki bagazy z autokaru. Ludzie, ktorzy widzieli ta cala akcje troche sie zgarbili, ale co tam, najwazniejsze, ze moglysmy jeszcze jeden dzien spedzic razem.

"Zycie to wielka impreza, a TY zyj tak, abys nie byl na niej kelnerem... A to byla dotychczas moja najlepsza impreza na jakiej bylam!"

W sumie nie chcialam o tym pisac, ale stwierdzilam, ze nowosci kulturowe sa zawsze ciekawe. O co konkretnie chodzi... no a o to, ze wczoraj zaczal sie w Niemczech "Fasching" - po naszemu bylby to "Karnawal" Impreza ta trwa 6 dni - po naszemu 6 dni na kacu , ale co ciekawe najwieksza i najbardziej szalowa jest w Köln i w Mainz - te nawet sa transmitowane w TV.
Na czym ten caly Fasching polega... no ten kto wie jak wyglada Karnawal w Rio, to wie na czym to polega. Pierwszych 5 dni to imprezy w lokalach, w knajpach, w akademikach - jednym slowem gdzie popadnie, a calosc konczy sie we wtorek wielka parada przez centrum miasta, gdzie kazdy jest przebrany za rozne dziwne stwory, muzyka gra, laski tancza itd.
Ogolnie nie przepadam za tego typu rodzajem imprez, gdzie spotyka sie rodzicow z dziecmi z wata cukrowa w reku miedzy nachlana zgraja malolatow, ale Fasching organizowany przez studentow jest calkiem spoko - wiem, bo w zeszlym roku mialam okazje byc na takiej imprezce - co prawda nie ma gdzie wlozyc palca, ale piwko jest za 1€
Poza tym przyjezdza do mnie Majka wiec bedzie sie dzialo!!!!!!!!!!
Zycze wam udanego karnawalu!
P.S. W albumie sa fotki z Faschingu!

To nie do wiary, ale w Karlsruhe znalazlam POLSKI SKLEP!!! Mozna tam kupic kiszone ogorki, grzybki w occie, bigos, fasolke i golabki w sloiku, wodke zoladkowa, piwo Warka, Tatra, Reds i nawet spirytus , baton Danuska (cos o takiej nazwie moze byc tylko z Polski ), slonecznik, konserwy, zupki instant firmy Winiary, kisiel, galaretka i co najwazniejsze POLSKA kielbasa
Teraz nareszcie moge poczuc sie jak u siebie w domu . Ale wiecie co, najdziwniejsze jest to, ze takie rzeczy docenia sie dopiero wtedy, kiedy sie jest na obczyznie. Wszystko ma jakby wieksza wartosc i nawet lepiej smakuje
Pozdrawiam wszystkich rodakow!!!!!!!!!!

"Pewna legenda opowiada o ptaku, ktory spiewa jedynie raz w zyciu, piekniej niz jakiekolwiek stworzenie na ziemi. Z chwila gdy oposci rodzinne gniazdo, zaczyna szukac ciernistego drzewa i nie spocznie, dopoki go nie znajdzie.
A wtedy wyspiewujac posrod okrutnych galezi, nadziewa sie na najdluzszy, najostrzejszy ciern. Konajac wznosi sie ponad swoj bol, zeby przescignac w radosnym trelu slowika i skowronka. Jedna, najswietniejsza piesnia, za cene zycia. Caly swiat zamiera, aby go wysluchac, usmiecha sie nawet Bog w niebie. Bo to, co najlepsze, trzeba okupic ogromnym cierpieniem..."

Za kazdym razem (no moze nie za kazdym razem ) zaczynajac czytac ksiazke zaczynam od biografii autora, aby moc lepiej zrozumiec co mial na mysli piszac dana powiesc. Majac juz za soba kilka pozycji i kilka biografii doszlam do wniosku, ze wielu pisarzy laczy jedna rzecz - cierpienie. Ma ono jednak rozne twarze: nieszczesliwa milosc, utrata bliskiej osoby, samotnosc, niespelnienie, nieszczesliwy wapadek, kalectwo, rozczarowanie... typowe codzienne sprawy, ktore dotycza kazdego z nas.
Mowi sie, ze "cierpienie uszlachetnia" - cos w tym jest. Nie wiem dlaczego, ale ksiazka napisana przez osobe, ktora wiele przeszla w zyciu jest lepsza, prawdziwsza, niz ot tak dla pieniedzy napisana powiesc.
Nie chodzi nawet o pisarzy, ale rowniez malarze pod wplywem cierpienia tworza obrazy, ktore staja sie bezcenne. No wezmy np. Toulouse-Lautrecka - byl karlem, cale zycie sie z niego nasmiewano, kobiety kochaly go tylko dla pieniedzy, nawet za sex musial placic, a dzis placi sie na aukcjach miliony za jego obrazy. Podobnie bylo z van Goghiem - nie potrafil odnalesc swojej drogi w zyciu, najpierw chcial zostac kaznodzieja, pozniej malarzem, byl nieszczesliwie zakochany w kobiecie, ktora podeptala jego uczucia, na swoje obrazy nie mial zbytu, w koncu odebral sobie zycie.
Nie wiem dlaczego, ale gdy czlowiek bardzo cierpi, jego dusza staje sie szlachetniejsza i uczucia czystsze. Piosenki o milosci, obrazy pelne bolu, powiesc o smierci taty bardziej nas przekonuja, niz wymysl wyobrazni.
W zyciu piekne sa tylko chwile... a reszta to bol?
Ale to wlasnie dzieki niemu te chwile staja sie piekne...

Cos dawno mnie tu nie bylo haha! Sama nie wiem... cos ostatnio mnie moja wena opuscila i w ogole nie moge pozbierac mysli. Moze na poczatek tak w skrocie, co u mnie nowego i starego... no wiec jesli chodzi o kino, to goraco polecam "Wyznania gejszy" - film na podstawie wspanialej powiesci Arthura Goldena pod tym samym tytulem. Pewnie wielu z was slyszalo co nieco na temat tej ksiazki, badz filmu, ale dla tych, co "ni widu ni slychu", to jest to pamietnik dziewczyny, ktora opowiada o swoim zyciu i o tym jak to sie stalo, ze zostala Gejsza. Co mnie zafascynowalo w tej powiesci? A mianowicie to, ze jest ona napisana nie przez Japonke, lecz przez Amerykanina, ktory pisze ksiazke na podstawie wywiadu, a raczej zwierzen owej Gejszy. Uwazam, ze to fascynujace czytac pamietnik, ale z perspektywy obcej osoby. No nic, nie bede przynudzac. Najlepiej sami zobaczcie i ocencie.
O filmie juz bylo, to moze jeszcze tak expresowo co Ula obecnie czyta Oj ludziska! Czytam wspaniala ksiazke, extra kriminal i styl podobny do "Kodu Leonarda da Vinci", a mianowicie "Klub Dumas" Arturo Perez-Reverte. Na podstawie tej ksiazki powstal film Polanskiego znany jako "Dziewiate wrota". Czy diabel kryje sie w kobiecym ciele? Zapraszam do lektury, a sami sie przekonacie!
No dobra, koniec gledzenia o kulturze, w koncu kazdy szuka czegos dla siebie, a ja tylko polecam

P.S. Aha! Najwazniejsze mam juz skype'a i tak mozna mnie odszukac: ulachen1983

Jako przyszla studentka zaczelam sie powoli wczuwac w klimaty uczelniane i moim pierwszym krokiem byla IMPREZA na uniwerku!!! Zorganizowali ja studenci z wydzialu nauk i wbrew pozorom nie bylo zadnych krawaciarzy Bylo naprawde extra! Wszystko odbywalo sie w budynkach wydzialow i na zewnatrz jednoczesnie. Bylo piwko, wodeczka no i dla zmarzluchow grzane winko z pradem Poszlam tam z Igim, ale poza tym umowilam sie tez z Natalia - ta Bialorusinka i Arturem - swojskim Polakiem Byly tez balety Bawilismy sie niestety jak Kopciuszek tylko do polnocy, bo nastepnego dnia praca No wlasnie i ja z tego powodu musze teraz konczyc, bo zaraz uciekam na tramwaj. Zycze milutkiego weekendu! Buziaki!

Pamietacie mojego bloga o liczbie 23? To juz miesiac minal od 23 grudnia, jak jechalam do Polski, a tu znowu cos sie dzieje 23-go (23.01.2006r.=5!!!), cos niesamowitego w moim zyciu!!! Mianowicie DOSTALAM SIE NA STUDIA!!! Przez te wszystkie lata w Toruniu marzylam jak najszybciej skonczyc koledz. Boze! Jak ja nienawidzilam tej szkoly!!! Nauczyciele nam ciagle wmawiali, ze po tych studiach mozemy tylko uczyc, bo znajac tylko jeden jezyk obcy jestesmy niczym. A gdy jedna z bab dowiedziala sie, ze chce wyjechac do Niemiec i dalej studiowc cos z niemieckim, skomentowala, ze to bez przyszlosci. Wstretna baba! Zero motywacji! Nic! Ale to moga zrozumiec tylko ci, ktorzy sami uczyli sie w tej szkole! Pozdrawiam was bracia i siostry
To tyle na temat koledzu. Nie jest to bowiem warte zachodu aby o tym tyle pisac.
Co do nowych studiow - dostalam sie na Uniwersytet Gutenberga, filia Uniwersytetu w Mainz, na 3 semestr. Kierunek to Tlumaczenia Polsko-Niemieckie z dodatkowym jezykiem hiszpanskim Haha! Stary dobry hiszpanski No coz, bede musiala w marcu wybrac sie do Polski po zakurzone notatki Ale sie ciesze ludzie!!! Trzymajcie za mnie kciuki abym dala rade!!! Semestr zyczyna sie w kwietniu, wiec jeszcze troche moge poleniuchowac i zbierac energie do ciezkiej pracy
To 23, to naprawde moja szczesliwa liczba! Tyle sie dzieje w moim zyciu, az sama sie dziwie haha!!!
Jak to moja kochana Majka napisala "goncie sie wszyscy, moja Ula jest na studiach!!!" - to zdanie dedykuje tym, co sa teraz w klopotach - nie sluchajcie co mowia zli ludzie, wszystko bedzie dobrze, zycie jest piekne!!!

Poniżej znajdziecie cztery pytania i jedno pytanie bonusowe. Musicie udzielić na nie NATYCHMIASTOWEJ odpowiedzi. Odpowiadajcie bez dłuższego zastanawiania się, ok? Udowodnijmy sobie samym i innym jak mądrzy jesteście: Gotowi? DO ROBOTY!!!

Pierwsze Pytanie:
Bierzesz udział w wyścigu. Wyprzedzasz osobę biegnącą jako druga. Którą pozycję zajmujesz?


Odpowiedź: jeśli odpowiedziałaś / -eś że jesteś pierwsza, totalnie się mylisz! Jeśli przegonisz "drugą" osobę, zajmiesz jej miejsce, a tym samym będziesz na drugim miejscu!
Spróbuj nie spieprzyć następnego pytania. Odpowiadając na drugie pytanie, nie trać aż tyle czasu ile straciłeś przy odpowiedzi na pierwsze.

Drugie Pytanie:
Jeśli prześcigniesz ostatnią osobę, które miejsce zajmiesz...?


Odpowiedź: Jeśli powiedziałeś, że jesteś przedostatni, ponownie się mylisz. Powiedz mi - jak można prześcignąć OSTATNIĄ osobę?
Nie jesteś zbyt dobry w te klocki! Chyba że?

Trzecie Pytanie:
Bardzo skomplikowana matematyka! Uwaga: Zadanie musi być wykonane jedynie w twojej głowie. NIE UŻYWAJ ani papieru, ołówka ani kalkulatora. Spróbuj!
Weź 1000 i dodaj do tej liczby 40. Teraz dodaj kolejny 1000. Dodaj 30. Teraz dodaj kolejne 1000. Następnie dodaj 20. Dodaj 1000. I jeszcze 10.
Jaki jest wynik?


Odpowiedź: Czy otrzymany wynik to 5000? Poprawna odpowiedź to 4100. Nie wierzysz? Sprawdź z kalkulatorem! Dzisiaj to definitywnie nie twój dzień. Może na kolejne pytanie odpowiesz prawidłowo?

Czwarte Pytanie:
Ojciec Mary ma pięć córek: 1. Nana, 2. Nene, 3. Nini, 4. Nono. Jak na imię ma piąta córka?


Odpowiedź: Nunu? NIE! Oczywiście, że nie.Ona ma na imię Mary.
Przeczytaj pytanie ponownie!

Ok, teraz runda bonusowa:
Niema osoba, która chce kupić szczoteczkę do zębów. Poprzez naśladowanie czynności mycia zębów z sukcesem wyraziła o co jej chodzi, sprzedawca zrozumiał, zakup dokonany.
Kolejna sytuacja - niewidomy mężczyzna chce kupić parę okularów słonecznych, jak powinien przekazać o zakup czego mu chodzi?


Odpowiedź: Po prostu otworzy usta i zapyta... zaczekaj moment... nie pomyślałeś przecież, że zacznie robić palcami kółka wokół oczu?

Tym razem cos smiesznego , a mianowicie rodzaje babc autobusowych:

1) Łowczynie krzeseł - gdy autobus się zatrzyma i otworzy drzwi, Ty nawet nie zdążysz sobie tego uświadomić, a ona już siedzi.

2) Babcie-akrobatki - widząc wolne krzesło po drugiej stronie autobusu w cudowny sposób odzyskuje mobilność, wrzuca laskę pod pachę i biegnie do krzesła co sił w nogach.

3) Borostwory - ogromne babcie w futrzanych płaszczach zajmujące z reguły 1,5 - 2 miejsc siedzących.

4) Babcie-wilki - atakują watahą, ich szczekanie rozlega się na cały autobus i wygryzają każdego z ich siedzeń.

5) Babcie lokomotywy - jak siedzisz w autobusie, stają nad Tobą i zaczynają sapać. Niektóre sapią tak intensywnie, że czujesz co jadła kilka godzin temu...

6) Babcie ankieterki - na kilka przystanków przed ich docelowym przepytują ludzi, kto kiedy wysiada i starają się odpowienio ustawić wszystkich w przejściu.

7) Babcie sprinterki - pierwsze co robią to zajmują dogodną pozycję w autobusie, a dopiero potem starają się dowiedzieć jaki jest jego numer.

No ludziska, od piatku jestem w Pile zostaje tu do 2 stycznia, wiec Sylwka spedzam w Ojczyznie, pewnie na spontana hihihi! a potem uderzam z Igorem do jego rodzicow do Belgii.
Co do ostatniego bloga i liczby 23, to moja i Igora laczna liczba otrzymanych prezentow, to...uwaga!...23!!!!!!!!!
Wiem, ze w okresie swiatecznym nikt nie czyta blogow, ale mimo to chcialabym wam wszystkim zyczyc Wspanialego Nowego Roku - tutaj mam na mysli to, abyscie w nowym roku 2006 spelnili jedno swoje zyczenie Poza tym starajcie sie byc czesto usmiechnieci , ale nie zapominajcie, ze placz tez czasem dobrze robi, bo tak zwane greckie Katharsis oczyszcza dusze i rozjasnia umysl.
Do zobaczenia w kolejnym roku, czyli za kilka dni

No nareszcie nadszedl ten wielki dzien - zebralam juz wszystkie potrzebne papiery i wlasnie za 15 minut ide na pociag, ktory mnie zawiezie do Germersheim!!! Ale mam stresa Mam nadzieje, ze baba w sekretariacie nie bedzie robila zadnych problemow, bo z nimi to nigdy nic nie wiadomo. Wczoraj zapisalam sie tez na test DaF, bez ktorego obcokrajowcy nie moga zostac dopuszczeni do studiow w Niemczech. Oczywiscie nie obylo sie bez przygod , ale o tym opowiem wam jak wroce i o calej reszcie tez. No ludziska, trzymajcie kciuki!!! O 13.00 jedzie pociag, wiec sie zmywam. Buziaczki dla wszystkich

Z ostatniej chwili:
Wlasnie wrocilam do domciu i czuje sie jak zbity pies. Oczywiscie, ze baba w sekretariacie miala zly dzien, ale dzielna Ula dala sobie z nia rade No ale moze tak w skrocie - pociagow nie pomylilam i nawet mialam troche szczescia, bo w samym Germersheim spytalam dwie babki jak trafie na uniwerek i one chcac sobie oszczedzic tlumaczen (typu "najpierw 5x w prawo, potem 3x w lewo i 10x prosto) po prostu byly tak mile i mnie tam podwiozly W powrotna strone przypadkowo pytajac o droge spotkalam dwie Polki, ktory mnie odprowadzily do samego celu
Jesli chodzi o ta wstretna babe w sekretariacie, to szkoda slow. No ale dokumenty zostaly zlozone i kosci rzucone. Teraz zostalo mi tylko czekanie. Najwazniejsze, ze udalo mi sie to zalatwic przed Swietami wiec bede miala swiety spokoj

To tyle jesli chodzi o nudne sprawy. Z ciekawszych to tyle, ze w sobote mielismy na chacie swietna impreze!!! Fotki z niej znajdziecie oczywiscie w albumie. Dzialo sie dzialo!!! To byla moja pierwsza impreza w Niemczech, na ktorej sie tak swietnie bawilam, serio! No ale jszcze tylko 3 dni i witaj kochana Polsko!!!!!!!

Teraz przed swietami mam bardzo duzo pracy, bo kazdy chce miec czysciutko w domu, samemu nie maczajac w tym ani koniuszka palca. Tak wiec sprzatam wille, domki, klatki schodowe, ulice itp., a ze w pracy jestem sama i nawet radio nie gra, to w mojej glowie mysli dostaja skrzydel i atakuja mnie z kazdej strony. No ale moze po kolei...
Pewnie kazdy z was nie raz slyszal od rodzicow, ze jak sie nie bedzie uczyl, to bedzie zamiatal ulice. Nie ma sie czego wstydzic, tez sie tego nasluchalam no wiec nauka zawsze mi jakos szla. W podstawowce bylam wzorowa uczennica, w liceum troche bardziej na luzie, no i studia tez skonczylam z dyplomem. Do tego pilnie uczylam sie niemieckiego, zrobilam kursy pilota wycieczek, patent zeglarza jachtowego, mam prawko i nawet karte plywacka i rowerowa Poza tym czytam duzo ksiazek, ogladam duzo filmow, no i udalo mi sie wyjechac do Niemiec, gdzie mam sie zamiar dalej uczyc. Bajka
Regula byla taka - uczysz sie, to nie zamiatasz ulic. Jakby nie patrzec, jasne zasady zyciowej gry, ...ale jednak cos nie tak.
Wstaje rano, jest jeszcze ciemno, nawet nie zdaze wypic kawy, a tu od 8.00 trzeba sie zabrac za posprzatanie 3-pietrowej willi. W sumie z prasowaniem cudzych ubran trwa to lacznie 4 godziny. Potem godzina tramwajem w przepoconym ubraniu do kolejnego domu, gdzie czeka na umycie klatka schodowa w kamienicy, zamiatanie ulicy i podworza. Mroz czy nie mroz, 30 min. wracam rowerem do domu, bo tramwaj kosztuje 2€ (8zl!!!) w jedna strone.
No wiec wydawaloby sie, ze grajac zgodnie z zasadami nic nie moze nas zaskoczyc. Planujemy zycie, ale wiecej upadamy niz wstajemy. Wtaczamy ten nasz syzyfowy kamien, ktory tak naprawde zawsze upada nam na nasza wrazliwa piete. Rany powstaja i goja sie naokraglo. I wiecie co, chyba jedynym idealnym planem na zycie jest nie miec planu...

Wybaczcie ludziska, ze tak dawno nic nie pisalam, ale ostatnio nie mam pomyslow, do tego zero inwencji tworczej, zero weny... Wielkie NIC!
No ale skoro dzis sa Mikolajki, to postaram sie sklecic pare ciekawszych zdan - mam nadzieje
Tak na wstepnie to pochwalcie sie co dostaliscie do buta? Ja niestety caly rok bylam niegrzecza i Mikolaj do mnie nie przyszedl ...a moze tylko nie zna mojego nowego adresu
Chora jestem w ogole, bo w weekend urzadzilismy sobie z Igim wycieczke rowerowa na Weihnachtsmarkt i zastal nas deszcz, wiec sie przeziebilam i leze dzis caly dzien w lozku jak taka kloda. No ale dzis jest quizowy wtorek, wiec jak mnie temperatura nie chwyci, to moze mikolajkowy dzien da sie jeszcze uratowac. A jak wy spedzacie dzisiejszy wieczor?
No nic ludziska, widze, ze dzisiaj nic ciekawego nie splodze. Wracam do lozka. Na pozegnanie zycze wam przyjemnego mikolajowego wieczoru i dla tych, co tak jak ja nic nie dostali do buta - nie traccie nadzieji, do polnocy jest jeszcze troche czasu
P.S. Oto moj nowy adres e-mail: uleczka@online.de
P.S. Album zdjeciowy zostal wzbogacony o kilka nowych fotek i uwaga, uwaga kazdy z was moze komentowac kazde zdjecie wchodzac w wybrany album i powiekszajac konkretna fotke!!!!!!

Z ostatniej chwili:
Juz myslalam, ze Mikolaja w tym roku nie bedzie, a jednak dal rade Zdazyl przed polnoca!!! Idac spac znalazlam pod poduszka liscik i slodkosci... mniam mniam!!! Buziaczki dla wszystkich, a teraz ide parzyc kawusie

Wybaczcie ludziska, ze tak dawno nic nie pisalam, ale ostatnio mialam duzo roboty i jak wracalam wieczorami do domu, to nie mialam juz glowy do pisania bloga. No ale teraz postaram sie to troche nadrobic.
Nie wiem, czy juz pisalam cos o mojej pracy, ale jak wiekszosc z was wie, to pracuje u ludzi sprzatajac ich wielkie przepelnione bogactwem domy. Od poczatku mojego pobytu w Karlsruhe pracuje u pewnej babci. Musze przyznac, ze bardzo sie z nia zwiazalam, bo oprocz mycia podlogi duzo rozmawiamy. Praca u niej jest naprawde przyjemna, bo babcia sama w sobie nie lubi pospiechu, wiec czesto zdarza nam sie usiasc przy kuchennym stole i przy pysznych paczusiach troche poklekotac, jak to jest w zwyczaju kobiet
Ale niestety, starosc nie radosc. Tak to tez jest w przypadku tej babci. Przed 4 laty babcia stracila meza (mial on zawal serca, ktory zmienil totalnie zycie babci w ciagu 20 minut). W podobnym czasie odeszla tez jej matka, z ktora babcia byla bardzo zwiazana. Teraz zostala babci tylko corka, ktora ma 43 lata, nie ma dzieci i zyje na kocia lape z jakims typem. O owej corce nasluchalam sie od babci historii co nie miara. Sa to przykre historie. Babcia ma zal do corki, ze jej nie odwiedza, nie dzwoni, a jak juz wpadnie, to wszystko w pospiechu. Babcia jest bardzo schorowana - mowie wam, ze jeszcze nigdy nie widzialam zeby czlowiek bral tyle tabletek co babcia - doslownie na wszystko!!! Poza tym babcia cierpi na mukowiscydoze - co znaczy, ze jest przepelniona woda od piersi po stopy i do tego na nogach ma otwarte bolesne rany, z ktorych leje sie jakas ciecz. Okropnosc, ale co zrobic. Babcia bardzo cierpi, bo zaden lekarz nie potrafi jej pomoc. Tak wiec cale dnie siedzi w automatycznie ustawianym fotelu i jej jedynym lekarstwem na cierpienie sa wspomnienia jej meza i ich wspolnych dobrych dni. Mowie wam, po kazdej wizycie u babci lece do domu jak na skrzydlach aby mocno przytulic mojego Igiego i powiedziec mu jak bardzo go kocham.
Byl to poniedzialek, 8.00 rano - telefon. Byla to babcia, ktora poprosila mnie o przyjscie do niej, bo okazalo sie, ze we wtorek rano musi jechac do szpitala, gdyz inaczej moze jej grozic amputacja nogi, wiec mialabym pomoc jej w doprowadzeniu domu do ladu no i w pakowaniu walizki. Caly poniedzialek widzialam na twarzy babci strach. Sama bardzo boje sie szpitali, wiec dobrze moglam wczuc sie w sytuacje babci. A jak do tego dowiedzialam sie, ze corka nie moze jej towarzyszyc w drodze do szpitala, zaproponowalam, ze pojade razem z nia. Ludzie, nawet nie wiecie jak w ciagu ulamka sekundy twarz babci rozweselila sie i jakos tak rozpromieniala. Sama wtedy lepiej sie poczulam Tak wiec we wtorek odbylam moja pierwsza w zyciu przejazdzke prawdziwym ambulansem!!! Dzieki Bogu jako osoba towarzyszaca.
W samym szpitalu spotkalo nas wiele nieprzyjemnosci - zaczelo sie od tego, ze babcia zamowila pojedynczy pokoj i automatycznie ustawiany fotel, gdyz z powodu choroby kregoslupa nie moze spac w lozku od 2 lat!!! Oczywiscie nie bylo ani pokoju, ani fotela. Poza tym babcia czekala 4 godziny na krzesle, na ktorym ja sama nie moglam wysiedziec, na zmiane opatrunku, ktory byl juz calkowicie przesiakniety woda i klejac sie do otwartej rany powodowal okropny bol. Musze wam powiedziec, ze pierwszy raz w zyciu klocilam sie po niemiecku w niemieckim szpitalu!!! Najlepsze bylo to, ze moja klotnia z glownym lekarzem, ktory potrafil tylko za wszystko przypraszac, spodowala, ze po 10 minutach babcia dostala fotel, na ktory czekalysmy 5 godzin .
Pewnie sie dziwicie po co wam to mowie - a no po to, zebyscie wiedzieli, ze nawet szpitale na Zachodzie sa chujowe!!! (wybaczcie przeklenstwo, ale inaczej sie tego nie da wyrazic).
Tak wiec w szpitalu siedzialam z babcia do wieczora, dopoki sie sytuacja nie wyklarowala. Pozniej wpadla tez jej corka, ktora byla naprawde przejeta sytuacja i gdy dziekowala mi za opieke nad jej matka dostrzeglam w jej oczach lzy. I wiecie co, wtedy przypomnialo mi sie takie znane zdanie - spieszcie sie kochac ludzi, tak szybko odchodza...
P.S. Pozdrawiam moja kochana polska babcie!!!

Tak ostatnio sporo chodze po miescie, no bo powoli trzeba sie porozgladac za prezentami na Gwiazdke. W sumie nigdy nie kupuje prezentow w listopadzie, tylko na tak zwana "ostatnia chwile" , ale w tym roku robie wyjatek, bo mam duzo czasu i chce uniknac grudniowych tlumow ludzi na kazdym rogu. Ogolnie mowiac, to nie lubie kupowania prezentow "z okazji..." lub "na okazje...". Bardziej kreca mnie prezenty, ktore daje sie spontanicznie, tak po prostu, no ale jakos tak sie przyjelo, ze jak tobie ktos daje prezent, ty tez musisz, bo glupio wyjdzie.
Pamietam, ze w Polsce zawsze wystawy bozonarodzeniowe pojawialy sie krotko przed Mikolajkami, co wprowazalo fajny swiateczny klimat i czlowiek mogl sie powoli wczuc w ta cala przedswiateczna atmosfere. W tym roku nie wiem jak to wyglada w Polsce... moze cos sie zmienilo razem z wejsciem do UE , ale w Niemczech przezylam SZOK!!! Wszystkie sklepy, restauracje, kafejki, kawiarenki, salony mody, spozywczaki, salony fryzjerskie i inne juz gdzies od 3 tygodniu maja wystawy pelne gwiazdkowych lancuchow, bombek, anielskich wlosow, choinek i tych innych wygibasow typowych dla nadchodzacych swiat. Masakra!!! Jeszcze dobrze liscie z drzew nie opadly, a juz na choinkach lsnia kolorowe lampki.
Gdy tak chodze po tym swiatecznym centrum, zastanawiam sie, czy jak juz nadejdzie 24 grudnia, bede miala ochote na ubranie naszej domowej choinki.
A moze po 20 grudnia bedzie wielka wyprzedaz ozdob wielkanocnych?
A moze terminy swiat z czasem ulegna przesunieciu lub zupelnie znikna, a jedyne co pozostanie to ogromne hale pelne prezentow i swiatecznych gadzetow, o ktore tak naprawde w czasie swiat nie chodzi...?

Wczoraj wam pisalam, ze bede ogladac film z Amelia "Smak zycia". Jaki to super film ludziska!!!!! Ogolnie chodzi o to, ze student z programu Erazmus wyjezdza na rok do Hiszpanii, zostawia rodzine, dziewczyne, wszystko. Tam oczywiscie poznaje nowych ludzi, kulture, obyczaje, jezyk... to co zwykle, jak sie jest za granica. Sam pomysl wyjazdu jest dla niego swietna odskocznia od problemow i checia doznania nowych przezyc, ale bedac juz w samolocie zaczyna watpic i zastanawiac sie czy nie wrocic do pieknej Amelii. Ciekawosc wygrywa! Gdy juz jest w Barcelonie i obwieszony torbami szuka stancji, uswiadamia sobie, ze przez kolejny rok wszystko to bedzie jego nowym domem - te ulice, budynki, ludzie... Mija rok, czas pozegnac sie z przyjaciolmi i wrocic w stare katy.
Nienawidze pozegnan. Ten film naprawde swietnie pokazuje jakie jest zycie. Przyzwyczajamy sie do jakiegos miejsca, ktore w naszym slowniku figuruje jako DOM, ale tak naprawde takich domow jest tysiace i tysiace pozegnan. Pamietam jak wyjechalam na studia do Torunia - tak ciezko bylo mi sie rozstac z Pila. Przeciez tam spedzilam 19 lat, a teraz tak nagle mam zamieszkac 3 lata w nowym miejscu. Po 3 latach mialam opuscic Torun i wyjechac do Karlsruhe - czulam sie dokladnie tak samo jak przed opuszczeniem Pily. Teraz Karlsruhe jest w pewnym sensie moim nowym domem - ulice ktorymi kazdego dnia chodze, tramwaj ktorym jezdze, sasiedzi, sklep w ktorym kupuje chleb, maslo, cukier, herbate. Jakie to dziwne, ze czlowiek tak latwo przyzwyczaja sie do nowych miejsc i zawsze gdzies znajdzie swoje miejsce w tej wielkiej ukladance. Jednak dom to dom, zawsze teskno. To przeciez tam dorastlismy, razem ze swiatem, ktory zmienial sie razem z nami. Kazda ulica jest nam znana, kazdy zakamarek, a gdy w naszym rodzinnym miescie postawia nowy budynek, wiemy, co bylo tam przedtem.
Ale zawsze warto pojsc w swiat i odkryc Wlasna Legende. Przeciez zawsze jest dokad wrocic...

Od dzis postanowilam zabrac sie ostro za gromadzenie dokumentow potrzebnych do rozpoczecia studiow w Niemczech. Musze wam powiedziec, ze to nie taka latwa sprawa, bo na stronkach internetowych mowia wam jedno, a przez telefon drugie - diabelskie kolo normalnie Stracha mam przez to troche, bo jak dojdzie co do czego, to nagle sie okaze, ze brakuje jakiegos podpisu lub pieczatki, bez ktorej nie da rady Jajca sa jak berety. Najlepsze jest to, ze aby wszystko zalatwic powinnam byc w Polsce i w Niemczech jednoczesnie, ale z odlegloscia 1000km to chyba dlugo bym nie zabawila Dzieki Bogu mam spoko rodzicow, wiec jak trzeba bedzie, to oni mi pomoga - mam nadzieje
Jak juz pewnie zauwazyliscie, to zalozylam album ze zdjeciami ukryty pod taka bardzo skomplikowana opcja PHOTO ALBUM Narazie sa tam tylko fotki z Kermis, ze Strasbourga i Puzzle, ale niebawem pojawia sie tez inne zdjecia, wiec aby byc na biezaco musicie do niego na biezaco zagladac hehe!
Zaraz ide do pracy, wiec za duzo dzis nie splodze, ale chce wam jeszcze moi kochani powiedziec jedno, a raczej mam do was mala prosbe abyscie pisali mi komentarze (na koncu kazdego bloga jest taka opcja COMMENTS, trzeba sie zalogowac, ale to jest bardzo proste i bezplatne!!!) i w ogole piszcie co u was slychac.
To tyle na dzis, moze jak wroce z pucerki to sklece jeszcze pare zdan, ale poki co, to zycze wam milego wtorku caluski!!!

Jeszcze niedawno myslalam, ze juz czas aby stac sie dorosla, powazna kobieta, ktora planuje kazdy krok w swoim doroslym, powaznym zyciu. Zawsze jednak bylam zakochana w "Malym Ksieciu", a niedawno drugi raz dopadlam "Alchemika" i niestety (albo stety ), ale stwierdzilam, ze zycie jako dziecko jest latwiejsze i przyjemniejsze, do tego majac takiego chlopaka jak Igi przychodzi mi to z duza latwoscia
Zaczelo sie od tego, ze przy kazdej okazji dostaje od Igiego maskotki, ktore zawsze maja dla nas jakies znaczenie, jak np. gdy Igi dal mi malego pingwinka po obejrzeniu filmu "Marsz pingwinow" - goraco polecam!!! Tak wiec dzieki Igiemu moj domowy zwierzyniec jest coraz wiekszy!

Poza tym Igi ponownie zarazil mnie ukladaniem Puzzli. Nie pamietam kiedy to ostatnio robilam, ale to jest naprawde relaxujace zajecie - swietnie wplywa na koncentracje, spostrzegawczosc, odpreza i milo mozna spedzic jesienny wieczor z ukochanym
Ostatnio przypomnialam sobie rowniez, ze jak sie bylo malym, to panowala mania na plecienie bransoletek na reke i pamietam, ze wszystkie dzieciaki z podworka podkradaly mama muliny i agrafke no i jazda, robilo sie plecionki w roznych wzorach. No i oczywiscie, ze postanowilam przypomniec sobie owa sztuke Kupilam muliny (1 sztuka za 1 euro!!! kolejne zdzierstwo, bo w Polsce kosztuje 90 gr). No ale jak sie cos postanowi, to nie ma zmiluj, musialam kupic. Jak skoncze, to wstawie fotke mojego dziela

Ojojoj, czasem brakuje mi tych fajnych czasow jak sie wychodzilo rano na podworko i wracalo wieczorem. Zadnych zmartwien, problemow, zadnego latania po urzedach i blagania o pozwolenia na prace, zadnych terminow, zadnych pieniedzy i troski o wlasna przyszlosc...
Teraz wiem co Rysiek [*] mial na mysli spiewajac, ze "wehikul czasu, no to bylby cud...".

Wlasnie sie zastanawiam jak zaczac mojego pierwszego bloga Nigdy tego nie robilam, ale przed kilkoma dniami Igi pokazal mi jak cos takiego pisac, wiec pisze moi kochani po prostu to, co mi slina na jezyk przyniesie (a raczej na opuszki palcow) No coz, moze na poczatek krotko streszcze co u mnie w tym przekletym Reichu slychac - z Igim jest super , no ale cale otoczenie mnie wkurza . Wszystko jest tu takie zaplanowane, ludzie zamknieci, zdystansowani, Niemcy w ogole poczucia humoru nie maja!!! O odwiedzinach w domu na kawke czy herbatke mozecie zapomniec - u nas w Polsce jest tak, ze jak sie jest w poblizu domu kumpla czy kumpeli, to sie po prostu wpada na pogaduszki, pije sie kubek herbaty z cukrem i cytryna, je ciastka holenderskie, czasem skoczy sie po jakies piwko , a TU!!! Zapomnij!!! Jak chcesz do kogos wpasc, to musisz sie umowic miesiac wczesniej, bo kazdy tu ma tak napiety grafik, ze az boli. Herbaty prawie nikt tu nie pije, co ja gadam!!! Nikt tu prawie nie ma czajnika!!! No mowie wam, ciezko jest sie na to wszystko przestawic, bo bardzo brakuje tu znajomych, przyjaciol i polskiego zycia.
Dopiero teraz zaczynam rozumiec dlaczego Polacy na obczyznie robia wszystko aby wrocic do Ojczyzny! NO ale jakos trzymac sie trzeba. Ostatnio poznalam bardzo sympatyczna Bialorusinke, jest to dziewczyna kolegi Igora, wiec czesto sie widujemy. Mowie wam, ludzie ze Wschodu sa najlepsi, a ci Zachodniacy sa daleko za Murzynami z wyjatkiem mojego Igiego
Teraz troche zmieniajac temat - obecnie w Karlsruhe jest tzw. Kermis, czyli wesole miasteczko, jedzenie, gry i zabawy, gdzie mozna wygrac tuziny maskotek Zawsze bardzo lubilam wesole miasteczka, zwlaszcza takie hardcorowe jak np. Heide Park pod Hannoverem, ale nigdy nie przepadalam za grami, bo nigdy nie wygrywalam. No ale tym razem Igi namowil mnie abym i ja sprobowala szczescia. Oczywiscie zagralam w wyscigi koni i rzucanie kul, ale za kazdym razem przegrywalam, no raz moze mialam 2 miejsce Ale za to Igi wygrywal!!!!! Tak wiec moj zwierzyniec domowy wzbogacil sie o tygryska, foczke i wiewiorke z ICE AGE!!!