uniq

Ostatnio zauważyłem na stronie ISAP, czyli Internetowego Systemu Aktów Prawnych (http://isap.sejm.gov.pl/), będącego - jak sama nazwa wskazuje - bazą danych aktów prawnych, pewne oświadczenie:

Nie zezwala się na komercyjne używanie, kopiowanie i inne wykorzystywanie danych znajdujących się w bazie danych ISAP.

Przyznam się szczerze, że zawsze coś podejrzewałem...

Facebook leży. Najprawdopodobniej spowoduje to panikę i, o ile strona nie zostanie szybko podniesiona, kolejny kryzys gospodarczy. Na razie w internecie znalazłem przyznanie się do przeprowadzenia DDoSa: jedno ze strony 4chana i jedno ze strony Al-Kaidy (myślicie teraz, że żartuję). Podejrzewam, że oba były zmyślone i to zwykła usterka techniczna, a nie żaden "winrar", czy "epic".
Chciałbym jednak skorzystać z tego, że Facebook nie działa. Dopiero teraz bowiem możecie poczuć na własnej skórze, co czułem, kiedy Facebook, wykrywając, że próbuję dostać się do mojego konta z niestandardowej lokalizacji, postanowił przeprowadzić dodatkową identyfikację. Polegała ona na rozpoznaniu na zdjęciach moich znajomych.
Powiecie pewnie "hola hola - przecież to żaden problem". Otóż w specyficznych warunkach to jest problem.
Po pierwsze, niektórych moich znajomych na Facebooku nigdy w życiu nie spotkałem. Niektórzy z nich nie są nawet ludźmi! Zastanawiacie się, jak coś, co nie jest człowiekiem, zdołało sobie założyć konto na Facebooku? Ja też nie wiem, ale uważam, że takie podmioty zasługują na miejsce wśród moich kontaktów. Prawdę mówiąc, prawie wszyscy, którzy chcą być moimi znajomymi na to zasługują, przez sam fakt, że chcą być moimi znajomymi.
Po drugie, moi znajomi nie są normalni i często umieszczają zdjęcia, na których są - jakby to rzec - trudni do rozpoznania. Nie, że tak troszkę bardziej z profilu, czy w cieniu, albo że niezbyt ostro... zresztą zobaczcie sami:




... zresztą ja i tak nie mam pamięci do twarzy.

To skan ulotki, którą znalazłem. Czy wam też się kojarzy?


Dla porównania rysunek znaleziony w necie:

Postanowiłem iść do dentysty. Ha! Od razu przywaliłem wam z grubej rury. Część z was pewnie aż podskoczyła na krześle z wrażenia. Teraz pewnie podskoczycie jeszcze raz, kiedy dowiecie się, że postanowiłem skorzystać w tym celu z usług NFZ. Nie przejmujcie się, nie będę opisywał krwawych i bolesnych zabiegów dentystycznych. Prawdę mówiąc, zabieg był wykonany profesjonalnie i bezboleśnie. Oczywiście musiałem za niego zapłacić, ponieważ ubezpieczenie obejmuje tylko zęby od jedynek do czwórek, co mnie troszkę nawet zdziwiło. Przyszło mi bowiem do głowy, że ubezpieczenie powinno obejmować jedynie zęby niezbędne go spożywania, czyli po jednej parze siekaczy, kłów i zębów (przed)trzonowych. Dentysta mógłby wtedy interweniować dopiero wtedy, gdy zagrożona jest ostatnia komplementarna para zębów dowolnej z tych klas abstrakcji. No ale nie zagłębiajmy się w to za bardzo. Moja historia dotyczy bowiem nie tyle wizyty u dentysty, co prześwietlania zęba.

Ze skierowaniem w garści dziarskim krokiem wszedłem do przychodni NFZ polecanej mi przez moją dentystkę. Strzałki na ścianach wskazały mi drogę do rejestracji. Zobaczyłem w okienku dwie schludne panie, a przed okienkiem początek kolejki. Kolejka zakręcała dwa razy zajmując większość tego dość obszernego pomieszczenia, po czym wbijała się w jeden z korytarzy. Drugiego końca kolejki nie widziałem, ale już ten wystarczał, żeby ocenić moje szanse. Prawdę mówiąc przybyłem całkowicie nieprzygotowany. Nie miałem nawet prowiantu. Nie ma się co porywać z motyką na księżyc. Wyszedłem, by po chwili wrócić z ładnie zapakowanymi w przezroczystą folię spożywczą kaloriami i rozpocząłem podróż wzdłuż kolejki.

Kolejka wiła się korytarzami w różne strony. Przyznam się, że zanim dotarłem do jej drugiego końca skończyły mi się zapasy żywności, tak, że gdy w końcu go odnalazłem, ostało mi się jedynie pół soczku owocowego i pusta folia spożywcza. Nie zająłem jednak swojego miejsca w kolejce. Wiem, że jesteście zaskoczeni, ale ja już śpieszę z wyjaśnieniem. Otóż, przede mną, na końcu ciemnego korytarza, w którym kończyła się kolejka, lśniły białym światłem jarzeniówek drzwi z napisem PRACOWNIA RTG.

Przez chwile wydawało mi się, że mam do czynienia z fatamorganą, marą senną, bądź objawieniem. Podszedłem i drżącymi rękoma popchnąłem szklane drzwi. Ustąpiły mi z dużym oporem. Gdzie są trzy wiedźmy? Gdzie biała dama? Gdzie światło w tunelu? Nic z tych rzeczy. W środku znalazłem ... kolejkę do rejestracji. Zarówno rejestracja jak i kolejka były jednak bardziej lokalne, a przez to bardziej przyjazne, ciepłe i miłe... przede wszystkim kolejka była dużo krótsza. Nie mając już jedzenia, musiałem zaryzykować, nawet, jeżeli po dojściu do okienka miałem się dowiedzieć, że powinienem był najpierw stanąć w kolejce ogólnej.

Podczas czekania w zasadzie nic ciekawego się nie wydarzyło. No, może za wyjątkiem jednej pani, która wepchnęła się przede mną w kolejkę, gdy stałem już przy samym okienku, żeby zapytać, czy nie ma tu jej zdjęcia rentgenowskiego. Recepcjonistka długo przeszukiwała wszystkie blaty, szafeczki, gablotki, po czym powiedziała, że nie, że nie może znaleźć, i czy ona nie brała już tego zdjęcia, na co tamta odparła, że tak, że owszem, że pamięta, że brała, ale potem zgubiła, ale lekarz jej powiedział, niech Pani pójdzie do recepcji i niech się tam Pani zapyta, bo może zapomniała Pani je stamtąd zabrać, więc ona przychodzi i się pyta, tak jak jej ten lekarz kazał, bo lekarz jest przecież wykształcony i wie co mówi. Recepcjonistka się zezłościła i zaczęła wyrażać werbalnie swoje pretensje, a mi się żal zrobiło tej pani bez zdjęcia, i tego, że nie potrafiłem jej pomóc. Zaraz potem nadeszła jednak moja kolej.

Przekazałem pani z okienka moje skierowanie, a ona je bardzo dokładnie obejrzała. Potem odwróciła je na drugą stronę, która była całkiem pusta, a potem jeszcze raz je odwróciła, i jeszcze raz, i jeszcze raz. Obejrzała je bardzo dokładnie z każdej strony, po czym powiedziała z pretensją w głosie, najwyraźniej ciągle zirytowana tym incydentem ze zdjęciem: "Ale tu przecież nie jest nigdzie napisane, że to pilne jest przecież". Nastała niezręczna cisza. Zacząłem nerwowo szukać wzrokiem jakiejś informacji, kartki, napisu, które wyjaśniłyby mi, że na przykład w tej rejestracji przyjmuje się jedynie skierowania w trybie pilnym. Nic takiego jednak nie znalazłem, więc postanowiłem zachęcić panią do kontynuowania wątku. Z wrodzoną sobie elokwencją, powiedziałem więc "No i?". "No przecież przed dwunastą przyjmuję jedynie pilne skierowania przecież". Zrozumiałem nagle krótkość kolejki, przeprosiłem, wyszedłem.

Wiem. Wiem co myślicie. "Ach! Ta państwowa służba zdrowia! Człowiek może umrzeć! Jak nie dopłaci z własnej kieszeni, to nic mu nie pomogą!" ...hola, hola! Potraktujcie to jako przeciwwagę: będę teraz bronił dobrego imienia naszej służby zdrowia! Po pierwsze: ubezpieczyciele prywatni nie obejmują swoim zakresem usług tego, co NFZ. Po drugie: 300zł miesięcznie za ubezpieczenie zdrowotne, to jednak nie jest takie nic, i może placówki NFZ nie są dzięki temu bogate, ale ich zasięg jest ogromny. Po trzecie ... sami zresztą zaraz przeczytacie.

"Ach! Ta państwowa służba zdrowia! Człowiek może umrzeć! Jak nie dopłaci z własnej kieszeni, to nic mu nie pomogą!", pomyślałem. Ponieważ godzina była już odpowiednia, żeby pojawić się w pracy, postanowiłem udać się do przychodni prywatnej mieszczącej się vis-à-vis mojej pracy. Ogromny drapacz chmur, fontanna na parterze, zero kolejki, więcej obsługi niż pacjentów. Francja-elegancja. Czysty Wersal. Przepych i bogactwo. Przemiły pan w rejestracji zapisał mnie na popołudniową wizytę i zabrał za to 70 zł. Pomyślałem, że to całkiem dużo, jak za prześwietlenie zęba, ale marmur na podłodze, halogeny na suficie, kanapy pod ścianą... O wskazanej godzinie, nie spodziewając się żadnych niespodzianek, pojawiłem się przed gabinetem rentgenowskim. Pani z przyklejonym uśmiechem na ustach zaprowadziła mnie do środka, posadziła na krześle, wzięła ode mnie skierowanie i powiedziała "To jest przecież skierowanie na prześwietlenie jednego zęba". No i znowu nastała ta niezręczna cisza. "No i?", zapytałem? "My nie prześwietlamy pojedynczych zębów. Nie mamy takiej aparatury. Mamy jedynie pantomograf. Możemy zrobić prześwietlenie całej szczęki. Ale nie mogę zrobić Panu prześwietlenia całej szczęki, ponieważ nie ma Pan skierowania na pantomogram, tylko na prześwietlenie jednego zęba.", "Ale recepcjonista, który mnie przyjmował, zapewniał, że przeprowadzacie prześwietlenia pojedynczych zębów. Oglądał też moje skierowanie.", "Najwyraźniej się pomylił.".

No i ładnie. Było już późne popołudnie, zdjęcia potrzebowałem na następny poranek, a wróciłem do punktu wyjścia. A dokładniej do recepcji, gdzie - tym razem pani - wyraziła ogromne zdziwienie, że jej poprzednik przyjął ode mnie to skierowanie. Kazałem odnaleźć sobie jakiś punkt, w którym będę mógł przeprowadzić tę skomplikowaną operację. Biedaczka dzwoniła po różnych informacjach i konkurencyjnych placówkach, aż w końcu znalazła. Podała mi kartkę z adresem i nazwą MediCośtam¹. Wyszedłem.

Adres odnalazłem dość szybko, ale budynek okazał się zbiorem około trzydziestu różnych mini-zakładów, mini-sklepów, mini-biur. Długo więc błądziłem, zanim odnalazłem dużą pustą szybę z naklejoną na scotcha od wewnątrz kartką papieru formatu A4, na której ktoś bez specjalnego talentu kaligraficznego napisał różowym markerem MEDICOŚTAM. "Będzie słabo", pomyślałem, i wszedłem do środka. Nic z tych rzeczy. Pani co prawda uparcie twierdziła, że ząb który pokazuję to nie jest ten sam, co na skierowaniu, bo na skierowaniu jest zaznaczona górna szóstka, a nie dolna. Kiedy ją przekonałem, przystąpiliśmy do robienia zdjęcia. Za pierwszym razem nie trafiła w ząb, więc musieliśmy ponowić procedurę. Mimo wszystko się udało i byłem bardzo zadowolony. Kiedy po wypełnieniu kanałów musiałem jeszcze raz prześwietlić ząb, udałem się od razu do MediCośtam. Wszystko odbyło się dokładnie tak samo. Pani twierdziła, że na skierowaniu jest zaznaczona szóstka z prawej strony, a nie z lewej, a potem nie trafiła w ząb. Mimo podwójnej dawki promieniowania X, którą wchłonął mój organizm, jestem bardzo zadowolony z obsługi. A może promienie X spowodowały mutacje, dzięki której będę teraz szczęśliwszy?

¹) Wyjaśniam: Firma MediCośtam faktycznie miała przedrostek "Medi", ale nie była to znana firma, o której wszyscy, którzy przebrnęli przez ten długi tekst, pewnie pomyśleli. Zbieżność ta jest całkowicie przypadkowa.

Proszę się nie oburzać. Ja tylko cytuję!

• Słyszałeś, że jakiś pedofil gwałcił swoją własną córkę, a jak urodziła mu dziecko, to zostawili je w szpitalu?
• Zaszła w ciążę? To znaczy że była za stara!
• Może wolał starsze. Inaczej nie zostawiałby dziecka w szpitalu!

Nie jestem purystą i naprawdę nie wiem dlaczego raziło mnie nagminne używanie przez moich współpracowników zwrotu włanczać. Otóż muszę was powiadomić o moim sukcesie, jako że od dość dawna moi towarzysze broni włączają swoje komputery. Piszę o sukcesie, ponieważ dokonałem tego nie poprzez niegrzeczne pouczenia, lecz – choć brzmi to jak utopia - poprzez dawanie dobrego przykładu. Nie pisałbym jednak tego, gdyby to był koniec tej historii. Otóż, niestety, moja wiedza językowa się szerzyła, a wraz z nią szerzył się zakres moich wymagań. Po włanczaniu, przyszła kolej na w każdym bądź razie, odnośnie czegoś a ostatnio na najmniejszą linię oporu Ponieważ świecenie przykładem przestało dawać widoczne rezultaty, zmieniły się też moje metody – zacząłem być uszczypliwy, a nawet złośliwy, ale z tym już koniec! Ich zakres jest bowiem i tak zbyt ograniczony (mają one wpływ jedynie na garstkę osób) oraz – jak łatwo się domyślić – nie przynoszą mi popularności. Postanowiłem więc pójść do linii najmniejszego oporu, a nawet – uwaga – po najmniejszej linii oporu.

Weźmy bowiem zbiór wszystkich linii prostych w przestrzeni Rⁿ - dajmy na to, że zapiszemy je w postaci równania parametrycznego:. Jest to interesujący zbiór, ponieważ rozważane przez nas linie oporu do tego zbioru z pewnością należą. Spróbujmy jednoznacznie zapisać dowolną prostą daną w tej postaci. Najpierw punkt A – weźmy taki punkt, który jest przecięciem się prostej z płaszczyzną {x:x=a[1,0,0,...,0]^T dla}. Jeżeli nie da się takiego punktu wyznaczyć jednoznacznie (prosta jest równoległa do płaszczyzny), to wypróbujmy płaszczyznę a[0,1,0,...,0]^T, potem a[0,0,1,0,...,0]^T, itd. Wcześniej czy później trafimy na płaszczyznę, dzięki której wyznaczymy jednoznacznie punkt A. Teraz kolej na wektor α. Pierwsze, co przychodzi do głowy, to unormowanie go (można to zrobić, ponieważ jest różny od zera). Ciągle pozostaną nam dwa pasujące wektory. Z dwóch wektorów α₁=[a₁,a₂,...,a_n] i α₂=[-a₁,-a₂,...,-a_n] weźmy α₁, jeżeli a₁ > 0, α₂, jeżeli a₁ < 0. Jeżeli a₁ = 0, sprawdźmy a₂, jeżeli ono też jest równe 0, to a₃, itd.

Sukces! Możemy dla każdej linii jednoznacznie wyznaczyć i , a więc możemy wyznaczyć iniekcję zbioru linii prostych w Rⁿ na zbiór R²ⁿ - oznaczmy ją . Zaraz okaże się, do czego jest nam ona potrzebna.

Niech oznacza porządek leksykograficzny. Za pomocą naszej iniekcji zdefiniujmy relację taką, że: - wtedy relacja ta jest relacją porządku liniowego! Rozumiecie, co to oznacza? Nazwijmy tę relację relacją mniejszości na zbiorze linii prostych w przestrzeni . Możemy teraz wyznaczyć najmniejszą, z interesującego nas zbioru linii oporów, a następnie działać – i to całkiem legalnie - po najmniejszej linii oporu! Tak jak ja w tej chwili.