Yavuz Arslan

Bugün 1 Mayıs İşçi Bayramı... Kutlu mu olsun yazıklar mı olsun desem bilemedim...
Şimdi soracaksınız neden böyle sert başladın diye... Hatta patron yalakalığı ile sömürü yanlısı olmak la suçlayacaksınız belki...
Siz zihninizde beni taşa tutmadan önce ben anlatmaya çalışayım meramımı...
Düşüncelerim tamamen kendi iç dünyamla alakalıdır ve varsayımlara dayanır, doğruluğunu bilemem ama bana mantıksız da gelmedi aslında.
Varsayalım ki Türkiye'de Sosyalist bir devrim oldu, Komünist bir parti, Sosyalist bir rejime geçti, orduyu etkisi altına aldı, özel şirketler kapatıldı, tüm mal varlıklarına el kondu, herkesin statüsü ''işçi'' olarak belirlendi, kollektif çalışma kampları ve kooperatif şirketleri kuruldu, ülke dünyaya kapatıldı vs vs... Eminim ihtilal yapan bir kadronun ''yapılacaklar listesi bu şekilde uzar gider.
Amam her şey bir yana acaba bu ''eşitlik'', ''kardeşlik'', ''barış'' ortamında gerçekten her şey böyle sütliman mı olurdu?
Buradan sonrası için benim iç dünyamda gezinmenin, zihnimin haritasını çıkartmanın bir manası yok sanırım, çünkü elde yaşanmış örnekler var.
Şöyle ki; hatırlayanlarınız İki Kutuplu Dünya'da, çok da uzak olmayan bir geçmişte Dünya'nın ikiye bölündüğünü ve bu iki kutup arasında seçim yapamayan Halkların da devletlerinin ikiye bölündüğünü hatırlarsınız, Güney-Kuzey Yemen, Doğu-Batı Almanya, Kuzey-Güney Vietnam, liste uzun, aslında Kuzey-Güney Kore meselesi hala Dünyanın gündeminde...
''Peki ne anlatmaya çalışıyorsun?'' mu diyorsunuz?
Bunu hem yaşanmış olaylardan hem zihnimde oluşan intibadan anlatarak Şöyle devam edeyim; önce bir kişi liderliğinde bir grup toplanacaktı, bu kadro fikirlerini önce devlet memurlarına -ki günümüzde bilenler için bayağı tanıdık bir durumdur- yayacaklar, ardından öğrenciler ve gençlere yöneleceklerdi, tabii böyle bir ihtilal ordu olmadan olmaz, doğal olarak muhakkak ordunun da saflara katılması gerekir. Diyelim ki ordu, memurlar, ayaklanan halk, gençler, işçiler yukarıda da anlattığım şekilde bir devrime imza attılar, peki sonrası ne olacaktı?
Siz bilmiyorsanız ben söyleyeyim; Lider'in fiziksel bir uğraşıya gireceğini mi zannediyordunuz? ''Ahan Halkımı kurtardım gideyim de şu fabrikada çalışayım'' mı diyecekti? Hayır tabii ki, hoop Devlet Başkanı.
Eee böyle bir Devrim'i yapmış birisi size ya da bana güvenecek değil ya, kurulan tek parti organizasyonu ile yukarıdan aşağıya güvenilen insanlar belirli kademelerde görev alacaktı; genel sekreter, bilmem neyden sorumlu genel başkan yardımcısı, bilmem hangi il başkanı, filanca ilçe başkanı filan filan... Aşağıya doğru uzanana bu organizasyonda kendinize yer bulacağınızı sanıyorsanız yerinizin karın doyurmak karşılığında tersanelerde, maden ocaklarında, fabrikalarda, bilginize, mesleğinize göre günde 16 saat köle gibi çalışmak olduğunu şimdiden söyleyeyim... Tıpkı Vietnam'da Kızıl Kmerler'in gözlüğü olan kişileri eğitim görmüş kişi sayıp kurşunladığı örneği gözümüzün önündeyken, sanırım fakir bir ailenin zor-bela okutup öğretmen yaptığı bir gençseniz, tamam Türkiye'de kurşuna dizilmeseniz de en derin maden ocağının beklediğini bilmeniz yeterli.
Tabii ki Türkiye'de Kmerlerin yaptığı gibi gebe kadınların karınları yarılmayacak, zorla sezaryen yapılan, karınları deşilen bu kadınlar can verirken çıkarılan bebek daha ilk soluğunu aldığı anda ağlarken havaya atılıp yere çakılması sağlanmayacak.
Evet bu kadar iğrenç şeyler ülkemizde olmayacak belki, ama Çin gibi mesela ayda 30-40 dolara bir Apple fabrikasında günde 16 saat çalışıp intihar edeceksiniz, yada siz üç-beş kuruşa çalışırken Komünist bir ülkede nasıl olup da son model spor arabalar lüks evler ve milyar dolarlık serveti olan adamların olduğunu sorgulayamayacaksınız ki yapsanız bile bunların yöneten partinin üst düzey yöneticisi olduğunu anlayıp heralde vurulursunuz...
Yada SSCB'de milyonlarcanız üzerinde dışarıdan ürün almadan-satmadan yaşayan toplum deneyleri yapılmayacak ve siz o Ukraynalılar gibi önce kendi çocuklarınızı sonra komşularınızın çocuklarını kaçırıp yamyamlık yapmak zorunda kalacak kadar aç bırakılmayacaksınız...
Ama neredeyse bedavaya çalışacak, birileri konfor içinde yaşarken onlara hizmet etmekten başka bir şey de yapmayacaksınız...
Bugün babadan-oğula üç kuşaktır yönetilen görünüşte Komünist gerçekte Krallık Kuzey Kore'de herkesin zafer şarkıları söyleyip mutluluktan dansettiğini sanıyorsanız siz de o propaganda filmlerini izlemişsiniz demektir, çünkü gerçekte Dünya Kupasında ilk turda elenip ''Finalde elendik'' şeklinde propaganda yapılan bir ülkede halk hala finallerde elendiğini sanıyorsa siz gerçeğin ne olduğunu asla öğrenemezsiniz...
Aslında yukarıdan aşağıya bir organizasyon, halkın dininden koparılmaya çalışılması, tek partili bir rejimin gelmesi, halka yoğun vergiler uygulanması, din adamlarının asılması, yönetim kadrosunun refah ve zenginlik içinde yaşaması hiç de yabancı gelmedi bana...
Yoksa ben hayal kurmuyorum da tüm bunlar oldu mu benim Ülkemde?
Aslında şunu demeliyim kısaca, Size Özgürlük mü vadediyorlar? O halde yalan söylüyorlar, sizin köle olduğunuza inandırmaya çalışıyorlar, özgür insanlar özgürlüğü içim değil hükmetmek için savaşır...

Tüm bunları dedim diye beni bir Kapitalist sanmayın lütfen, zira onun hakkında da diyeceklerim var....

neden mağlubiyeti kabulleniyorsun? unutmaki tüm kahramanların üzeri balçık sıvalıdır… dik duracaksın, yılmayacak, bıkmayacaksın. çamur atandan korkmayacaksın! unutma ki Cennetin Nimetleri ve zaferin tadı insan etinden tatlıdır. arkandan konuşanlara gıybet edenlere aldırma. onlar ne derse desinler sadece seni övüyorlar!

Sana bir "dost" tavsiyesi vereyim mi "dostum"?
Şu hayatta kime "dost" dersen önce o atıyor kazığı...
Ama benden emin olabilirsin, Ben senin gerçek "dostunum" derlerdi de inanmazdım...

vazgeçmişsindir, olması mümkün olamayan biridir sanarsın, aramak da faydasızdır. beklenmedik anda çıkar karşına öylece kalırsın. bu sefer de sana nasip değildir belki. kader dersin, devam edersin. sorun kader değil onu yaşama şeklidir belki. seçim yapmak kaza etmek yürek işidir. yapamazsın. yalnızlık üzerine dikilen elbisedir; derinin üzerine dikilen…
sakın çıkarma, kanarsın...

Anne beni öldürsene,
öldür ama gönderme uğrunda olmayan hiç bir savaşa…

Köle olursunuz, köle bulursunuz ama yar olamaz ya da yar bulamazsınız. Sevmek sahip olmak değil ait olmaktır aslında...

Ne de kolay söylüyorsunuz yalnızlığa özlem sözlerini, ne çabuk usanıyorsunuz sevdiceğinizden. Ya sevmesini bilememişsiniz ya iman etmesini...

“şimdi sen gidiyorsun ya herkes sana benzeyecek” derler ya, yalan… kim sana benzeyebilir ki? asıl şimdi sen gidiyorsun ya, herkes bana benzeyecek… herkes ben gibi ya da ben herkes gibiyim artık… sağda solda gördüğün bir yabancı…

bir iyi bir kötü vardır.
bir aydınlık bir karanlık vardır.
bir beyaz bir siyah vardır.
ben griyim…
hem hepsi, hem hiç birisi…

sen bir dahiydin. einstein fiziğin, sen sinemanın unutulmaz adamıydın. maskeleri indirip potemkin zırhlısına binme vakti artık. hey gidi eisenstein. maskeleri indirmeli bence. evde maske takıyoruz, işte maske takıyoruz, okulda maske takıyoruz. hep “pozitif enerji” yayıyoruz etrafa. hep ama hep gülüyoruz. seviliyoruz da bu yüzden. sanatçılar halt etmiş, içimiz kan ağlarken gülümsüyoruz biz. oysa yalan söylüyoruz. güçsüzlüğümüzü, acizliğimizi saklıyoruz kendimizce. birbirimizin kuyusunu kazıp bir de pişmiş kelle gibi sırıtmayı “pozitif enerji yaymak” diye yutturuyoruz aklımızca, oysa o hapı biz yutalı çok oldu. dürüst olamıyoruz. birinin gözlerine bakıp “bu yaptığın beni incitti” diyemeyecek kadar da “medeni cesaret” sahibi korkaklarız. insanları kırmak istememe maskesiyle yüzüne diyemediğimizi, yapamadığımızı arkasından pek ala yapıyoruz. bence biz hepimiz yalancıyız. kendimize yalan söylüyoruz en başında. bize biçilen rolü oynayıp, münasip görülen hayatı yaşıyoruz. bu hayatlar bizim değil, başkalarının hayatı, biz sadece birer figüranız...

insan, dünyayı kendisinin sanar. oysa bizi bekleyen hazin bir son vardır. insan ne olursa olsun, hangi konumda-makamda olursa olsun, bilgisi-eğitim seviyesi ne olursa olsun hep aynı egoya sahiptir. hep bilendir yani kendince. oysa gerçek öyle değildir; insanın bilmediği çoktur ama asıl bilmediği ”hiç birşey bilmediğidir” filozofun dediği gibi. çok kişi şiir yazar ama herkes şair olamaz, çok kişi dünyadaki olaylar hakkında fikir yürütür ama siyasetçi olamaz, çok kişi futbol oynar ama herkes futbolcu olamaz. bu durumun tersine çok kişi hayatı anlayıp yaşayamaz ama herkes ölür… belki de mesele bunu kavramaktır. o kadar bildiğimiz ya da bildiğimizi zannettiğimiz şeyi yapamazken bilmeden yaptığımız şeye yoğunlaşmalı… ölmeden ölmek belki de hayatı anlamanın ve onu yaşamanın tek yoludur. belki de yaşamak dediğimiz şey ölümde gizli…

İnsan kendisini nasıl tanımlar ki? Genelde kendisinin olan şeylerle herhalde… Benim işim, benim arabam, benim eşim, benim evim,benim elim, benim kolum, benim bedenim, benim ruhum… Peki bu kadar senin olan şeyler içinde sen neredesin? Kendini göster desem gösteremeyeceksin.Hiç birşey olup ta bu kadar çok şeyi sahiplenen başka bir varlık daha var mıdır acaba?