Wierszydła i Tfurczość

I nic się nie zmieniło. Zatem stawiam dziś nową kolejkę, tym razem ze znikomą ilością wierszy. Za to sporo do powiedzenia z kolorowego zeszytu.
Wiem, że cierpliwość ma granice.
A grafomania szerzy się szczerbacie na potęgę, jednak.
Intuicja czasem rozgryza słowa.

Czasem piszę o sobie, czasem nie.
Więcej trzeba szukać obok słów.
W międzysłowiach.
Poza słowami.

I niezmiernie będzie mi miło za wszelkie znaki obecności, bo czasem sens przestaje istnieć wyraźnie.

A reszta przywitań plącze się po drodze.

Pozdrawiam!

(...)

Żyj, idź przed siebie
i uświęć milczenie
żyj i ciszy nadaj
najwyższe znaczenie
Żyj i wierz i kochaj
nie słowem, a czynem
(słowom brak wyrazu
i każde z nich zginie)
Żyj i odejdź w ciszy.
Miłując stworzenie zgaśnij, jakbyś płonął
A Bóg Cię usłyszy.

/07.07.07
czy porzucić rymy zastanowieniem

Bo tobie się wydaje, że jak poznajesz człowieka, o poznajesz go takim, jakim jest naprawdę?
To błąd tak poważny, jak ufanie pozorom. Poznajesz zawsze pewną kreację, tak zwane pierwsze wrażenie, któremu ulegasz nie tylko ty, ale i ten, kto je stwarza. Widzisz człowiekia takim, jaki ci się objawia. On może wierzyć w siebie, może też umyślnie cię oszukiwać. Jednak ty masz takie samo prawo.
Pozbądź się złudzeń, nigdy nie poznasz zupełnie nikogo w ciągu jednej chwili. Żeby to uczynić musisz badać reakcje, obserwować emocje. Czasem otworzyć się na niego bezgranicznie, bo to pomaga zaufać. Mimo wszystko jednak pamiętaj zawsze, że pierwsze wrażenie bywa nieśmiertelne.

/03.06.07
bardzo proste myśli. wręcz oczywiste, niespisywalne zwyczajnie.

Każde słowo otwieram na oścież.
Z zewnątrz dopadają mnie odgłosy świata, który swoim niezrozumieniem zmusza mnie do ciągłego pytania... Czy ja jestem człowiekiem? Czy istnieje wyższe Ja, byt, który mogę z sobą utożsamiać? Czy jednak, mimo siebie, jestem wciąż tylko kreacją z zewnątrz?
...Piszę swoje życie niczym doskonały scenariusz, każdy widzi mnie i chce mnie widzieć tylko w taki sposób, jaki mu narzucę... Czy to nie czyni mnie już Istotą nadludzką, ponadprzeciętną?
Czy w schemacie, w którym nawet normalność staje się niewytłumaczalnym pojęciem, mam w ogóle prawo, jako jednostka, domagać się wyrazistości własnego bytu?

/20.05.07.
niby-monolog.

Stwórzmy sztukę o człowieku pustym.
Ale niech to nie będzie zwykle pusty człowiek. Niech to będzie człowiek obsesyjnie bojący się pustki, w gruncie rzeczy niesamowicie głęboki...
Stop-klatka.
Ktoś o osobowości wręcz oceanicznej, nagle gubiący sens. Myśli tak podle wwiercają się w duszę, że wnętrze nie wytrzymuje, człowiek się broni, ucieka od swojej głębi, aż nagle ze zdumieniem przerażony odkrywa, że spłycił swoje myśli... Że jest całkiem pusty. Na własne życzenie!
Gubi się. Odnajduje. Biegnie za sobą, zamiast na siebie poczekać. Niespokojny duch, szalony artysta.
W każdej sztuce jest coś z nas.

/26.04.07