My OperaEinde van een boeiend bezoek
Thursday, December 6, 2007 4:38:56 PM
Bezoekers van deze blog kunnen een ruime selectie foto's bekijken. Dit werkbezoek aan Israël en de Palestijnse gebieden zit er jammer genoeg op. We hadden een zeer druk programma, maar met ongelofelijk interessante ontmoetingen en gesprekken.Ik heb tegen Brigitte gezegd dat ik het mij niet kon permitteren om naar de aanstaande familiefeestjes te trekken zonder de toeristische hightlights van Jeruzalem te hebben gezien. Daarom stond op dinsdag o.a. een bezoek aan het Holocaustmuseum op het programma. Het museum werd gebouw op een uitgestrekte, heel mooie site. Het is aan de bezoeker van het museum om zich na het bezoek te verplaatsen in de psyche van deIsraëli die bang is voor de zoveelste shoah en aanval op zijn volk. De gids vertelde ons dat het Israëlische leger zich omwille van de Holocaust moreel superieur vindt en, in de langgerekte schaduw van de holocaust, al zijn daden rechtvaardigt. Joden voelen zich slachtoffers.
Maar. Wij liepen rond in Oost-Jeruzalem, de oude stad, de Westbank, Gaza (sommigen onder ons toch), Hebron, Betlehem. Is het intellectueel verdedigbaar om parallellen te trekken met de apartheidsmaatregelen, de ghettovorming, beperkingen op bewegingsvrijheid en discriminatie die heden ten dage aan Palestijnen worden opgelegd?
Ons toeristisch uitje liep nog langs de Klaagmuur, de Al-Aksa moskee (waar Israëlisch premier Sharon met zijn bezoek voor een rel en het uitbarsten van de tweede intifida zorgde), en een rondleiding in de Knesset - het Israëlisch parlement.
De laatste dag was voor mij misschien wel de meest indrukwekkende. We brachten een bezoek aan Betlehem en Hebron. Twee Palestijnse steden die op een erg tastbare manier te maken hebben met de Israëlische expansiepolitiek. Wat vroeger in Betlehem een drukke, toeristische straat was, is nu een straat waar de Muur doorheen loopt. De plaatselijke handel bloedt dood, taxi's langs beiden kanten van de muur proberen er munt uit te slaan, maar toeristen blijven weg.
In Hebron komen vele dingen samen. Hebron is grotendeels een spookstad. In het midden van deze Palestijnse stad ligt een grote joodse nederzetting. Boven een straat met Palestijnen en kleine winkeltjes is een metalen net gespannen. Want de joodse kolonisten die er in de huizen boven wonen, gooien stenen, afval en uitwerpselen naar beneden. En in de heilige moskee van Hebron moest willens nillens een veiligheidscamera worden geplaatst. Ook in een moskee worden Palestijnen niet met rust gelaten. Overal militaire controleposten, in de veelal verlaten straten, en checkpoints waar ook wij doorheen moesten. Winkels op slot, het ooit zo bruisende Hebron in de ban van de bezetting. En toen ik over het hekken dat de Palestijnse stad scheidt van de Israëlische nederzetting enkele foto's nam, botsten we 100 meter verder op een zevenkoppige militaire patrouille die ons staande hield. Onze quasi-diplomatieke status hielp ons uit de penarie, maar het had weer maar eens niet veel gescheeld. De rest van onze tocht doorheen Hebron werd minitieus doorgeseind.
Zoals verwacht werden Brigitte en ik in de luchthaven van Tel-Aviv aan de strengste ondervraging onderworpen. Het duurde zo'n uurtje, was ambetant, maar het had veel erger gekund.
Wie meer wil weten over onze parlementaire missie, wie vragen heeft, wie wil discussiëren... slechts één adres: wouter.de.vriendt@dekamer.be
Tot de volgende keer. In Gaza.
Wouter
