}{

Właśnie wróciłem z bodaj pierwszego spotkania pychologów hospicyjnych. Warsztaty poświęcone były profilaktyce wypalenia zawodowego. Po prawdzie temat spotkania jakoś troszkę się zagubił w toku prac warsztatowych - poszczególne grupy skupiły się na specyficznych problemach w pracy - jednak miało to swoją niezaprzeczalną wartość nomen omen terapeutyczną i w efekcie profilaktyczną.
Specyfika pracy hospicyjnej jest czasem trudno przekładalna na słowa. Jednym z głównych problemów zgłaszanych przez osoby zaczynających pracę w hospicjum było pojawiające się czasem oczekiwanie, iż podobnie jak w przypdaku lekarzy i pielęgniarek, ich praca będzie łatwo sumowalna i dająca się zmierzyć. Oczekiwanie takie jest dość abstrakcyjne, bo jak wytłumaczyć, że 30min siedzenia w ciszy to praca, albo fakt, że chory płacze jest ok?
Warsztaty te miały charakter małej grupy wsparcia. Osobie z zewnątrz może się to wydać dziwne ale tak to już jest, że psychologowie miewają problemy z zapewnieniem sobie wsparcia w swojej pracy, zatem ukształtowanie się takiego zjawiska jak warsztaty dla psychologów jest w moim odczuciu niezwykle obiecujące. Następne spotkanie zaplanowane zostało na drugą połowę czerwca w Warszawie.